http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&t=p&msa=0&msid=114188684956392396517.00045a5143a7f888a75d3&ll=16.804541,105.249023&spn=20.635347,39.550781&z=5
Na heel wat twijfelen besluiten we uiteindelijk toch om de nachtbus Krabi – Bangkok te nemen. Heel wat twijfel (van mij dan wel, Bert die twijfelt..mmm) want gehoord dat er ongelooflijk veel gestolen wordt op toeristbussen van het zuiden naar Bangkok en van mensen die er op verschillende manieren zijn opgelegd. Maar het is de 30ste, dus als we vanavond niet vertrekken missen we oudejaar in Bangkok. Dus we nemen die toeristenbus dan toch.. zonder problemen (maar met geld goed verstopt, in m’n onderbroek jawel ;-).
Eens in Bangkok aangekomen zoeken we vlug een slaping en boeken onze treinrit naar het noorden (Chiang Mae) voor de volgende dag. Blijkbaar is de trein hier ook heel populair want er bleef maar weinig keuze meer over dan de 1ste s’avonds te vertrekken (ipv onze roes uit te slapen in een dagtrein).
De laatste dag van het jaar bezoeken we de ‘must-see-tempelcomplex-number-one’ van Bangkok: ‘Wat Pra Kaew’ en de ‘Golden Palace’. Heel wat rijkdom bij elkaar hier. Tempels, boeddhas, de oude residentie van de koningen, oude muurschilderingen..
..en veel thaien, op gebed bij de boeddha. Het is ongelooflijk hoe gelovig mensen hier nog zijn: oud, jong.. allen knielen ze voor de Boeddhabeelden, geven offers meestal in vorm van bloemen (soms ook geld of zelfs heilig water), branden ze kaarsen, vragen ze om raad bij monniken.
De boeddhisten hebben niet 1 speciale dag in de week om naar de kerk/moskee te gaan zoals de katholieken/moslims. Daarentegen gaan ze op gebed/bezinning/offergave op gelijk welk moment hun het uitkomt. Ook de tempels aan de vele huizen/hotels/winkels getuigen van een boeddhisme dat sterk leeft. En nog niet gesproken van de monniken die je hier dikwijls in het straatbeeld zien. Normaal gezien zou elke jonge man rond zijn 20 jaar een periode als monnik moeten doorbrengen om na te denken, les te krijgen in boedhisme, eventueel les te geven, stil te staan bij de dingen zoals de boeddha himself zoveel jaar geleden deed. Het verhaal van de monnikken is een verhaal op zich: zo moeten ze s’morgens vroeg door de straten lopen met een ‘bol’ om aalmoezen (rijst) van de mensen, ze mogen niet meer eten na 12 uur, moeten ‘monnik-kledij’ dragen: meestal geel-oranje-bruin, hun wenkbrauwen en haar afscheren en een tijdje als ‘asceet’ leven. En je ziet ze in alle gebieden van Thailand! In de Lonely Planet staat oa dat je als vrouw geen monnik mag aanraken.. dus in drukke bussen/boten is het soms een beetje opletten geblazen ;-).
Nu, na zoveel boeddhasfeer zin in een lekker maaltijd en drank dus richting Khao San, de ‘backpacker’ road van Bangkok waar alles te vinden is. En het is oudejaar, dus zou je denken, een speciale diner. Wel, nee. Het is streetfood geworden! Oudejaarsavond werd een avondje zonder camera.. want/maar.. met veel bacardis en pintjes ;-).
Tegen 22u trekken we naar ‘Central Plaza’, het modern centrum waar wordt afgeteld tot het nieuwe jaar. Volk, volk, volk, volk. Je kon over de koppen lopen. Vreemd genoeg weinig alcohol verkocht in de straatstalletjes (dan wel in de ‘7-Elevens ’: westersers shops die je hier overal in Thailand vind –een fenomeen op zich). En het mag dan wel streetfood geweest zijn, we laten ons volledig verleiden voor een ooooooooooooooooverheerlijk ijsje van ‘Haagen-Das’. 4 euro per bolletje.. maar het is oudejaar..en heeft echt gesmaakt!
Dan aftellen geblazen op een groot scherm tussen duizenden mensen, met een mooi vuurwerk als antwoord. Moet eerlijk zeggen dat ik meer van het vuurwerk verwacht had (in Azie maken ze toch veel vuurwerk? China in de buurt?), maar het bleef ‘beperkt’.
Uit het centrum geraken naar de hostel was weer een ander verhaal maar na een stevige avondwandeling de rit dan toch afgesloten de tuk-tuk. Terug in de backpacker area nog een klein concertje meegepikt en doodmoe gaan slapen. (Achteraf hoorden we dat er diezelfde avond een serieuze brand plaatsvond in Bangkok waar maar liefst 60 mensen zijn gestorven, dan toch best geen dansavondje geworden ;-).
1 Januari werd voornamelijk lang uitslapen, wat rondwandelen in backpacker-regio-bangkok en een bezoek aan ‘Jim Thompsons huis’: een mooi huis van een Amerikaanse architect die de zijdehandel heeft aangezwengelt/kunst verzamelde van verscheidene gebieden in Azie. Heel stijlvol huis, met binnenin alles in warm donker teakwoud.
S’Avonds dan de trein op voor 15 uurtjes, bestemming Chang Mae (Noordelijker Thailand).
