LAOS: Northern Laos (22/02/09 - 02/03/09)

Hua Xai

Hua Xai is dus het grensdorp aan Laotiaanse kant waar ik m'n eerste lao-nachtje heb doorgebracht. Het klassieke traject is om met een boot de Mekong rivier af te varen tot Luang Prabang, de culturele stad van Laos. De volgende morgen dus de boot op, samen met nog zo'n 100-120 tal toeristen. Bakske vol dus.
Ik kom 2 echt sympathieke koppels Vlamingen tegen (1 uit Gent jawel!), en het werd een echt tof dagje bootzitten! Nogal wat afgelachen.. lang geleden om nog goeie Vlaamse humor te horen.

De boot zat dus overvol. En duidelijk 2 type toeristen aan boord: de drinkers en de non-drinkers, zeker 1/3 had teveel pintjes op op de boot, niet overdreven!

Veel mensen/dorpen niet gezien aan weerzijden, af en toe wat buffels, dat wel (incluis 'albino'-buffels). En dan de landschappen..

Pakbeng

Pakbeng is een dorpje waar iedereen die dit traject doet overnacht: de boottrip van de grenspost naar Luang Prabang duurt immers 2 dagen.

Het uitladen van de bagage was een story op zich, totale chaos op en rond de boot! s'Avonds heerlijk getafeld in Vlaams/Japanees/Duits gezelschap..

De volgende dag neem ik de boot niet verder, als een van de enige neem ik een bus landinwaarts. Niet dat ik Luang Prabang niet wil zien maar eerst een beetje off-road in het noorden van Laos.
En dan valt op dat eens je van het klassiek traject afgaat, de wereld er heel anders uitziet.

Nog maar net uit de guesthouse/restaurantstraat van Pakbeng en op mijn weg naar het busstation zie je het alledaagse leven van de Laos. Duidelijk veel armere woningen, meesten uit natuurlijk materiaal, ze hebben hier echt niet veel.

Ik neem een 'local' bus naar Oudomxai, eerder een stad die dient als transporthub dan als place to stay.

Oudomxai

Diezelfde dag echter geen bus meer noordwaarts dus ik verken de stad. Eerst naar de markt natuurlijk, waar ik ondertussen prulzonnebril nummer 4 koop (die het waarschijnlijk weer niet lang gaat uithouden maar de zon is hier veel te straf).

En wat ze hier binnenkrijgen: zoetige toestanden vol van de kleurmiddelen..

Op de markt wordt heel wat textiel/draad verkocht voor het maken van (traditionele) kledij. Kledij van de hilltribe-bevolking ook. Die wordt dus niet louter in de villages meer gemaakt/geweven maar dit is dus de industriele variant. En fluo, fluo, fluo!

Muntstukken met Frans opschrift worden gebruikt ter versiering van de kledij!

In de namiddag dan mijn eerste 'sticky rice', het onderdeel van de typische laotiaanse keuken. Het is een type rijst die hier hoofdzakelijk in Laos wordt geteeld en die na bereiding enorm aan elkaar plakt (door hoge concentratie amylopectine) . Je moet er bolletjes mee maken met je vingers en in de groenten/vlees/vis/currys-bijgerechten dippen. Niet slecht en eens wat anders dan de 'gewone' rijst!

De volgende dag dan de bus op met bestemming 'Ban Boon Tai'. De busrit op zich was weer eens de moeite. Overladen (verschillende mensen stonden maar liefst 5-6u recht!), op een echt slecht weg, vol stof door de ramen, de bergen in! En die bergen.. wel, volledig platgebrand en thee, thee, thee, weinig oorspronkelijk bos meer te zien.

Ik stap af in 'Ban Boon Tai'. Het is een dorp -een beetje in the middle of nowhere- maar ik had gelezen dat je er treks kunt doen naar omliggende dorpen.
Jamai.. noppes! Eens de bus me achterlaat in dit dorp blijkt dat niemand hier een woord engels spreekt. En dan op zoek naar een guesthouse (even ongerust dat er hier geen zou zijn aan de reacties van de mensen te zien). Op zoektocht kom ik een ouder frans koppel tegen dat net terugkomt van een wandeling: blijkbaar is er toch welgeteld 1 guesthouse en 2 restaurantjes in het dorp!

Van trekking komt hier dus niets in huis in dit vergeten gat, dan maar op wandel! Een heel rustig dorp, geen enkele commercie (zelfs geen markt), geen industrie, geen toerisme, nada. Het leven heeft hier duidelijk op een ander ritme.
Veel 'arme' huizen, echt basic met water aan de pompsteen, geen electriciteit na bepaald uur,.. En overal kippen, kippen, kippen!

