INDONESIA: Centraal-Sumatra (24/10 > 30/10)

Route:

http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&msa=0&msid=114188684956392396517.00045a5143a7f888a75d3&ll=-0.557547,100.725403&spn=2.762663,3.515625&z=8

On the road: Padang - Bukitingi

Het hostel dat we midden in de nacht gekozen hadden bleek daarenboven nog een lekker restaurantje te hebben.. tijdens brunch de eerste buitenlanders tegengekomen sinds ons vertrek in Jakarta. Inderdaad, Padang is de stad die vele toeristen gebruik als transit stad om Centraal en Noord Sumatra te bezoeken.

Het buitenlands koppel, 2 australiers, bleken supersympathieke mensen te zijn die hier al een paar maand rondreizen. Perfect dus om wat tips te vragen! Bukittingi wordt de volgende bestemming, want van daaruit kan je heel wat trips maken. Het australisch koppel moet dezelfde richting uit, wat transport al wat makkelijker maakt. In lokale jeep, volgestouwd met 10 mensen deze keer (+4 grote backpacks) richting Bukittingi. We passeren een prachtig landschap van vruchtbare bergen en valleien, overal groen, rijst, mensen aan het werk op het veld, huisjes all along the way.

Bukittingi

Het australisch koppel, Robin and Roan, wist ons al meteen de perfecte hostel in Bukittingi aan te duiden: op het bovenste verdiep, met een supergroot balkon vanwaar je over heel de stad kon uitkijken. Zijzelf verbleven er ook wat ons een soort prive-verdiep gaf!

De eerste dag verkennen we het heel gezellig stadje te voet (en komen we jaja, een paar backpack toeristen tegen..). Op de markt valt er weer heel wat te ontdekken.. mangosteen (soort passievrucht maar nog veel lekkerder!), jackfruit, allerlei vormen van jucachips/vischips/...

We belanden (op weg naar een uitkijkbrug over de stad) in de lokale zoo.. en ja, ook de tijger heb ik nu op foto ;-), helaas niet zoals ik hem het liefst zou zien.

Na een avondwandeling (en wat fotografielessen) wacht ons opnieuw een lekkere maaltijd (Padang cuisine: allemaal gerechtjes worden op tafel gezet, je betaalt enkel wat je neemt), samen met de australiers die heel wat te vertellen hebben:

zij is een joga-lerares, is in Japan opgegroeid, heeft 6 jaar op een Japanse boerderij gewerkt, is dan in Australie in een dolfijnen-ecologisch centrum gaan werken en heeft al de helft van de wereld gezien. Hij is een duikleraar, die als gids/duikinstructeur in datzelfde marien ecocentrum heeft gewerkt. Ze zijn op reis, voor een 7 a 8 jaar door Zuid-Oost-Azie!!!! ongeflooflijk! Als je over 'intens ontdekken' spreekt.. amai! Hier en daar stoppen ze, werken ze (als jogalerares/duikinstructeur) en in de toekomst willen ze de 'TOEFL' test afleggen om engelse les te kunnen geven en zo opnieuw een centje te verdienen in landen die ze bezoeken. Doet me dromen.. :-)

Lake Maninjau

Opnieuw op aanraden van Robin en Roan.. met de motorbike (+ drivers) richting een groot meer, zo'n uurtje rijden van de stad. De rit op zich is al de moeite. Opnieuw heel veel geluk met de driver (die nog eens zijn nederlandse woorden bovenhaalt!!): we maken een omweg door een klein dorpje waar veel zilver verkocht wordt (en waar je de juweliers aan het werk ziet.. had ik nu veeeel geld ;-), dan langs een schooltje op een prachtig plateau. Prompt roept een lerares me binnen in een van de klassen. Daar sta ik dan, voor een 20 tal leerlingen, die graag hun engels willen oefenen.. Een van de jongens: "Can you introduce yourself".. So "Yes, I'm belgian, I studied etc." De klas had er leute in, en ik ook :-).

Een beetje verder stoppen we bij een huisje waar vrouwen van maniokwortels een soort van chips maken (hier zouden ze in West-Afrika nog kunnen van leren!).

Dan nemen de gidsen ons mee naar een plaats waar je vleermuizen kan zien. Bleken er wel honderden te zijn!! Brams verrekijker en Ercoles lens zijn goud waard!

