Een maandje Myanmar, een land apart!
Na het laid-back weekendje in Bangkok, volledig opgeladen voor het volgende avontuur. Tegen 4u op, om per taxi de nog ontwakende stad achter me te laten richting luchthaven. En dan de vlieger op, bestemming Yangon = vroegere hoofdstad van Myanmar.
(De militaire dictatuur die hier nu aan de macht is heeft de hoofdstad verplaatst naar een 'bunkercomplex waar je onmogelijk als toerist heen kan, zogezegd om de ministeries te groeperen.. mm wie gelooft dit?)
Eigenlijk volledig onvoorbereid in de zin dat ik quasi niets over het land gelezen had van te voren (buiten de geld/health zaken). Bewust en onbewust.
Bewust in de zin dat als je op voorhand nog niet teveel opgezocht hebt, je je meer laat verrassen, meer vragen stelt bij de dingen die je ziet, je alles meer over je laat komen en je laat impressioneren.
Eigenlijk volledig onvoorbereid in de zin dat ik quasi niets over het land gelezen had van te voren (buiten de geld/health zaken). Bewust en onbewust.
Bewust in de zin dat als je op voorhand nog niet teveel opgezocht hebt, je je meer laat verrassen, meer vragen stelt bij de dingen die je ziet, je alles meer over je laat komen en je laat impressioneren.
Onbewust.. wel in Thailand lees je over Thailand en pas eens over de grens worden de volgende reisgidsen overgeslaan.
Tijdens de korte vlucht aanschouw ik de bergen die de natuurlijke grens tussen Thailand en Myanmar vormen. Moest je Myanmar op een reliefkaart zien zou je zo de grenzen kunnen trekken, het land is immers volledig omringd door Bergen.
Tijdens de korte vlucht aanschouw ik de bergen die de natuurlijke grens tussen Thailand en Myanmar vormen. Moest je Myanmar op een reliefkaart zien zou je zo de grenzen kunnen trekken, het land is immers volledig omringd door Bergen.
De luchthaven blijkt een ‘grote’ hangar te zijn (opnieuw niets te vergelijken met Bangkok). De immigratie uit en dan met een shared taxi richting ‘centrum hoofdstad’.
Onderweg valt meteen op dat dit land er eentje apart is: geen grote reclameborden van multinationals, geen hoogbouw, slecht onderhouden gebouwen, zowel mannen als vrouwen allemaal in sarong = longy = lange doek rond lenden ipv broek/rok, oude auto’s die niet om naar huis te schrijven zijn, een stoffige stad.
Onderweg valt meteen op dat dit land er eentje apart is: geen grote reclameborden van multinationals, geen hoogbouw, slecht onderhouden gebouwen, zowel mannen als vrouwen allemaal in sarong = longy = lange doek rond lenden ipv broek/rok, oude auto’s die niet om naar huis te schrijven zijn, een stoffige stad.
Geld wisselen
Bij het inchecken in de guesthouse waag ik m’n eerste kans om mijn dollars in locale munt te wisselen. In Myanmar valt nergens geld uit de muur te halen en kan je geen geld wisselen in de bank: wisselen op de zwarte markt is de boodschap! Ongelooflijk, er is geen andere mogelijkheid dan aan guesthouse/hotels/shops hun rate te vragen of je op straat te laten benaderen door een geldwisselaar! Dit heb ik nog nooit meegemaakt!!
Is ook een spannende zaak: je loopt daar op straat met al je dollars en iedereen weet dat als je van de vlieger komt, je al je geld op zak moet hebben omdat er nergens geld af te halen valt! Dus als die taximan ons had willen overvallen..
Op straat wordt ik idd benaderd door een paar mannen die geld willen wisselen. Ik vraag hun telkens hun rate (er bestaat geen officiele wisselkoers!) en na vergelijken besluit ik om eerst aan andere toeristen te vragen waar zij geld gewisseld hebben.
