On the road: Padang - Bukitingi
Het hostel dat we midden in de nacht gekozen hadden bleek daarenboven nog een lekker restaurantje te hebben.. tijdens brunch de eerste buitenlanders tegengekomen sinds ons vertrek in Jakarta. Inderdaad, Padang is de stad die vele toeristen gebruik als transit stad om Centraal en Noord Sumatra te bezoeken.
Het buitenlands koppel, 2 australiers, bleken supersympathieke mensen te zijn die hier al een paar maand rondreizen. Perfect dus om wat tips te vragen! Bukittingi wordt de volgende bestemming, want van daaruit kan je heel wat trips maken. Het australisch koppel moet dezelfde richting uit, wat transport al wat makkelijker maakt. In lokale jeep, volgestouwd met 10 mensen deze keer (+4 grote backpacks) richting Bukittingi. We passeren een prachtig landschap van vruchtbare bergen en valleien, overal groen, rijst, mensen aan het werk op het veld, huisjes all along the way.
Bukittingi
Het australisch koppel, Robin and Roan, wist ons al meteen de perfecte hostel in Bukittingi aan te duiden: op het bovenste verdiep, met een supergroot balkon vanwaar je over heel de stad kon uitkijken. Zijzelf verbleven er ook wat ons een soort prive-verdiep gaf!
De eerste dag verkennen we het heel gezellig stadje te voet (en komen we jaja, een paar backpack toeristen tegen..). Op de markt valt er weer heel wat te ontdekken.. mangosteen (soort passievrucht maar nog veel lekkerder!), jackfruit, allerlei vormen van jucachips/vischips/...
We belanden (op weg naar een uitkijkbrug over de stad) in de lokale zoo.. en ja, ook de tijger heb ik nu op foto ;-), helaas niet zoals ik hem het liefst zou zien.
Na een avondwandeling (en wat fotografielessen) wacht ons opnieuw een lekkere maaltijd (Padang cuisine: allemaal gerechtjes worden op tafel gezet, je betaalt enkel wat je neemt), samen met de australiers die heel wat te vertellen hebben:
zij is een joga-lerares, is in Japan opgegroeid, heeft 6 jaar op een Japanse boerderij gewerkt, is dan in Australie in een dolfijnen-ecologisch centrum gaan werken en heeft al de helft van de wereld gezien. Hij is een duikleraar, die als gids/duikinstructeur in datzelfde marien ecocentrum heeft gewerkt. Ze zijn op reis, voor een 7 a 8 jaar door Zuid-Oost-Azie!!!! ongeflooflijk! Als je over 'intens ontdekken' spreekt.. amai! Hier en daar stoppen ze, werken ze (als jogalerares/duikinstructeur) en in de toekomst willen ze de 'TOEFL' test afleggen om engelse les te kunnen geven en zo opnieuw een centje te verdienen in landen die ze bezoeken. Doet me dromen.. :-)
Lake Maninjau
Opnieuw op aanraden van Robin en Roan.. met de motorbike (+ drivers) richting een groot meer, zo'n uurtje rijden van de stad. De rit op zich is al de moeite. Opnieuw heel veel geluk met de driver (die nog eens zijn nederlandse woorden bovenhaalt!!): we maken een omweg door een klein dorpje waar veel zilver verkocht wordt (en waar je de juweliers aan het werk ziet.. had ik nu veeeel geld ;-), dan langs een schooltje op een prachtig plateau. Prompt roept een lerares me binnen in een van de klassen. Daar sta ik dan, voor een 20 tal leerlingen, die graag hun engels willen oefenen.. Een van de jongens: "Can you introduce yourself".. So "Yes, I'm belgian, I studied etc." De klas had er leute in, en ik ook :-).
Een beetje verder stoppen we bij een huisje waar vrouwen van maniokwortels een soort van chips maken (hier zouden ze in West-Afrika nog kunnen van leren!).
Dan nemen de gidsen ons mee naar een plaats waar je vleermuizen kan zien. Bleken er wel honderden te zijn!! Brams verrekijker en Ercoles lens zijn goud waard!