En wat de mensen hier doen. Wel, ik weet het niet. De jeugd gaat naar school, de kinderen spelen in de straat, de vrouwen zitten te zitten/koken/wassen, wat mannen repareren zaken, weinig echte actie hier. Misschien ligt het aan het feit dat het nu niet het seizoen is om in het veld te werken.

s'Avonds getafeld met het frans koppel in 1 van de 2 'restaurants'. In het andere hadden ze geen groentjes, dus keuze was snel gemaakt. Wanneer de electriciteit uitvalt zoeken we samen onze weg naar de guesthouse met pillamp.

Dit dorp is zeker de moeite om eens te zien hoe het leven er hier aan toegaat, maar heb wel zin in meer 'actie'. Dus de volgende dag wil ik de bus terug op, die zou om 10 u moeten komen. Tijd genoeg voor een ochtendwandeling.

De kinderen/jeugd naar school, de oudjes bezig in de dorpen. (Deze man was iets aan het vlechten maar ben er nog niet uit wat, visnetten misschien?)

Om 10u een bus? Nee hoor, om 11 uur krijg ik te horen dat ie rond 2 uur komt. Ik denk aan liften maar er is hier helemaal geen verkeer (alle verkeer vertrekt smorgens vroeg)! Dus geen andere optie dan te blijven wachten aan het busstation, want uur van aankomtst/vertrekt ligt niet echt vast.
Samen met een 6-tal lokalen die geen woord engels verstaan maar aan wie ik de fotootjes van hun land in de reisgids toen/fotos op cameratoestel. Echt FRUSTREREND om niet kunnen spreken!!!!!!

Dan eindelijk de bus op waar ik oude gekenden tegenkom die ik in Myanmar al heb ontmoet (mexiaans-frans koppel). Het landschap is verbluffend. De bestemming: Pongsali (grootste stad in het noorden).

Pongsali

Eerst naar de markt en dan op verkenning in de stad. Opnieuw is hier eigenlijk weinig te doen, de mensen heel relaxed. Veel chinese woningen hier, maar is dan ook dicht bij de Chinese grens. Na een wandeling door de stad probeer ik een pad te volgen dat de bergen ingaat.. de rust zelve hier. Geen kat! (op wat buffalos na). Wanneer de weg doodloopt bij een hut kan ik niet anders dan dezelfde weg terug.

Samen met het frans-mexicaans koppel dan zoek naar de paar gidsen die hier trekkings organiseren. Eerlijk gezegd peperduur (25 dollar per dag voor alleen te wandelen). We vergelijken de prijzen met het toerist office maar overal idem.
Ik beslis nog niets, het koppel gaat voor een driedaagse richting 'Akha'-villages (bergvolk).

Een wandeling in het dorp,

een kijkje op het kerkhof,

de tuinen die water krijgen,

Wanneer ik me even neerzet komen zo'm 10 jonge kinderen naast me zitten. Ongelooflijk. Communiceren gebeurd met een lach en handgebaar. Een wat oudere jongen komt erbij die een woordje Engels spreekt, en iedereen blijft maar kijken en luisteren!

s'Avonds in de guesthouse kom ik nog een paar andere reizigers tegen en uiteindelijk besluit ik om samen met een Duitser een trekking te doen van 1 dag (want moet stilaan richting Vientiane waar een vriendin toekomt om mee te reizen). Samen met de Duitser naar de gids. Andreas (de duitser dus) heeft 1 doel: een sportieve wandeling. Ik zie een sportieve uitdaging ook wel zitten maar de gids kan niet van zijn 'plannetjes' af. Weinig creativiteit hier. Uiteindelijk mogen we een plannetje van hem overtekenen en besluiten we alleen op stap te gaan.

s'Avonds laat klopt een fransman nog aan m'n deur dat ie ook meewil.. dus met z'n drieeen de volgende dag op stap. Het werd een fameus sportieve uitdaging! Had express m'n camera niet mee want dacht wel dat het zwaar ging worden. Rugzak gelukkig gevuld met water, fruit en brood.
We wandelden langs een heuvelkam met mooi uitzicht op de vele theeplantages, en door enkele bergdorpen waar mensen op een echt basic manier leven. Quasi alles uit natuurlijk materiaal hier! Na een 5 uur goed doorstappen vonden we de shortcut niet terug naar Pongsali, je hebt hier dus wel een gids nodig. Uiteindelijk heel het pad terug moeten stappen.. alledrie bekaf!!!