Toch echt een speciaal beestje: het hangt daar wat omgekeerd te hangen, lekker ingedoffeld in zijn eigen manteltje en af en toe vliegen ze uit. Van boven op een canyon hebben we prachtig zicht!

En dan, een fabuleuze afdaling van 44 haardspeldbochten met een paradijslijk meer onder ons! De drivers zetten ons af aan een hostel 'Lily's Paradise' (opnieuw op aanraden van..). Blijkt dat een knappe nieuw-zeelandse dame, ik schat 50-55j, daar haar eigen klein paradijsje heeft gemaakt. Een paar basic bungalows aan de rand van het meer. Dit is echt wel paradise!

In de kleine guesthouse ontmoet ik zowaar nog een belg! Die was zich in de zon aan de rand van het meer aan het scheren. Bleek een jonge gast die als grafisch designer in New York woont en nu voor 3 maanden in Indonesie vertoeft tussen 2 jobs door (zijn keuze voor Indonesia = goedkoopste bestemming. Daarover later meer, maar ja, het is hier spotgoedkoop!).

Ercole en ik maken een lange wandeling in de hitte rond de velden aan het meer. Je kan niet langs het meer zelf lopen want te begroeid, maar rond het meer liggen allemaal kweekvijvers. We slaan gade hoe de kwekers de kleine visjes tellen in de vijvers (het zijn er wel duizenden per vijver!). Op het meer zelf geven andere viskwekers de vissen eten die -eens groot genoeg- in het meer verder opgroeien. En dan de verkopers, die de vissen in grote plastiek zakken steken met water om zo vervoerd te worden. Alles draait hier rond voeding.. we bezoeken nog een werkplaatsje waar de bruine rijst van zijn pel ontdaan wordt en proberen ons beste 'Bahasa Indonesia' boven te halen.

s'Avonds gezellig getafeld samen met de andere belg en nog een koppel andere bezoekers. De vrouw des huizes haalt er haar gitaar bij. Echt een speciale dame, spijtig dat ik haar nieuw-zeelands-met-superhard-accent nauwelijks versta.

En ik die dacht dat dit 'toeristisch' ging zijn.. amai! (het ander koppel had daarenboven een huis gekocht in Indonesia, dus niet eens 'echte' toeristen)

Lake Maninjau

Vandaag besloten om een dagje apart erop uit te trekken. De compagnie valt heel goed mee, maar soms wil je eens helemaal op je gemak zijn (had ik echt eens nood aan..Italianen kunnen babbelen, jawadde..).

s'Morgens een heerlijke duik in het meer genomen. Dit is gewoon het paradijs. Wat verder spelen kinderen in het water en is een visser aan het werk. Eens uit het water is het wel goed checken naar lintwormen (ja, dat type dat in je lichaam kruipt en daar anti-coegulente stoffen uitscheidt.. brrr). En dan op stap voor een lange wandeling. Ik was eigenlijk van plan om vandaag een fiets in het dorp te lenen en rond het meer te fietsen. Maar wandelend naar het dorp kom je zoveel tegen dat fietsen te snel zou zijn (mooie bloemen, vruchten, prachtige bomen, mensen aan het werk in de rijstvelden/tuintjes/kweekvijvers, buffalo's in de modder,vogels, spelende kinderen.. ). Na een paar uurtjes heb ik er genoeg van en neem een motorbike taxi terug. Kost hier echt niets en it's just a word..

In de hostel vind ik Ercole terug en we besluiten het paradijselijk meer te verlaten richting Bukittingi. (hadden maar 1-dag-bagage mee, kwestie van motorbiketochtje aangenaam te houden).

Bukittingi - volcano trip

Een ander must.. de vulkaan Marapi op! Dit is 1 van de 2 vulkanen waartussen de stad Bukittingi ligt, vanop ons balkon in het hostel hebben ze zo'n sterke aantrekkingskracht..

Het plan:

We zouden s'avonds vertrekken (23u) naar de voet van de vulkaan, hem s'nachts beklimmen om met zonsopgang op de top te zijn (gids is wel noodzaak).

Met dit plan in het achterhoofd houden we het bij een rustig dagje. Samen met het Robin en Roan nemen we een taxi naar een dorpje waar de 'Rafflesia Arnoldii' nu zou moeten bloeien.

