Route:
http://maps.google.com/maps/ms?hl=en&ptab=1&ie=UTF8&view=map&msa=0&msid=114188684956392396517.00045a5143a7f888a75d3&ll=-1.493971,108.808594&spn=19.801436,28.300781&z=5
Binnen een klein weekje landen m’n oudjes op Bali om een paar weken mee te reizen. Dus nog een paar dagen om de afstand noord-Sumatra naar Bali af te leggen, over Java. Helemaal geen tijd dus om Java deftig te verkennen, maar ik wil toch proeven van z´n hoogtepunt, Borubudur (Bhoedhistische tempel die tot één van de wereldwonderen wordt gerekend). Dus de tussenstop word Yogyakarta, meteen ook culture hoofdstad van het land.
Na een dagje puur ‘transport’: om 4u opgestaan om uit het ´jungle-dorp´ Bukit Lawang te geraken om na een nachtelijke wandeling de eerste bus te nemen. Ik had me hier voorgenomen nooit op de laatste of de eerste bus te rekenen, maar dit keer was het het risico waard (prachtige locatie). Maar natuurlijk geen bus om 5u s´morgens. Via een paar bemos (locale minibusjes) dan toch op tijd aan de luchthaven geraakt.. streessss.. ;-). In alle stress ook afscheid genomen van Ercole die in een weekje de vlieger huiswaarts neemt.
Ik wilde een paar daagjes bewust alleen reizen tussen alle bezoekjes door. Maar dat betekent ook dat ik nu heel andere vragen afgevuurd krijg: net nadat Ercole weg is begint het.. 'Hello, Miss? How are you? Are you married? Do you have a boyfriend..?' Dat was toch wel makkelijker met Ercole erbij! En probeer maar eens naar het toilet te gaan in een druk busstation met al je gerief… de eerste nadelen van alleen-reizen steken de kop op. Maar het is een heel andere beleving!
Eens geland met de lage kosten maatschappij AirAsia op Jakarta, ga ik Ria (het meisje met wie we Jakarta bezocht hadden) opzoeken op haar office. Ze had ondertussen al een treinticket geregeld voor me, en na een gezellig dinertje in één van de lokale ‘warungs’ (eetstalletjes) wuift ze me s’avonds uit aan het treinstation centraal Jakarta.
En die trein.. was op zich een avontuur!
Ik had de goedkoopste nachttrein gekozen die er was.. en dat was er ook naar!!! Na eerst 5 wagons te doorlopen met al mijn bagage in een overvolle trein, dan eindelijk mijn plaatsje gevonden. Voor mij lagen al mensen te slapen op de grond, terwijl er continu mannen aan en af komen lopen om spulletjes te verkopen. Zo leggen ze bvb. nootjes op ieders schoot in de trein, lopen een wagon door, en komen hun spulletjes dan terughalen als je het niet koopt. En zo ging dat maar door en door: drankjes, volledige rijstlunches, koekjes, fluitjes, prullaria allerlei! Een jongetje kwam zelf langs in de vuile trein om te vegen, en vroeg daarvoor in ruil wat geld. Voor een paar Roepiahs kon je een dekentje en een kussen lenen.. wat helaas niet geholpen heeft op de slaap te vatten. Nee, tussen al dat volk, op een harde bank, met ook de bagage die hier rap gestolen kan worden. K´Heb echt alle mogelijke posities uitgeprobeerd maar geen enkele hield het langer dan een halfuurtje slaap vol!
Bij het ochtendgloren dus half gebroken aangekomen in Yogkarta..
En Yogkarta blijkt een verademing te zijn (wat betreft faciliteiten). Dé toerististische stad van Indonesia, daar zijn zelf de goedkopere hostels echt een luxe! Voor 5 euro een zalige hostel gevonden in een rustige straat midden in de stad, met toilet en douche, en gratis thee en koffie! Wat krijgen we nu. De stad is duidelijk een toeristische attractie: overal winkeltjes (vooral van batik en prullaria), internetcafés, restaurants.. best gezellig! Ik wordt natuurlijk meegesleurd naar allerlei batikwinkeltjes, ateliers waar de typische poppen worden gemaakt voor poppentheater.. en ja laat me toch wel verleiden tot het kopen van batik. Het is hier zo mooi, en daarenboven kan ik huiswaarts meegeven met m’n oudjes… maar dan de keuze ;-).
De aangename hostel in Yogkarta wordt de uitvalsbasis voor niet alleen bezoekjes in de stad zelf (sultanpaleis, waterpaleis, vogelmarkt, kruidenmarkt, traditionele dans), maar ook voor 2 ‘must-see’ monumenten buiten de stad: de Borubudur en Prampaban tempel.