Al vlug kom ik 3 duitsers tegen die me een shop aanwijzen in 1 van de hoofdstraten waar ik achterin een Indisch uitziend man ontmoet. De rate is idd goed en besluit om hier een dik pak geld te wisselen voor locale munt ‘chiat’ (Eens uit de hoofdstad worden de wisselkoersen slechter). Het grootste briefje dat in ‘chiat’ bestaat komt overeen met 1 dollar, dus bij het wisselen van een paar honderd dollar voel ik me opeens stinkend rijk met die dikke pakketjes briefjes!! Maar ik blijf hier dus rondlopen met een jaarwedde van de mensen rond me..
Extra moeilijkheid hier: bepaalde zaken (trein/slaping/inkom sites) moet je in dollars betalen andere dan weer in locale munt (eten/bus/..), bereken dan maar hoeveel te wisselen!
Electriciteit
Tweede practische regeling: paspoort/visum kopieren. In Myanmar wil je zeker je paspoort niet verliezen dus ga ik meteen op zoek naar een kopieermachine om m’n paspoort met Myanmar Visum stempel te kopieren. Ik passeer een ‘paperassen’ straat waar winkel na winkel papierwaren worden verkocht en waar ik kopieermachines zie staan. Maar verschillende winkeliers maken me duidelijk dat het niet mogelijk is te kopieren en wijzen naar elders verderop. (Tja, helaas vormt hier de taal weer eens de grote barriere). Maar waarom niet met hun kopieermachines? En dan vallen de vele generatoren me op die lans de kant van de straat staan.. geen electriciteit! Dat is het probleen! Ik werd dus verwezen naar een kopieershop met generator!
Ik wandel een paar uren door de stad: overall straatstalletjes, allerlei soorten prullarie, met opnieuw oversal eetstalletjes. En theeshops!! In elke straat vind je er wel 10: mannen en vrouwen op plastieken stoeltjes die thee of koffie drinken!
Bij het inchecken in de guesthouse waag ik m’n eerste kans om mijn dollars in locale munt te wisselen. In Myanmar valt nergens geld uit de muur te halen en kan je geen geld wisselen in de bank: wisselen op de zwarte markt is de boodschap! Ongelooflijk, er is geen andere mogelijkheid dan aan guesthouse/hotels/shops hun rate te vragen of je op straat te laten benaderen door een geldwisselaar! Dit heb ik nog nooit meegemaakt!!
Is ook een spannende zaak: je loopt daar op straat met al je dollars en iedereen weet dat als je van de vlieger komt, je al je geld op zak moet hebben omdat er nergens geld af te halen valt! Dus als die taximan ons had willen overvallen..
Op straat wordt ik idd benaderd door een paar mannen die geld willen wisselen. Ik vraag hun telkens hun rate (er bestaat geen officiele wisselkoers!) en na vergelijken besluit ik om eerst aan andere toeristen te vragen waar zij geld gewisseld hebben.
Al vlug kom ik 3 duitsers tegen die me een shop aanwijzen in 1 van de hoofdstraten waar ik achterin een Indisch uitziend man ontmoet. De rate is idd goed en besluit om hier een dik pak geld te wisselen voor locale munt ‘chiat’ (Eens uit de hoofdstad worden de wisselkoersen slechter). Het grootste briefje dat in ‘chiat’ bestaat komt overeen met 1 dollar, dus bij het wisselen van een paar honderd dollar voel ik me opeens stinkend rijk met die dikke pakketjes briefjes!! Maar ik blijf hier dus rondlopen met een jaarwedde van de mensen rond me..
Extra moeilijkheid hier: bepaalde zaken (trein/slaping/inkom sites) moet je in dollars betalen andere dan weer in locale munt (eten/bus/..), bereken dan maar hoeveel te wisselen!
Electriciteit
Tweede practische regeling: paspoort/visum kopieren. In Myanmar wil je zeker je paspoort niet verliezen dus ga ik meteen op zoek naar een kopieermachine om m’n paspoort met Myanmar Visum stempel te kopieren. Ik passeer een ‘paperassen’ straat waar winkel na winkel papierwaren worden verkocht en waar ik kopieermachines zie staan. Maar verschillende winkeliers maken me duidelijk dat het niet mogelijk is te kopieren en wijzen naar elders verderop. (Tja, helaas vormt hier de taal weer eens de grote barriere). Maar waarom niet met hun kopieermachines? En dan vallen de vele generatoren me op die lans de kant van de straat staan.. geen electriciteit! Dat is het probleen! Ik werd dus verwezen naar een kopieershop met generator!