Toch echt een speciaal beestje: het hangt daar wat omgekeerd te hangen, lekker ingedoffeld in zijn eigen manteltje en af en toe vliegen ze uit. Van boven op een canyon hebben we prachtig zicht!
En dan, een fabuleuze afdaling van 44 haardspeldbochten met een paradijslijk meer onder ons! De drivers zetten ons af aan een hostel 'Lily's Paradise' (opnieuw op aanraden van..). Blijkt dat een knappe nieuw-zeelandse dame, ik schat 50-55j, daar haar eigen klein paradijsje heeft gemaakt. Een paar basic bungalows aan de rand van het meer. Dit is echt wel paradise!
In de kleine guesthouse ontmoet ik zowaar nog een belg! Die was zich in de zon aan de rand van het meer aan het scheren. Bleek een jonge gast die als grafisch designer in New York woont en nu voor 3 maanden in Indonesie vertoeft tussen 2 jobs door (zijn keuze voor Indonesia = goedkoopste bestemming. Daarover later meer, maar ja, het is hier spotgoedkoop!).
Ercole en ik maken een lange wandeling in de hitte rond de velden aan het meer. Je kan niet langs het meer zelf lopen want te begroeid, maar rond het meer liggen allemaal kweekvijvers. We slaan gade hoe de kwekers de kleine visjes tellen in de vijvers (het zijn er wel duizenden per vijver!). Op het meer zelf geven andere viskwekers de vissen eten die -eens groot genoeg- in het meer verder opgroeien. En dan de verkopers, die de vissen in grote plastiek zakken steken met water om zo vervoerd te worden. Alles draait hier rond voeding.. we bezoeken nog een werkplaatsje waar de bruine rijst van zijn pel ontdaan wordt en proberen ons beste 'Bahasa Indonesia' boven te halen.
s'Avonds gezellig getafeld samen met de andere belg en nog een koppel andere bezoekers. De vrouw des huizes haalt er haar gitaar bij. Echt een speciale dame, spijtig dat ik haar nieuw-zeelands-met-superhard-accent nauwelijks versta.
En ik die dacht dat dit 'toeristisch' ging zijn.. amai! (het ander koppel had daarenboven een huis gekocht in Indonesia, dus niet eens 'echte' toeristen)
Lake Maninjau
Vandaag besloten om een dagje apart erop uit te trekken. De compagnie valt heel goed mee, maar soms wil je eens helemaal op je gemak zijn (had ik echt eens nood aan..Italianen kunnen babbelen, jawadde..).
s'Morgens een heerlijke duik in het meer genomen. Dit is gewoon het paradijs. Wat verder spelen kinderen in het water en is een visser aan het werk. Eens uit het water is het wel goed checken naar lintwormen (ja, dat type dat in je lichaam kruipt en daar anti-coegulente stoffen uitscheidt.. brrr). En dan op stap voor een lange wandeling. Ik was eigenlijk van plan om vandaag een fiets in het dorp te lenen en rond het meer te fietsen. Maar wandelend naar het dorp kom je zoveel tegen dat fietsen te snel zou zijn (mooie bloemen, vruchten, prachtige bomen, mensen aan het werk in de rijstvelden/tuintjes/kweekvijvers, buffalo's in de modder,vogels, spelende kinderen.. ). Na een paar uurtjes heb ik er genoeg van en neem een motorbike taxi terug. Kost hier echt niets en it's just a word..
In de hostel vind ik Ercole terug en we besluiten het paradijselijk meer te verlaten richting Bukittingi. (hadden maar 1-dag-bagage mee, kwestie van motorbiketochtje aangenaam te houden).
Bukittingi - volcano trip
Een ander must.. de vulkaan Marapi op! Dit is 1 van de 2 vulkanen waartussen de stad Bukittingi ligt, vanop ons balkon in het hostel hebben ze zo'n sterke aantrekkingskracht..
Het plan:
We zouden s'avonds vertrekken (23u) naar de voet van de vulkaan, hem s'nachts beklimmen om met zonsopgang op de top te zijn (gids is wel noodzaak).