Down to Luang Prabang

Samen met een groepje reizigers neem ik de bus terug zuidwaarts. Oorspronkelijk plan was om naar Luang Prabang af te zakken per boot op de Nam Ou rivier, maar 3 dagen bootzitten is wel wat veel. Dus ingekort met 1 dagje bus, naar Moua Khoua.

Hieronder een fotootje vanuit de bus van een Akha-vrouw (dankjewel Tele..)

Mhoua Khoua: een dorp aan de rand van de Nam Ou rivier van waaruit je de boot richting Luang Prabang kan nemen. Het dorp is echt wel de moeite op zich. Alleen de 'veerboot' al..

s'Avonds kom ik opnieuw 1 van de Vlaamse koppels tegen die ik eerder ontmoette. Samen nog een avondwandeling door het dorp, waarbij we goed konden binnenkijken in de huizen van de mensen. Opvallend: overal hertenhoofden aan de muur!
We wagen ons aan de 'lao lao' = zelfgebrouwde rijstwisky die hier overal in Laos gedronken wordt.. en straf spul, zeker over 50 procent, maar procent is variabel ;-)

De volgende dag dan de boot op, bestemming Nong Khiauw.

De boottrip was fantastisch!
(incluis de stroomversnellingen met af en toe een klets water over je)

Aangekomen in Nong Khiaw weer alle toeristische faciliteiten. Een heerlijke frisse salade na al die dagen op fried rice kan echt wel smaken!!

Een paar uurtjes over vooraleer het donker wordt, -op aanraden van de Duitser- richting grotten wat verder uit het dorp. En heb al veel grotten gezien ondertussen, dus ik dacht 'just another cave' maar nee, deze was wel nog impressionant. Jonge gastjes leiden me voor een euro rond in de grotten. Eentje zingt quasi de hele weg door, zijn stem galmt doorheen de hele grot...

s'Avonds opnieuw in internationaal gezelschap getafeld. Hier in Laos ben ik ondertussen al heel wat toffe mensen tegengekomen, in tegenstelling to Thailand de week ervoor).

Van Nong Khiaw de volgende dag dan de boot op naar Luang Prabang. Dit keer in een overvolle boot, met alleen toeristen. Duidelijk 3 nationaliteiten in de meerderheid: Duitsers, Fransen en Hollanders. Een koppel Hollanders is hier met de fiets op reis, eigenlijk een fantastisch idee (voor een volgende trip?).

De tocht was opnieuw fabuleus!

Radarwerken op het water op electriciteit op te wekken,

Olifanten (waarschijnlijk gebruikt voor logging),

Goudzoekers,

vissers,

Op een gegeven moment wordt het water te ondiep en moeten we allen uitstappen en een stuk wandelen. De benen kunnen strekken op een 6-uur-durende boottrip komt goed uit!

De Nam Ou rivier stroomt in de Mekong rivier, teken dat we bijna in Luang Prabang zijn aangekomen. Nog een paar laatste foto's van op het water..

THAILAND: Northern Thailand (17/02/09 - 21/02/09)

Up to Chang Rai

In Mae Sariang besluit ik meteen door te steken naar Chang Rai, en zo meteen een sprong oostwaarts richting Laos. Moet eerlijk zeggen dat het 'westerse' Thailand nu wel een beetje tegenvalt na de 'ontdekkingen' in Myanmar. Het land is echt veel rijker dus minder verassingen (qua gewoontes van mensen/woningen/verkeer/gsm-televisie etc..), het contact met de lokalen is ook totaal anders, je bent meer de 'echte toerist' die ze al goed kennen, en hier is alles ook picobello georganiseerd dus veel meer comfort, maar tergelijkertijd ook minder avontuur. Neemt niet weg dat de Thaien veeeeeeeeel beter afzijn dan de Myanmarezen natuurlijk!

Geen directe verbinding dus ik overnacht nog een nachtje in Chang Mae, waar een goedkope guesthouse deze keer moeilijk te vinden valt want het krioelt hier van de jonge backpackers/uitgaanders.

