Jakarta is volgens Lonely Planet (de bijbel hier) echt niet de moeite om lang te blijven.
Dag 1 opgestaan om 3u in de namiddag, zo kapot van de vlucht. Dus de paar uurtjes voor donker (6u) een korte onderdompeling in een superdrukke (!!) stad.
Vlug in de toerist office nog een kaart gaan halen van Jakarta en dan met reuzehonger de allereerste overheerlijke maaltijd.. het eten gaat me hier bevallen, dat voel ik direct!! Veel groeten, vegetarische alternatieven, mie, rijst, overheerlijke vruchtensappen, mmmmmm..
En wat nog eens als verassing bij kwam: Ercole is fotograaf. Dus ik leer meteen de kneepjes van het vak kennen met de net nieuwe SLR!!!! Kon niet beter uitkomen!
On the road: Jakarta - Bandarlampung - Pagaralam
1 dag Jakarta was voldoende. Up to Sumatra!
Opnieuw vroeg opgestaan om meteen een kleine 'bajaj' (motorische riksja) richting busstation, richting Bandarlampung. Met een 'luxebus' (achteraf vergeleken) de ferry op in Merak om uiteindelijk in de eerste grote stad in Sumatra aan te komen. Veel te druk (na Jakarta), dus we besluiten om meteen verder te reizen.. Lonely Planet as the holy guide..
Eindhalte: Pagaralam: Rustig dorpje, en heel gezellige guesthouse. Al wat meer luxe dan het kamertje zonder ramen in Jakarta, maar geen toilet meer nu. Een 'mandi' daarentegen. Ze staan hier al een stap verder dan in Afrika: geen gewoon gat meer in de grond, maar een gat met een plaatsje voor je voeten. En ja, een gat met afvoerleidingen! Maar nee, geen wcpapier, wel een grote cementen bak met water en een kommetje.. dus daarom mag je niet met je linkerhand eten.. ;-)
Pagaralam is een dorp waar 'megalitic stones' liggen. Oude stenen (2000j) bewerkt door de oorspronkelijke bevolking. Niet meteen 'my thing to do' maar mijn reisgezel zag dat wel zitten, en ik vond het een goed excuus om de streek off-road een beetje te verkennen. Heel de dag op stap met 2 motorbikes (+ drivers). En die mannen nemen je overal mee!! Was echt zalig. Na het drukke Jakarta doet een tocht op een motorfiets in de rijstvelden echt wel deugd. Dus op zoek naar de 'megalitic stones' (eigenlijk helemaal niet zo speciaals), maar ondertussen mijn chauffeur vastgeklampt om ons mee te nemen voor een ritje daar de voet van een vulkaan, overal rijstvelden, theeplantages, koffie bomen, waterappels ontdekt,... En de gids-chauffeur was fantastisch.. "Do you know Durian?".. "No".. En hop hij neemt ons mee naar een plaatsjes waar we deze -voor mij totaal onbekende vrucht- konden proeven. Stinkt enorm.. en ik kreeg maar een ministukje binnen.. Lonely Planet: "Durian: You hate it or you like it" (foto). Voor mij is het eerder dat laatste!
Na een zalig dagje afwisseling brommer zitten - wandelen, een heerlijke maaltijd en opnieuw een fantastische dag gehad!
On the road: Pagaralam - Bengkulu - Ipuh
Veel meer viel er in en rond het dorpje niet te beleven, dus de volgende morgen.. on the road richting het noorden. Eerste grote stad die we tegenkwamen (Bengkulu) opnieuw puur als 'transit' aanzien.
De westelijke kustroute is volgens de Lonely Planet heel mooi, dus direction Bengkulu om meteen verder te reizen en te stoppen in 1 van de dorpjes die we voorbijpasseren: Ipuh. Naar t'schijnt zijn hier olifanten te zien (kleine, de 'Sumatrian elephant')dus dat was meteen een extra reden om dat als stopplaats te gebruiken.
But the further you go.. the less luxury in transport (in Zuid-Sumatra in elk geval). De rit was een avontuur op zich! Kleine krakkemietige busjes, volgestouwd met mensen.. af en toe een deur die niet opengaat of een raam dat niet sluit, zodat je de zee net naast je voeten ziet voorbij schuiven. En ja, het blijft de perfect manier om met de lokale bevolking in contact te komen. De grote uitzondering spreekt hier engels. Maar gewapend met een woordenboekje dat ik in Jakarta had gekocht, en met een grote portie lichaamstaal kan je toch heel wat 'kletsen'! En dan ook een paar leraars tegengekomen die meteen een woordje engels meer kunnen. En daarenboven.. Verschillende mensen kunnen hier -zei het heel minimaal - nederlands!!!!!!!!!!!! Echt ongelooflijk!!!! Totaal de andere kant van de wereld zijn er mensen die dat zelfde minitaaltje spreken als jou.. de Hollanders hebben hier indertijd hun best gedaan! (Indonesia = ex-Nederlands colonie voor vele jaren tot 1945)
Ipuh
Een echt vuile hostel, maar een andere keuze was er niet.. we sliepen daar waar alle truckdrivers overnachten op de kustroute Bengkulu - Ipuh. Op die route zie je trouwens OVERAL palmboom plantages. Echt overal langs heel de weg! Ze hebben hier lelijk thuisgehouden.. pero ya.. la economia.. De palmolie wordt hier trouwens gebruikt voor keuken/zeep doeleinden, dus geen bio-energie zoals ik eerst dacht.