Dit is een van de grootste bloemen ter wereld en bloeit maar een paar dagen! Lokale guides zoeken ernaar en verwittigen de hostels wanneer er 1 in bloei is. We hebben dus geluk! Na een korte trek in jungle bewonderen we deze heel speciale bloem (parasiet). Lijkt een beetje buitenaards..

De rest van de dag is het wat internetten, inkopen doen voor de vulkaantrip en goed gaan eten. Om 10.30u s'avonds wacht de gids ons op.

3 Motorbike-drivers met achterop de gids, Ercole en ik, s'avonds laat, richting voet van de vulkaan. Laat het nu alsjeblieft niet regenen.. de gids zegt dat het weer er goed uitziet. De laatste kilometer geraken de motorbikes maar met moeite vooruit en droppen ze ons af. And then, on the road, met elk een zaklamp de vulkaan op. Die koplamp was de beste koop ooit! Gaat wel 100m verder (de gids had zelf geen lamp meer nodig als ik achter hem liep :-). Was heftige klim naar boven, met af en toe een korte tussenpauze. Als je dan de lichten uitdeed was het pikdonker in het tropisch woud, alleen in de verte allemaal kleine lichtjes in de vallei van de slapende stad en omringende dorpjes. Had wel iets magisch. Alleen enorm spijtig van het afval.. eigenlijk had je bijna geen gids nodig.. gewoon het afval volgen (afval zie je trouwens overal in Indonesia, helaas).

De klim was 1 grote fysieke inspanning (want veel was er s'nachts niet te zien, dan wel het horen van vogels en krekels (?). Na 3.30u klimmen over omgevallen bomen, tussen kleine gangetjes, lianen, over de wortels van de immens hoge bomen die het woud boven je sluiten, zegt de gids opeens "here is the breakfast break". En wij totaal verrast: we zouden inderdaad ontbijten een uur voor de top, om dan net voor zonsopgang naar de top te trekken. We hadden een '1.30u' sneller geklommen dan de vorige toeristen!! (blijkbaar was er de vorige keer een engels meisje naar boven gegaan die er te lang overdeed, dus dacht ie.. nog een meisje..). Dus zaten we daar, om 3u s'nachts, op de boomgrens, verscholen voor de wind achter rotsen, met 3 pullovers boven elkaar. Terwijl Ercole me wat fotografiekunstjes toonde met lange sluitertijden in het donker, maakte de gids een vuurtje met zowaar koffie en noodles als ontbijt. Rond 4.30u hoorden we diep in de valleien onder ons de gebedsroep van de moskeeen (1 van de Islam geboden = 5 keer per dag bidden, beginnend om 5u smorgens). Was magisch..

Tegen 5.30u vatten we dan de klim naar de top, waar 4 kraters en een stevige sulfurdamp ons verwelkomen bij zonsopgang. Fantastisch. Bergen beklimmen blijft toch iets fenomenaal!

De gids viel bijna ter plekke in slaap, maar na wat fotoshoots op de top, wachtte ons een 4u durende afdaling.. mijn knieen k-a-p-o-t! Tegen 12u terug aan het hostel, ik viel ter plekke in slaap, maar het was echt de moeite geweest!

Harau Valley

Samen met Robin and Roan huren we 2 motorbikes (deze keer zelf chauffeur, Ercole althans..) met dit verkeer zit ik liever achterop.. richting Harau Valley voor een 2daagse. De rit ernaartoe alleen al was de moeite! En de vallei, is net zoals de 'groene vallei' van in de tekenfilmps.. beschrijven is onmogelijk, zelf fotos kunnen het niet vertellen. Rondtoeren per motorbike, korte klim naar het plateau, op naar de watervallen, en gelogeerd in volgens de Lonely Planet "one of the most beautiful hostels of Sumatra", en dat was het ook!

INDONESIA: Zuid-Sumatra (15/10 > 23/10)

Route:
http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=nl&msa=0&msid=114188684956392396517.00045a5143a7f888a75d3&ll=-1.669686,111.665039&spn=20.794115,39.375&z=5

Jakarta

Jakarta is volgens Lonely Planet (de bijbel hier) echt niet de moeite om lang te blijven.
Dag 1 opgestaan om 3u in de namiddag, zo kapot van de vlucht. Dus de paar uurtjes voor donker (6u) een korte onderdompeling in een superdrukke (!!) stad.