Ik wandel een paar uren door de stad: overall straatstalletjes, allerlei soorten prullarie, met opnieuw oversal eetstalletjes. En theeshops!! In elke straat vind je er wel 10: mannen en vrouwen op plastieken stoeltjes die thee of koffie drinken!
De vrouwen lopen er eigenlijk wel wat grappig bij: quasi allen hebben ze hun wangen geel gekleurd! Later lees ik dat vrouwen hun wangen ‘versieren’ met ‘Thanaka’ = boomschors+water. Reden: zowel als ‘make-up’ als voor een ‘gezonde huid’ (zou verschillende goede eigenschappen hebben). Eerlijk gezegd zouden de vrouwen er veel knapper uitzien zonder, maar het heeft wel iets charmant.
De markt bezoeken is meestal het eerste wat ik doe als ik in een nieuwe stad aankom. Maar de grote ‘Boygoke’ markt van Yangon is vandaag toe en dus ga ik in de namiddag meteen naar ‘the-place-to-visit’ :
Shwe Dagon Pagoda
Na een uurtje stappen krijg ik de gouden chedi (=stupa = soort van tempel) in het vizier. Eens binnen wordt ik verwelkomd door een enorme trap vol met winkeltjes met bhoedhabeeltjes/religieuze objecten. Boven een enorm tempelcomplex!! Het is fenomenaal, in het niets te vergelijken met alle bhoedhistische temples die ik eerder gezien heb! Al dat goud, al die bhoedhas, al die ‘kleine tempels’.. en al die religieuze mensen!
Dit tempelcomplex heeft een rijk verleden gekend en is dan ook een van de belangrijkste bhoedhistische plaatsen in Myanmar.
Was van plan om de pagoda (tempelcomplex) op mezelf te bezoeken maar na een paar keer aangesproken te zijn laat ik me toch ‘verleiden’ door een oude man die me graag ‘zijn godsdienst leert kennen’. ‘I like to teach about my religion’.. ‘Can I walk you around’.. etc. Ik besluit om erop in te gaan en gedurend een 3tal uur (jawel) leidt de man me rond in het tempelcomplex. Ik probeer er een ‘exchange’ van te maken en praat ook wat over Belgie, en hij is blijkbaar zot van fototoestellen dus ik laat hem de mijne uitproberen. De man kon echt ongelooflijk vertellen. Het leek alsof hij echt zijn godsdienst aan me ‘verkocht’ wilde krijgen. En op zoveel vragen kwam een antwoord. Hieronder een paar:
*Elke positie van een boedhabeeld (zittend/stand/lopend) heeft ook een betekenis: contact met aarde/mediterend/..
*De bhoedha die de verlichting heeft gezien = perfecte boedha = altijd met lange oren, kaarsrecht gelijke tenen en 4 gelijke vingers, en een ‘3e oog om in het verleden/toekomst te kijken’
*Hij verteld ook ronduit over het leven van bhoedha zelf: een prins die in Nepal leefde en –na een lang verhaal- het ‘licht’ heeft gezien (de manier om te ontsnappen aan het leven). Die leer heeft hij dan doorgegeven aan anderen en is nu zo wijd verspreidt. Mijnheer ‘bhoedha’ was dus van vlees en bloed. Moet toch een ferme man geweest zijn!
*Als bhoedist zijn 5 volgende zaken het belangrijkst/moet je meest respect voor tonen: ‘bhoedha’, ‘dhamma’ (leer van bhoedisme), ‘parents’, ‘monks’, ‘teachers’ (in de meest brede zin van het word).