In Ipuh aangekomen eerst richting kust! Die had ik nog steeds niet gezien en wilde zo vlug mogelijk het water voelen. En Ipuh, een klein dorp, midden in Zuid-Sumatra (dat al helemaal niet toeristisch is), als je daar richting de zee wandelt door de wijken heb je een heeeele horde spelende kinderen mee (foto)!!!!!! "Bule Bule (buitenlander buitenlander). How are you, What is you name?" Echt ongelooflijk. Het is duidelijk dat hier zelden buitenlanders passeren.
Eens aan de kust komen we een vissersplek tegen. Overal wordt er vis gedroogd in de zon (ziet er niet zo smakelijk uit). De vissers zijn supervriendelijk en willen meteen op de foto. We zijn hier duidelijk de attractie van de dag. De vissers repareren hun netten en gaan diep in zee vissen. Na een hete maar zalige strandwandeling zien we een paar vissersboten toekomen met hun buit. En amai! Heel wat vissen van allerlei maten die ik helaas niet kan benoemen (daar gaan de lessen dierkunde..). En dan volgt een fotoshow met de verse buit!
Onderweg doen we heel wat praatjes met mensen die nieuwsgierig zijn naar je, en waarom je naar hier komt. "Why don't you go to Bali? Why do you come here? Bali..bali..bali". Bali is duidelijk de toeristische bestemming van Indonesia. Alleen dat het voor de Indonesiers zelf te duur is om er naar toe te gaan...
Een van de praatjes bracht ons op het idee om een palmolie fabriek te gaan bezoeken op een half uurtje van het dorp. En 'just a word'.. we hebben meteen al een ride van een telekom-ingenieur wiens chauffeur ons graag afzet aan de fabriek. Zo'n 2 km inland van de 'main road'. Opnieuw tussen de palmboom plantages.
De palmoliefabriek was echt echt echt de moeite!!! Na wat chinees over-en-weer gebel met de wachters mogen we erin. Ze verstaan ons hier langs geen kanten, maar met een lach bereik je hier zooooveeel! Een lach terug is voldoende, echt een toffe manier van 'communiceren' ;-). De fabriek zelf deed me denken aan oude vervlogen tijden.. roeste fabriek, ongelooflijke geur van de palmolie, donker, stoom dat overal uitkomt. Eerst wordt de pit van het omhulsel verwijderd met kokend water, dan worden de pitten gecrusched met een grote betonnen rol om daarna via een perssysteem de olie eruit te halen. Dat is toch wat ik er visueel van kon afleiden, because.. not a word of English here.
De fabriek was echt impressionant. Maar dan.. een tropische storm die opkomt. Met Costa Rica in het achterhoofd 'dat zal maar een uurtje duren' en dan vinden we wel een lift terug naar het dorp. Maar niets is minder waar. Deze storm duurde voor uuuren. En wij wouden deze avond eigenlijk al richting noorden vertrekken. Daar stonden we, onder een afdakje, bij de wachters van de fabriek, midden in de palmolieplantages, met continu trucks die de palmvruchten aanvoeren of olie wegvoeren. En het bleef maar gieten. Dan besloten om met zo'n trucker in de gietende regen de palmolieplantages te lijf te gaan tot op de grote baan. Alleen, de truckers moesten de andere richting uit. Body language en het woordenboek, nu nog op een of andere manier een lift. Impossible in die regen. Dus dropt de trucker ons af in een tussenstop voor bussen, waar we een paar uurtjes genieten van een verfrissende storm. Alleen, zo kwamen we achteraf te weten, in dit soort storm kunnen de bussen niet door. En inderdaad, na een tijd zag je enkel nog sporadisch een 4x4 passeren. Gezien geen hostel, en de bagage nog in het ander dorp stond hadden we geen andere keuze.. De locale chief (sub-district-head) bracht ons naar zijn woning waar we met heel wat fruit (en koffie) verwelkomt waren. Hij zou vervoer voor ons regelen (ale, zijn vrouw, want alleen die sprak engels)..50 euro.. om met een prive-jeep door dit weer te gaan.. but no other choice :-(
Dus opnieuw een nachtje in dat.. hum.. basic hotel!
On the road: Ipuh - Padang
Vandaag bestemming Padang. Toch niet zo simpel als gedacht:
1. de bussen rijden enkel in de namiddag
Dus bezoeken we het lokaal marktje, amuseren we ons met de kindjes, geeft Ercole met nog wat fotografie les, mag ik zelf zijn 400mm lens uitproberen (die hij hier overal meesleept, een stuk van een paar kilos.. ), de tijd vliegt
2.landslide op de weg.. de bussen rijden niet
Maar zo niet, vandaag wil ik echt naar het noorden. Dus via heel wat geregel kunnen we mee met een jeep die deze avond in de noordelijke stad Padang moet geraken. Niemand anders komt opdagen en aan een heel redelijke prijs mogen we mee (de jeep moest er zowiezo door). Maar wat een trip!!!! Een paar keer bijna vast in de modder, midden in de nacht (om 8u vertrokken om om 4u in de hostel in Padang aan te komen). De muziek vollenbak, maar gelukkig hadden we een luxe beenruimte waar je in de lokale bussen alleen maar kan van dromen!!! Doodmoe aangekomen in Padang, budget option nummer 1 gekozen en dan een nachtje in een ZAAAAAAAALIIG zacht bed!!
