Ja, het eerste avontuur.. de vliegreis op zich, amai..
Tijdens een vlotte vlucht naar Abu Dhabi, mijn waarschijnlijk laatste Nederlands kunnen spreken, met een Thailand solo reiziger/duiker naast me.. maar dan.. Abu Dhabi..
Wat een korte tussenlanding moest worden, is een 18-uur-durende 'pauze' geworden.. want, door de 'smog' kon die nacht geen enkel vliegtuig vertrekken!
.. 18 uur, op een check-in waar de airco veel te hard stond (en ja.. naar de tropen vertrek je licht gekleed, en ja, er net buiten is de woestijn), waar ik vergezeld was door voornamelijk Indonesische vrouwen die bijna geen woord engels spraken, waar de grond te hard was om deftig te slapen, waar een flesje water peperduur is..
Gelukkig had ik nog de 2 appeltjes die papa nog vlug in mijn zak gestopt gehad, die zijn nog nooit zooooooooo goed van pas gekomen! En gelezen, gelezen, gelezen..
Maar ik verstond er mij niet aan.. wat doen al deze vrouwen op deze vlieger? Kleine vrouwen, ik schat tussen de leeftijd 17-30, met kletterende hakjes, sommige met hoofddoek, andere dan weer van kop tot teen bedekt in het zwart, niet meteen vrouwen van rijke afkomst te zien aan hun kledij, spullen..
Het antwoord kwam heel wat later van een Saoui-Arabier die voor me op de vlucht zat. Toen ik hem vroeg waarom hij naar Jakarta reisde, was het antwoord: 'I want to get a women to help my mother in the household, a women just like her.. or like her.. ' wijzend naar de 2 vrouwtjes die links en rechts van me zaten (en geen woord engels spraken).
Dat bracht de verklaring: deze vrouwen werken als houshoudhulp bij rijke saoudische families.. en om de zoveel maanden/ jaar keren ze terug naar huis voor een paar maand, of voor vakantie, of omdat het contract is afgelopen..
Ik citeer de Saoudi: "This one (wijzend naar het meisje naast me), has worked 2 years in Kuweit. Now, she is 18 (!!) and goes back to her family for 6 months.."
Ja, dan sta je er wel bij stil, toevallig in Belgie geboren te zijn..
In nachtelijk Jakarta toegekomen.. nog een avontuur: gezien ik normaal smiddags ging landen en dan een bus naar het centrum nemen om dan op het gemak een hotelletje te kiezen, stond ik daar nu om 3 uur snachts, zonder bussen, en zouden de hostels op dit uur open zijn?
Ok, het was een gok wagen of de nacht op de luchthaven doorbrengen. Tegen dat laatste zag ik erg tegenop, gezien de voorbije lange uren..
Dus, ik neem een taxi richting Jakarta, bestemming: de eerste hostel die vermeld staat in de Lonely Planet.. met een klein hartje de taxirit door.. hopend dat er iemand in de hostel (of nabije hostels) zou open doen. En ja.. een briefje.. "Open. Come in and please close door''. Gered!! Na het wekken van de 'receptionist-hulpjongen' uit de zetel, had ik dan toch eindelijk een 'bed'..