Wanneer ik de volgende dag in Chang Rai toekom geeft me dit het gevoel van 'klein Chang Mae'.
Ook een gezellige nightmarket (zei het wel kleiner), vele shops, restaurants, guesthouses, oude westerse mannen met knappe jonge thaise vrouwen..
s'Avonds op de nightmarket nog eens heerlijke sushi gegeten aan een van de vele stalletjes. Het valt op dat hier veel Thaien op vakantie komen. Op het centraal podium geniet ik een paar thaise dansjes. De muziek is hier eigenlijk zo belachelijk dat het bijna grappig is: melig, melodramatisch, soft voice met weinig pit.. muziek?

Vanuit Chang Rai zou je ook goeie treks naar 'hill tribe' villages moeten kunnen doen, maar dat heb ik ondertussen opgegeven in Thailand. Die package-trips die je overal ziet brengen je naar de traditionele bergdorpen waar dus al duizenden toeristen zijn gepasseerd en waar er maar weinig autenthiceit overblijft. Het lijkt een beetje 'naar aapjes' gaan kijken..

Chang Rai ligt niet ver van de zogenaamde 'golden triangle' = drielandenpunt van Thailand-Laos-Cambodja. En hoewel ik gewaarschuwd was door andere toeristen en door de reisgids die allen zeiden dat het een 'toerist trap' is, besluit ik om toch een toer in het uiterste noorden naar dat drielandenpunt te doen. Misschien eerder kwestie 'van het gezien te hebben', ik geef toe.

Dus voor een keer mee met een 'organized package tour', de 'golden triangle loop':
bezoek aan 'hill tribe villages' - naar Chiang Sae voor bezoek aan bekende stupa - doorrijden naar het drielandenpunt - en dan naar Mae Sai, het meest noordelijke punt van Thailand.
Is eigenlijk totaal mijn ding niet om by time-plan met een taxi mee te rijden van het een naar het ander, maar eerlijk gezegd wou ik naar Laos maar tergelijkertijd de streek toch gezien hebben.
Een oudere Deense man (72 jaar!) ging voor hetzelfde programma. (en ja 72 en nog steeds maakt hij alle jaren een grote reis, houdt zich fit met 2 keer gym in de week.. zo wil ik ook oud worden!!).

Eerst naar de 'local villages'. De taxi stopt aan een 'Akha' village. De Akha is een van de stammen die uit China naar het zuiden gevlucht zijn tijdens het communisme en nu in noord Thailand/Myanmar/Laos als bergvolk in minderheid leven (in ook veel mindere condities). Hun primitieve/aparte levenstijl, gewoonten en ook hun traditionele klederdracht trekt vele geinteresseerden.
In het dorp aangekomen staan er verschillende toeristenbusjes in een rij met daarnaast straatstalletjes die de traditionele kledij verkopen, je wordt hier bijna de huizen ingetrokken door de vrouwen in traditionele klederdracht. Een foto binnenin (na aanvraag - zie onder) resulteert in het vragen naar geld. Nee, that's it, voelt echt niet aangenaam.
We vragen de taximan om de andere villages te skippen en rijden meteen naar het drielandenpunt.

Onderweg nog een stop bij een impressionante stupa, met net daarachter de woonsten van de monnikken (foto). Is toch wat meer luxe dan de matjes in de monasteria in Myanmar!

Het drielandenpunt bevindt zich eigenlijk in een 'dorp', Sop Ruak, dat bestaat uit restaurants en winkels. Vroeger was dit DE streek van de Opium, vandaar 'Golden' triangle, maar ondertussen is die uit Thailand gebannen (in tegenstelling tot Mynamar en Laos). In Thailand zijn verschillende alternatieve projecten uit de grond zijn gestampt om de opium-bussiness te vervangen:theeplantages etc.

Hieronder drie landen op de foto, begrensd door enerzijds de Mekong rivier en de (kleinere) Ruak rivier.

Laatste stop is 'Mae Sai', het handelsstadje aan de grens. Shops en shops en shops.. Myanmar, Thai en Chinese goederen. Een immense markt maar eigenlijk wordt er wel veel hetzelfde verkocht (ondermeer cheap chinese stuff). Samen met de oude man dus 'rondgeshopt' en dan back to Chiang Rai.

De dag erop wil ik nog een dagje de streek op mezelf verkennen. Ik huur een mountainbike (een echt goeie deze keer, met zacht zadel!) en on the road. Het kaartje dat ik meekreeg richting 'waterfalls' laat ik na 2 straten voor wat het is. t'Gaat meer prutsen worden dan fietsen als je de kaart ziet. Dus gewoon de stad uit op goed gevoel. Ik beland in een golfcomplex en na wat doorrijden zelfs in een militair kamp waar ik blijkbaar zonder problemen mag rondfietsen. Ik passeer een mooie bloemenwinkel die echt een streling voor het oog is (de bloemen natuurlijk)!