Net zoals de vele Aziatische grootsteden: superdruk verkeer, voertuigen van alle soort die in alle mogelijke posities proberen zo snel mogelijk ergens te geraken, overal 'foodstalls' langs de weg. Echt o-v-e-r-a-l. t'Is precies alsof de mensen hier niets anders doen dan eten. En mensen, mensen, mensen.. in winkeltjes, winkeltjes, winkeltjes.. ongelooflijk.
Vlug in de toerist office nog een kaart gaan halen van Jakarta en dan met reuzehonger de allereerste overheerlijke maaltijd.. het eten gaat me hier bevallen, dat voel ik direct!! Veel groeten, vegetarische alternatieven, mie, rijst, overheerlijke vruchtensappen, mmmmmm..

Diezelfde avond zin in een babbel en een fris pintje.

In het internet cafe had ik al 2 Hollandse meisjes horen praten en zag diezelfde terug aan de bar in Jalan Jaksa (backpack area van Jakarta). Voeg daarbij nog een Duitser en een Italiaan die de weg naar het backpacker cafe hadden gevonden en het was al meteen een gezellige avond. Op de achtergrond.. een life zangeres.. met onder andere " Suzanne, suzanne.. ik ben stapelgek op jou" (en ja!!! De Indonesiers kunnen meezingen!!!! Wat is dat hier??). Reisplannen uitgewisseld en bleek dat de Italiaan, Ercole genaamd, dezelfde route voor ogen had als mij. Was oorspronkelijk van plan om er alleen op uit te trekken, maar wie weet valt het wel heel goed mee om samen te reizen. En we willen toch dezelfde weg op, dus waarom niet. Moest het niet lukken gaan we gewoon elk onze eigen weg.

Dus dag 2, meteen al om 6u op. Jakarta verkennen. Samen met een meisje uit Jakarta, Ria, en de Italiaan Ercole (foto). De hoofdstad bezoeken met iemand die er jaren in woont, perfect! De 'hoofd'markt (hoewel Jakarta 1 grote markt lijkt), de Monas (het standbeeld van Indonesia, en de vissersmarkt.. was een fantastisch dagje. Indonesiers zijn zo goedlachs, willen altijd op de foto, helemaal niet opdringerig, en allemaal druk in de weer met kokkerellen, verkopen, rijden van god naar ginder.. maar DRUK!! Ongelooflijk. Te verstaan dat Java 1 van de dichtsbevolkste gebieden ter wereld is!!!!!
En wat nog eens als verassing bij kwam: Ercole is fotograaf. Dus ik leer meteen de kneepjes van het vak kennen met de net nieuwe SLR!!!! Kon niet beter uitkomen!

On the road: Jakarta - Bandarlampung - Pagaralam

1 dag Jakarta was voldoende. Up to Sumatra!
Opnieuw vroeg opgestaan om meteen een kleine 'bajaj' (motorische riksja) richting busstation, richting Bandarlampung. Met een 'luxebus' (achteraf vergeleken) de ferry op in Merak om uiteindelijk in de eerste grote stad in Sumatra aan te komen. Veel te druk (na Jakarta), dus we besluiten om meteen verder te reizen.. Lonely Planet as the holy guide..
Eindhalte: Pagaralam: Rustig dorpje, en heel gezellige guesthouse. Al wat meer luxe dan het kamertje zonder ramen in Jakarta, maar geen toilet meer nu. Een 'mandi' daarentegen. Ze staan hier al een stap verder dan in Afrika: geen gewoon gat meer in de grond, maar een gat met een plaatsje voor je voeten. En ja, een gat met afvoerleidingen! Maar nee, geen wcpapier, wel een grote cementen bak met water en een kommetje.. dus daarom mag je niet met je linkerhand eten.. ;-)

Pagaralam is een dorp waar 'megalitic stones' liggen. Oude stenen (2000j) bewerkt door de oorspronkelijke bevolking. Niet meteen 'my thing to do' maar mijn reisgezel zag dat wel zitten, en ik vond het een goed excuus om de streek off-road een beetje te verkennen. Heel de dag op stap met 2 motorbikes (+ drivers). En die mannen nemen je overal mee!! Was echt zalig. Na het drukke Jakarta doet een tocht op een motorfiets in de rijstvelden echt wel deugd. Dus op zoek naar de 'megalitic stones' (eigenlijk helemaal niet zo speciaals), maar ondertussen mijn chauffeur vastgeklampt om ons mee te nemen voor een ritje daar de voet van een vulkaan, overal rijstvelden, theeplantages, koffie bomen, waterappels ontdekt,... En de gids-chauffeur was fantastisch.. "Do you know Durian?".. "No".. En hop hij neemt ons mee naar een plaatsjes waar we deze -voor mij totaal onbekende vrucht- konden proeven. Stinkt enorm.. en ik kreeg maar een ministukje binnen.. Lonely Planet: "Durian: You hate it or you like it" (foto). Voor mij is het eerder dat laatste!
Na een zalig dagje afwisseling brommer zitten - wandelen, een heerlijke maaltijd en opnieuw een fantastische dag gehad!