Net als de rest van de trip besluit ik ook hier het lokaal transport te nemen en niet 1 van de vele toeristbussen. Maar amai, had ik geweten hoe lang het zou duren eer er te geraken.
Maar het buszitten hier is op zich een avontuur. Zo heeft elke chauffeur een helper die niet alleen het geld ophaalt, maar daarenboven het verkeer in goeie banen leidt voor de chauffeur. Dat laatste is echt een huzaren werkje!!!! Als alle verkeer volledig verstopt zit, springt de helper (bijna altijd een jong gastje) uit de bus om regelrecht het verkeer te regelen: met veel geroep en handgebaar weet hij altijd de knoop te ontmantelen! Je moet stalen zenuwen hebben, ik zou stapelzot worden!
En dan de vele verkopers met nootjes, drankjes, chipjes op de busstopplaatsen, de schoolkinderen, de oudjes wiens tanden hier naar alle kanten staan of er maar een paar grote gele meer overblijven. Het heeft wel iets charmant..
Eens op borubudur besluit ik de tempel te onderzoeken zonder gids maar dat was misschien wel te gierig. De boedhistische tempel (zo’n 1200 jaar geleden gebouwd) was zeer impressionant, en met dreigende onweerswolken boven was er bijna geen kat te zien. De tempel is opgemaakt uit verschillende verdiepen waar je door gangen loopt met aan beide zijden panelen in het steen gekerfd. De panelen vertellen het verhaal van hoe de boeddhisten zoveel jaar geleden de ‘hemel’ en ‘hel’ zagen (vertaald in onze termen). De bovenste verdiepingen omvatten een geheel van boeddhabeelden (al dan niet verstopt achter een stenen ‘gewelf’). Eigenlijk zit je er maar een beetje naar te kijken zonder meer.. want nergens een woordje uitleg en moet eerlijk bekennen dat het reilen en zeilen van het boeddhisme mij quasi ongekend is. Dus op het eerste zicht, ja, zeker impressionant, maar ik sta er maar een beetje dom naar te kijken.
De onweerswolken brachten de oplossing: voor het geluk geboren of niet, een seconde voor de stortbui begon kom ik een gastje tegen dat paraplu’s verhuurt voor 1 euro!!! Gered!! Met de paraplu zoek ik de weg naar het bijhorend museum om te schuilen. Blijkt dat dit museum daarenboven wat antwoorden biedt van wat de panelen betekenen. Met dan toch wat meer achtergrondinformatie keer ik na de stortbui terug naar de tempel. Diezelfde panelen betekenen nu al heel meer dan gewoon figuurtjes van mensen en dieren, ze vertellen wat mensen indertijd als ‘goed’ en ‘kwaad’ aanzien, en hoe mensen toen leefden, de relaties tussen de rijken en armen.
Ik zou hier nog een tijdje kunnen ronddwalen, ware het niet dat ik nu alles behalve alleen was na de stortbui: een hele horde ‘toeristen’ had blijkbaar geschuild voor de regen.. en reken onder de ‘toeristen’ voornamelijk jonge studenten en leerlingen die op schooluitstap waren. Niets mis daarmee, ware het niet dat ik continu werd gevraagd om met hen op de foto te staan. Want al deze leerlingen hebben een gsm (met fototoestel) (!) en willen hun engels oefenen. Met andere woorden.. ik ben bijna van de tempel gevlucht om hier vanaf te zijn!
Opnieuw een tempel in the rain.. Na een paar uurtjes wachten toch besloten de tempel te lijf te gaan in de regen. Ondertussen wel gewapend met een spotgoedkope poncho en paraplu!
Afgezien van een koppeltje had ik het hele hindoestisch tempelcomplex voor mezelf! Prampaban is 1 van de grootste tempels van het hindoeisme die er bestaan, en vond ik eigenlijk veel mooier dan Borubudur. Alleen enorm spijtig dat een aardbeving hier 2 jaar geleden erg lelijk heeft huisgehouden. Verschillende stukken van het tempelcomplex zijn volledig vernield maar worden nu heropgebouwd met hulp van het Werelderfgoed fonds.
Maar opnieuw.. hoog tijd om wat meer te weten te komen over het hindoeïsme. Want alles hier heeft zijn betekenis, maar op dit ogenblik zeggen al die goden me niet veel.
Afspraak met m´n oudjes op de luchthaven van Bali.. dus zero time over voor de rest van Java. In gezelschap van 2 heel sympathieke Nederlanders doorkruis ik het eiland verder oostwaarts per bus (en ferry bij zonsopgang - foto).. om na 24 uur (!) op Bali aan te komen, het toeristenparadijs van Indonesia.