Met dit plan in het achterhoofd houden we het bij een rustig dagje. Samen met het Robin en Roan nemen we een taxi naar een dorpje waar de 'Rafflesia Arnoldii' nu zou moeten bloeien.
Dit is een van de grootste bloemen ter wereld en bloeit maar een paar dagen! Lokale guides zoeken ernaar en verwittigen de hostels wanneer er 1 in bloei is. We hebben dus geluk! Na een korte trek in jungle bewonderen we deze heel speciale bloem (parasiet). Lijkt een beetje buitenaards..
De rest van de dag is het wat internetten, inkopen doen voor de vulkaantrip en goed gaan eten. Om 10.30u s'avonds wacht de gids ons op.
3 Motorbike-drivers met achterop de gids, Ercole en ik, s'avonds laat, richting voet van de vulkaan. Laat het nu alsjeblieft niet regenen.. de gids zegt dat het weer er goed uitziet. De laatste kilometer geraken de motorbikes maar met moeite vooruit en droppen ze ons af. And then, on the road, met elk een zaklamp de vulkaan op. Die koplamp was de beste koop ooit! Gaat wel 100m verder (de gids had zelf geen lamp meer nodig als ik achter hem liep :-). Was heftige klim naar boven, met af en toe een korte tussenpauze. Als je dan de lichten uitdeed was het pikdonker in het tropisch woud, alleen in de verte allemaal kleine lichtjes in de vallei van de slapende stad en omringende dorpjes. Had wel iets magisch. Alleen enorm spijtig van het afval.. eigenlijk had je bijna geen gids nodig.. gewoon het afval volgen (afval zie je trouwens overal in Indonesia, helaas).
De klim was 1 grote fysieke inspanning (want veel was er s'nachts niet te zien, dan wel het horen van vogels en krekels (?). Na 3.30u klimmen over omgevallen bomen, tussen kleine gangetjes, lianen, over de wortels van de immens hoge bomen die het woud boven je sluiten, zegt de gids opeens "here is the breakfast break". En wij totaal verrast: we zouden inderdaad ontbijten een uur voor de top, om dan net voor zonsopgang naar de top te trekken. We hadden een '1.30u' sneller geklommen dan de vorige toeristen!! (blijkbaar was er de vorige keer een engels meisje naar boven gegaan die er te lang overdeed, dus dacht ie.. nog een meisje..). Dus zaten we daar, om 3u s'nachts, op de boomgrens, verscholen voor de wind achter rotsen, met 3 pullovers boven elkaar. Terwijl Ercole me wat fotografiekunstjes toonde met lange sluitertijden in het donker, maakte de gids een vuurtje met zowaar koffie en noodles als ontbijt. Rond 4.30u hoorden we diep in de valleien onder ons de gebedsroep van de moskeeen (1 van de Islam geboden = 5 keer per dag bidden, beginnend om 5u smorgens). Was magisch..
Tegen 5.30u vatten we dan de klim naar de top, waar 4 kraters en een stevige sulfurdamp ons verwelkomen bij zonsopgang. Fantastisch. Bergen beklimmen blijft toch iets fenomenaal!
De gids viel bijna ter plekke in slaap, maar na wat fotoshoots op de top, wachtte ons een 4u durende afdaling.. mijn knieen k-a-p-o-t! Tegen 12u terug aan het hostel, ik viel ter plekke in slaap, maar het was echt de moeite geweest!
Harau Valley
Samen met Robin and Roan huren we 2 motorbikes (deze keer zelf chauffeur, Ercole althans..) met dit verkeer zit ik liever achterop.. richting Harau Valley voor een 2daagse. De rit ernaartoe alleen al was de moeite! En de vallei, is net zoals de 'groene vallei' van in de tekenfilmps.. beschrijven is onmogelijk, zelf fotos kunnen het niet vertellen. Rondtoeren per motorbike, korte klim naar het plateau, op naar de watervallen, en gelogeerd in volgens de Lonely Planet "one of the most beautiful hostels of Sumatra", en dat was het ook!