On the road: Pagaralam - Bengkulu - Ipuh

Veel meer viel er in en rond het dorpje niet te beleven, dus de volgende morgen.. on the road richting het noorden. Eerste grote stad die we tegenkwamen (Bengkulu) opnieuw puur als 'transit' aanzien.
De westelijke kustroute is volgens de Lonely Planet heel mooi, dus direction Bengkulu om meteen verder te reizen en te stoppen in 1 van de dorpjes die we voorbijpasseren: Ipuh. Naar t'schijnt zijn hier olifanten te zien (kleine, de 'Sumatrian elephant')dus dat was meteen een extra reden om dat als stopplaats te gebruiken.
But the further you go.. the less luxury in transport (in Zuid-Sumatra in elk geval). De rit was een avontuur op zich! Kleine krakkemietige busjes, volgestouwd met mensen.. af en toe een deur die niet opengaat of een raam dat niet sluit, zodat je de zee net naast je voeten ziet voorbij schuiven. En ja, het blijft de perfect manier om met de lokale bevolking in contact te komen. De grote uitzondering spreekt hier engels. Maar gewapend met een woordenboekje dat ik in Jakarta had gekocht, en met een grote portie lichaamstaal kan je toch heel wat 'kletsen'! En dan ook een paar leraars tegengekomen die meteen een woordje engels meer kunnen. En daarenboven.. Verschillende mensen kunnen hier -zei het heel minimaal - nederlands!!!!!!!!!!!! Echt ongelooflijk!!!! Totaal de andere kant van de wereld zijn er mensen die dat zelfde minitaaltje spreken als jou.. de Hollanders hebben hier indertijd hun best gedaan! (Indonesia = ex-Nederlands colonie voor vele jaren tot 1945)

Ipuh

Een echt vuile hostel, maar een andere keuze was er niet.. we sliepen daar waar alle truckdrivers overnachten op de kustroute Bengkulu - Ipuh. Op die route zie je trouwens OVERAL palmboom plantages. Echt overal langs heel de weg! Ze hebben hier lelijk thuisgehouden.. pero ya.. la economia.. De palmolie wordt hier trouwens gebruikt voor keuken/zeep doeleinden, dus geen bio-energie zoals ik eerst dacht.
In Ipuh aangekomen eerst richting kust! Die had ik nog steeds niet gezien en wilde zo vlug mogelijk het water voelen. En Ipuh, een klein dorp, midden in Zuid-Sumatra (dat al helemaal niet toeristisch is), als je daar richting de zee wandelt door de wijken heb je een heeeele horde spelende kinderen mee (foto)!!!!!! "Bule Bule (buitenlander buitenlander). How are you, What is you name?" Echt ongelooflijk. Het is duidelijk dat hier zelden buitenlanders passeren.

Eens aan de kust komen we een vissersplek tegen. Overal wordt er vis gedroogd in de zon (ziet er niet zo smakelijk uit). De vissers zijn supervriendelijk en willen meteen op de foto. We zijn hier duidelijk de attractie van de dag. De vissers repareren hun netten en gaan diep in zee vissen. Na een hete maar zalige strandwandeling zien we een paar vissersboten toekomen met hun buit. En amai! Heel wat vissen van allerlei maten die ik helaas niet kan benoemen (daar gaan de lessen dierkunde..). En dan volgt een fotoshow met de verse buit!

Onderweg doen we heel wat praatjes met mensen die nieuwsgierig zijn naar je, en waarom je naar hier komt. "Why don't you go to Bali? Why do you come here? Bali..bali..bali". Bali is duidelijk de toeristische bestemming van Indonesia. Alleen dat het voor de Indonesiers zelf te duur is om er naar toe te gaan...