*Bhoedha is een ‘vredelievende godsdienst’: ‘never a war was fought in the name of religion’
*In het bhoedisme moet elk man streven naar de ‘enlightment’ (=vrijheid van de miserie van het leven). En dit door ‘goed te doen’, te mediteren. Bhoedhisten geloven dat je wanneer je sterft, terugkomt als een ander persoon of dier. En afhankelijk of je goed/slecht leven geleidt hebt kom je terug als iemand die een dichter stapje bij het ‘nirvana’ komt. Nirvana is dan het einde van alles = verlossing van het leven. (Klein detail: om als vrouw die ladder op te klimmen moet ze eerst terugkomen als man..)
*En dan de vele rituelen: goudblaadjes kleven op bhoedhabeelden (foto), heilig water gieten over beelden, kaarsen branden, chanten (luidop zinnen zeggen -soort van prayer), donaties geven, etc.
*Hij verteld ook ronduit over het leven van bhoedha zelf: een prins die in Nepal leefde en –na een lang verhaal- het ‘licht’ heeft gezien (de manier om te ontsnappen aan het leven). Die leer heeft hij dan doorgegeven aan anderen en is nu zo wijd verspreidt. Mijnheer ‘bhoedha’ was dus van vlees en bloed. Moet toch een ferme man geweest zijn!
*Als bhoedist zijn 5 volgende zaken het belangrijkst/moet je meest respect voor tonen: ‘bhoedha’, ‘dhamma’ (leer van bhoedisme), ‘parents’, ‘monks’, ‘teachers’ (in de meest brede zin van het word).
*Bhoedha is een ‘vredelievende godsdienst’: ‘never a war was fought in the name of religion’
*In het bhoedisme moet elk man streven naar de ‘enlightment’ (=vrijheid van de miserie van het leven). En dit door ‘goed te doen’, te mediteren. Bhoedhisten geloven dat je wanneer je sterft, terugkomt als een ander persoon of dier. En afhankelijk of je goed/slecht leven geleidt hebt kom je terug als iemand die een dichter stapje bij het ‘nirvana’ komt. Nirvana is dan het einde van alles = verlossing van het leven. (Klein detail: om als vrouw die ladder op te klimmen moet ze eerst terugkomen als man..)
*En dan de vele rituelen: goudblaadjes kleven op bhoedhabeelden (foto), heilig water gieten over beelden, kaarsen branden, chanten (luidop zinnen zeggen -soort van prayer), donaties geven, etc.
Hij vroeg me oa m'n geboortedatum, haalt een ‘maanboekje’ erbij en blijkbaar ben ik op een maandag geboren. Alle symboliek hier is gerelateerd aan de dag dat je geboren bent. Een planeet, een dier, een getal worden ermee geassocieerd (maandag: maan-tijger-2). Ik moet dus heilig water gieten over het tijgerbeeld etc.
Zoveel zaken zijn me nu opgevallen, de symboliek van hetgeen je rond je ziet krijgt betekenis. En de man wist me daarenboven de meest fotogenieke plekjes te tonen.
Alleen, op het einde, na 3tal uur gezellig babbelen en rondwandelen in het tempelcomplex, verteld hij dat hij eigenlijk gids is.. en dus geld wil. Totaal ontgoocheld!!!!! Ik was wel van plan om hem op het einde zowiezo iets te geven, maar toch niet op deze manier. Echt wel beetje aangedaan geef ik hem dan het geld. Hadden zo open en gezellig gesproken over religie, over studies, over fotografie, over manier van leven, nee.. dat geld altijd.
Op de wandeling naar huis laat het me niet los. Maar ja, hoe kun je nu zo naief zijn.. tuurlijk is dat doodnormaal (je kent ondertussen de wedde van de mensen hier), maar toch.. ik dacht dat het echt uit 'wederzijdse interesse' en 'vriendelijkheid' was..
Dag 2 in Yangon bezoek ik de grote markt ‘Boygoke’. Volgens de reisboeken vind je hier alles wat je maar kan vinden in Myanmar. Uren geslenterd door de vele boetiekjes: kleermakers, edelsteenverkopers,m houtwerk, juwelen, souveniers, kledij, enz.