Maar de veelbelovende trip wordt al vlug een 'afzien' trip. Het is veeeeeeeeeeel te warm!

Na een paar uur geef ik het afzien op, en bezoek in terugkeer de markt van Chang Rai.
En dit is mijn laatste dag Thailand dus ik ga mezelf eens goed verwennen vooraleer het Laos avontuur tegenaan te gaan.

Mountainbike aan de kant, en richting een 'top end hotel', waar ik voor een paar eurotjes het zwembad in mag! Heerlijk afkoelen en ondertussen plan ik aan de rand van het zwembad ruwweg m'n trip door Laos in de volgende reisgids. Gewoon zaaaaalig ontspannen!!

Goed begonnen.. half gewonnen. Dan richting een goei Italiaans restaurant. Ja, ik kraak. Na 4 maanden leven op quasi alleen aziatische voeding ben ik de rijst/noodles dishes echt echt beu. Had eerlijk gezegd gedacht dat ik de volledig reis wel lokaal zou eten maar nu had ik zo'n ongelooflijke zin in een goeie westerse maaltijd!!
Een frisse salade (met zelfs olijven, goeie olijfolie en balsamico-azijn!), penne pomodori op z'n echt italiaans (met zelfs parmezaanse kaas!) en een chocolade ijsje als dessert!
Wat later op de avondmarkt vul ik, tijdens een dansoptredentje, het laatste gaatje met wat aardbeien en suiker.. mm..

Genieten ja, maar toch nog verre van perfect: het water in het zwembad was niet vol genoeg, de penne pomodori miste de basilicumblaadjes, en dan de ontbrekend wijn natuurlijk (die far- out-of-budget was). En het nestle cremig melkchocolade ijsje.. verre van de pure chocoladebolletjes van Cote d'Or met stukjes echte knapperige chocolade en een bijhorend aardbijen sorbet bolletje uit Gent.. Daar kijk ik nu es echt naar uit!!

Voor het slapengaan waag ik het er me nog 1 keer op: in een westerse shop (7/11) ga ik voor een flesje 'Johny-walker-soda-wisky'. Het bier is hier niet te drinken, de wijn peperduur, de bacardi breezers te zoet.. maar dit brouwsel, is het drinken nog minder waard: een flauw mengsel van spuitwater en wisky, die ik uiteindelijk aan de vuilbak geef (mannen in de straat wouden het niet aannemen - je ziet me daar al lopen met wisky in de hand weg te geven ;-)).

De volgende dag up to Laos. In de bus leer ik onder meer een Duitser kennen die ook wel een aparte levensstijl heeft: hij leeft reeds 7 jaar in Thailand en heeft een ebay-business in zilverartikelen opgestart. Hijzelf designt juwelen en heeft 5 vaklui die ze voor hem maken. Via een ebay bussiness krijgt hij zijn waar echt goed verkocht (aan de bedragen te horen)! Hij legt me in detail uit hoe het werkt. In het begin is het niet simpel, moet je een klantenbestand opbouwen/retailers leren kennen/producten leren kennen/marketing methoden gebruiken etc. maar na een paar jaar verdiend hij dus geld 'al reizend'. Enige wat altijd in de buurt moet zijn is internet om met zijn klanten te communiceren en het designen van de juwelen is hem meer een hobby. Hij kende oorspronkelijk niets van de zilversmid kunst maar heeft alles uitgekiend en uit de grond gestampt, met de bijhorend portie Duits organisatietalent natuurlijk!
'Everything is possible' zoals ze zeggen..

In het grensdorp Chiangkong steken we de Mekong (=de grens) per bootje over. Laos, here we come!

Visas te regelen, geld te wisselen en dan op zoek naar een eerste Laotiaanse guesthouse. Het dorpje telt heel wat toeristen/backpackers dus dat vormt geen enkel probleem.
Met de Duitser en een Zweed een eerste diner in een restaurantje aan de Mekong, en een eerste bier 'Lao'. En jawel! Lekker Aziatisch bier bestaat dus wel!!! Beer Lao!! Wie had dat gedacht!

De Duitser kent het dorp maar al te goed (na al die visaruns in 7 jaar) en neemt ons mee naar een Laotiaanse disco buiten het dorp: entre los Laotianos.. allen met een beer Lao in de nabijheid, en nog best goeie dansmuziek! Nu nog af van de backpacker-sandalen ;-)