Een van de praatjes bracht ons op het idee om een palmolie fabriek te gaan bezoeken op een half uurtje van het dorp. En 'just a word'.. we hebben meteen al een ride van een telekom-ingenieur wiens chauffeur ons graag afzet aan de fabriek. Zo'n 2 km inland van de 'main road'. Opnieuw tussen de palmboom plantages.

De palmoliefabriek was echt echt echt de moeite!!! Na wat chinees over-en-weer gebel met de wachters mogen we erin. Ze verstaan ons hier langs geen kanten, maar met een lach bereik je hier zooooveeel! Een lach terug is voldoende, echt een toffe manier van 'communiceren' ;-). De fabriek zelf deed me denken aan oude vervlogen tijden.. roeste fabriek, ongelooflijke geur van de palmolie, donker, stoom dat overal uitkomt. Eerst wordt de pit van het omhulsel verwijderd met kokend water, dan worden de pitten gecrusched met een grote betonnen rol om daarna via een perssysteem de olie eruit te halen. Dat is toch wat ik er visueel van kon afleiden, because.. not a word of English here.
De fabriek was echt impressionant. Maar dan.. een tropische storm die opkomt. Met Costa Rica in het achterhoofd 'dat zal maar een uurtje duren' en dan vinden we wel een lift terug naar het dorp. Maar niets is minder waar. Deze storm duurde voor uuuren. En wij wouden deze avond eigenlijk al richting noorden vertrekken. Daar stonden we, onder een afdakje, bij de wachters van de fabriek, midden in de palmolieplantages, met continu trucks die de palmvruchten aanvoeren of olie wegvoeren. En het bleef maar gieten. Dan besloten om met zo'n trucker in de gietende regen de palmolieplantages te lijf te gaan tot op de grote baan. Alleen, de truckers moesten de andere richting uit. Body language en het woordenboek, nu nog op een of andere manier een lift. Impossible in die regen. Dus dropt de trucker ons af in een tussenstop voor bussen, waar we een paar uurtjes genieten van een verfrissende storm. Alleen, zo kwamen we achteraf te weten, in dit soort storm kunnen de bussen niet door. En inderdaad, na een tijd zag je enkel nog sporadisch een 4x4 passeren. Gezien geen hostel, en de bagage nog in het ander dorp stond hadden we geen andere keuze.. De locale chief (sub-district-head) bracht ons naar zijn woning waar we met heel wat fruit (en koffie) verwelkomt waren. Hij zou vervoer voor ons regelen (ale, zijn vrouw, want alleen die sprak engels)..50 euro.. om met een prive-jeep door dit weer te gaan.. but no other choice :-(
Dus opnieuw een nachtje in dat.. hum.. basic hotel!

On the road: Ipuh - Padang

Vandaag bestemming Padang. Toch niet zo simpel als gedacht:

1. de bussen rijden enkel in de namiddag
Dus bezoeken we het lokaal marktje, amuseren we ons met de kindjes, geeft Ercole met nog wat fotografie les, mag ik zelf zijn 400mm lens uitproberen (die hij hier overal meesleept, een stuk van een paar kilos.. ), de tijd vliegt

2.landslide op de weg.. de bussen rijden niet
Maar zo niet, vandaag wil ik echt naar het noorden. Dus via heel wat geregel kunnen we mee met een jeep die deze avond in de noordelijke stad Padang moet geraken. Niemand anders komt opdagen en aan een heel redelijke prijs mogen we mee (de jeep moest er zowiezo door). Maar wat een trip!!!! Een paar keer bijna vast in de modder, midden in de nacht (om 8u vertrokken om om 4u in de hostel in Padang aan te komen). De muziek vollenbak, maar gelukkig hadden we een luxe beenruimte waar je in de lokale bussen alleen maar kan van dromen!!! Doodmoe aangekomen in Padang, budget option nummer 1 gekozen en dan een nachtje in een ZAAAAAAAALIIG zacht bed!!

Plan Indonesia - start trip

Waar te beginnen.. week 2 is quasi voorbij en daar gaat mijn plan al om wekelijks iets richting thuisfront te sturen. Zoveel te beleven, te zien, te proeven, te ontmoeten...

Het plan:
Indonesia is enorm, en alle regios, eilanden plekjes lijken zooo de moeite als je maar even het internet of de Lonely Planet erop nahoud.. dus the question.. where to start?? Sumatra? Java? Bali? Sulawesi? Papua? Kalimantan?