De hoeveelheid aan ‘edelstenen’ dat hier verkocht wordt is impressionant. Een verkoper legt me enthousiast uit wat ze juist allemaal zijn en hoe je de kwaliteit kan bepalen: jade, saffier, amethyst, agaat, rabijn.. Hij dacht even dat ik geoloog was bij het boven halen van de weinige resterende kennis van het vak mineralogie aan de unief ;-).
Op de wandeling naar huis laat het me niet los. Maar ja, hoe kun je nu zo naief zijn.. tuurlijk is dat doodnormaal (je kent ondertussen de wedde van de mensen hier), maar toch.. ik dacht dat het echt uit 'wederzijdse interesse' en 'vriendelijkheid' was..
Dag 2 in Yangon bezoek ik de grote markt ‘Boygoke’. Volgens de reisboeken vind je hier alles wat je maar kan vinden in Myanmar. Uren geslenterd door de vele boetiekjes: kleermakers, edelsteenverkopers,m houtwerk, juwelen, souveniers, kledij, enz.
De hoeveelheid aan ‘edelstenen’ dat hier verkocht wordt is impressionant. Een verkoper legt me enthousiast uit wat ze juist allemaal zijn en hoe je de kwaliteit kan bepalen: jade, saffier, amethyst, agaat, rabijn.. Hij dacht even dat ik geoloog was bij het boven halen van de weinige resterende kennis van het vak mineralogie aan de unief ;-).
Blijkbaar overheersen saffier en jade de verkoop: “The Indian people like saffire, the chines Jade”. Hier moet rijk volk/commercanten over de vloer komen als je prijs van de edelstenen bekijkt: 200 dollar, 1000 dollar.. dit is niet wat een tourist koopt!
(De grote rijkdom van Myanmar zit hem in de olie/gas/teak/open en jawel de edelstenen. Deze laatste zijn volgens de reisgids de overheersende bron van inkomsten van de militaire junta.)
In de namiddag eet ik in een straatstalletje. Niets te vergelijken met de Thaise streetfood, veel minder lekker, maar amusement gegarandeerd: net wanneer ik me op het plastieken stoeltje installeer en de noodles met curry en vissoep voorgeschoteld krijg van een uiterst vriendelijk meisje, komen net alle kinderen uit een school en lachen ronduit wanneer ze me zien zitten. Blijkbaar wordt dit niet veel gedaan door de –al weinige- toeristen.
(De grote rijkdom van Myanmar zit hem in de olie/gas/teak/open en jawel de edelstenen. Deze laatste zijn volgens de reisgids de overheersende bron van inkomsten van de militaire junta.)
In de namiddag eet ik in een straatstalletje. Niets te vergelijken met de Thaise streetfood, veel minder lekker, maar amusement gegarandeerd: net wanneer ik me op het plastieken stoeltje installeer en de noodles met curry en vissoep voorgeschoteld krijg van een uiterst vriendelijk meisje, komen net alle kinderen uit een school en lachen ronduit wanneer ze me zien zitten. Blijkbaar wordt dit niet veel gedaan door de –al weinige- toeristen.
De rest van de dag wandel ik door de straten van Yangon, langs de rivier, langs Chinatown, langs de veeeeel straatstalletjes, en langs de vele imposante gebouwen die verwijzen naar de Britse kolonisatie (1937-1948).. moesten die nu eens mooi onderhouden geweest zijn..
En monniken, monniken.. later meer hierover
In 1 van de weinig ‘engelstalige’ bookshops koop ik een boek over het leven in Birma: ‘life of a people’, geschreven in 1900 door een Brits soldaat tijdens de kolonisatie, die lang tussen birmezen geleefd heeft. “First I must learn somewhat of their religion, of that the mainspring of many actions”. Dit boek heeft me doorheen mijn reis niet losgelaten! De verkoper wilde eerst m’n dollarbriejes niet aannemen omdat die er niet mooi genoeg uitzagen.. ongelooflijk!
Ik passeer nog langs de 'main tourist office' om informatie rond treinen: 1 bord met uren en 3 foldertjes, zijnde HET toerist office van de hoofdstad!