Sumatra is mijn nummer 1: trekkings door de vulkanen en het tropisch regenwoud, prachtige meren, oerang-oetangs, heel weinig bezocht door toeristen, nog heel ruw en 'untouched'.
Eigenlijk maar 1 'minder punt': (Lonely Planet): "Woman travelling alone in Sumatra is just as someone walking around in a hot dog costum" (en zo vind je nog zinnetjes terug).
Niet dat ik dat erg vindt, maar als iedereen je in de straat een totaal gekke madam vind is het ook maar een rare manier van reizen.. Dus eigenlijk niet perfect als vrouw alleen (daarenboven is Sumatra veel islamitischer dan andere delen van Indonesia. En wie zegt Islam... )
Sulawesi op nummer 2: Tropisch regenwoud, stammen er speciale rituelen op nahouden, en 1 van de beste duik/snorkelplaatsjes ter wereld..

In Jakarta kreeg ik meteen de perfecte oplossing in de schoot geworpen!!!
De eerste avond al meteen een mannelijke medereiziger ontmoet die dezelfde richting uit wil en ook wel tesamen zou willen reizen (zie verder)..

..so Sumatra.. here I come!

Flight to Jakarta

Ja, het eerste avontuur.. de vliegreis op zich, amai..

Tijdens een vlotte vlucht naar Abu Dhabi, mijn waarschijnlijk laatste Nederlands kunnen spreken, met een Thailand solo reiziger/duiker naast me.. maar dan.. Abu Dhabi..

Wat een korte tussenlanding moest worden, is een 18-uur-durende 'pauze' geworden.. want, door de 'smog' kon die nacht geen enkel vliegtuig vertrekken!
.. 18 uur, op een check-in waar de airco veel te hard stond (en ja.. naar de tropen vertrek je licht gekleed, en ja, er net buiten is de woestijn), waar ik vergezeld was door voornamelijk Indonesische vrouwen die bijna geen woord engels spraken, waar de grond te hard was om deftig te slapen, waar een flesje water peperduur is..
Gelukkig had ik nog de 2 appeltjes die papa nog vlug in mijn zak gestopt gehad, die zijn nog nooit zooooooooo goed van pas gekomen! En gelezen, gelezen, gelezen..

Maar ik verstond er mij niet aan.. wat doen al deze vrouwen op deze vlieger? Kleine vrouwen, ik schat tussen de leeftijd 17-30, met kletterende hakjes, sommige met hoofddoek, andere dan weer van kop tot teen bedekt in het zwart, niet meteen vrouwen van rijke afkomst te zien aan hun kledij, spullen..

Het antwoord kwam heel wat later van een Saoui-Arabier die voor me op de vlucht zat. Toen ik hem vroeg waarom hij naar Jakarta reisde, was het antwoord: 'I want to get a women to help my mother in the household, a women just like her.. or like her.. ' wijzend naar de 2 vrouwtjes die links en rechts van me zaten (en geen woord engels spraken).
Dat bracht de verklaring: deze vrouwen werken als houshoudhulp bij rijke saoudische families.. en om de zoveel maanden/ jaar keren ze terug naar huis voor een paar maand, of voor vakantie, of omdat het contract is afgelopen..
Ik citeer de Saoudi: "This one (wijzend naar het meisje naast me), has worked 2 years in Kuweit. Now, she is 18 (!!) and goes back to her family for 6 months.."
Ja, dan sta je er wel bij stil, toevallig in Belgie geboren te zijn..

In nachtelijk Jakarta toegekomen.. nog een avontuur: gezien ik normaal smiddags ging landen en dan een bus naar het centrum nemen om dan op het gemak een hotelletje te kiezen, stond ik daar nu om 3 uur snachts, zonder bussen, en zouden de hostels op dit uur open zijn?

Ok, het was een gok wagen of de nacht op de luchthaven doorbrengen. Tegen dat laatste zag ik erg tegenop, gezien de voorbije lange uren..
Dus, ik neem een taxi richting Jakarta, bestemming: de eerste hostel die vermeld staat in de Lonely Planet.. met een klein hartje de taxirit door.. hopend dat er iemand in de hostel (of nabije hostels) zou open doen. En ja.. een briefje.. "Open. Come in and please close door''. Gered!! Na het wekken van de 'receptionist-hulpjongen' uit de zetel, had ik dan toch eindelijk een 'bed'..