Na een maandje Myanmar de vlieger op naar Bangkok (Je kan voor een lang verblijf in Myanmar niet anders dan vliegen op de hoofdstad, alle grensgebieden van Myanmar zijn probleemgebieden - spijtig genoeg, want ik reis veel liever over land om zo de overgangen tussen regios te zien)
Ik deel een taxi richting het centrum samen met een duitse journaliste die hier al een paar jaar woont en goed thai spreekt. Heel boeiende persoonlijkheid, een expat die echt onder de thais leeft.
Aangezien de vrienden waar ik andere keren overnachtte op weekend waren, ga ik eerst op zoek naar een goedkope guesthouse. Niet zo simpel in Bangkok. Uiteindelijk eentje gevonden centrum 'Khao San Road', de backpacker street van de stad, of zij het van Azie.
En dan eerst.. een heeeeeerlijk padthai (gebakken noodles met ei/groenten) aan een straatstalletje gaan eten!!! Daar heb ik zo naar uitgekeken, de overheerlijke (en goedkope) thaise keuken!
Bangkok is de perfecte plaats om 'de zaken weer op orde te stellen'.
Al m'n kledij vuil deze keer, want tussen de trekkings door in Myanmar geen tijd gehad. Voor 2 eurotjes wordt de was voor me gedaan (koken, kuisen, wassen.. ik ga er terug aan moeten wennen eens terug thuis ;-).
En gaan shoppen: wat kledij -spotgoedkoop maar dan ook snel voor de vuilbak-, reisgidsen -voor komend Laos en Cambodja-, leesboek, fotocamera spullen, zonnebril, enz. , doet deugd om weer tussen alle keuze/luxe te zitten!
Na een nachtje op Khao San Road -waar zelf de oordopjes niet volstonden om het lawaai van de uitgaansbuurt te verzachten- , kan ik terug bij vrienden (Aksel en Debo) terecht.
Daar nog 2 daagjes uitgeblazen/gekletst/ontspannen/visas gecheckt en dan terug on the road..
Al m'n kledij vuil deze keer, want tussen de trekkings door in Myanmar geen tijd gehad. Voor 2 eurotjes wordt de was voor me gedaan (koken, kuisen, wassen.. ik ga er terug aan moeten wennen eens terug thuis ;-).
En gaan shoppen: wat kledij -spotgoedkoop maar dan ook snel voor de vuilbak-, reisgidsen -voor komend Laos en Cambodja-, leesboek, fotocamera spullen, zonnebril, enz. , doet deugd om weer tussen alle keuze/luxe te zitten!
Na een nachtje op Khao San Road -waar zelf de oordopjes niet volstonden om het lawaai van de uitgaansbuurt te verzachten- , kan ik terug bij vrienden (Aksel en Debo) terecht.
Daar nog 2 daagjes uitgeblazen/gekletst/ontspannen/visas gecheckt en dan terug on the road..
Plan: Via de grensstreek met Myanmar (laat me niet los ;-) naar het noorden van Thailand om zo door te steken naar Laos.
En wat een comfort hier in Thailand:bussysteem super georganiseerd, perfecte wegen, service on board! (en Myanmar ligt hier net naast?)
Eerst een tussenstop/overnachting in het stadje 'Tak' : puur sang Thailand, staat dan ook in de reisgidsen als 'niet interessant'. Hier moet je echt een mondje Thais praten om weg te kunnen.. ik ga dus wat meer energie in de taal moeten steken dan tevoren (met Bert op reis was het natuurlijk nog anders, dan ben je meer op elkaar afgestemt dan op de lokale bevolking).
De dag erop de bus op naar 'Mae Sot'
Mae Sot
Mae Sot is een grensstadje met Myanmar waar veel buitenlanders naar toekomen om 'over te grens te springen' en zo hun thais visum te 'verlengen'. De stad is echt wel de moeite: op de immens grote markt zie je alle mogelijke mensen. Thai, Chinezen, Myanmarezen, verschillende etnieen uit de grensstreek ('Karen'/'Shan'). En de koopwaar komt van alle mogelijke regios! Het stadje is een echte mengelmoes en dat maakt het ook zo interessant/gezellig rondwandelen.
En wat een comfort hier in Thailand:bussysteem super georganiseerd, perfecte wegen, service on board! (en Myanmar ligt hier net naast?)
Eerst een tussenstop/overnachting in het stadje 'Tak' : puur sang Thailand, staat dan ook in de reisgidsen als 'niet interessant'. Hier moet je echt een mondje Thais praten om weg te kunnen.. ik ga dus wat meer energie in de taal moeten steken dan tevoren (met Bert op reis was het natuurlijk nog anders, dan ben je meer op elkaar afgestemt dan op de lokale bevolking).
De dag erop de bus op naar 'Mae Sot'
Mae Sot
Mae Sot is een grensstadje met Myanmar waar veel buitenlanders naar toekomen om 'over te grens te springen' en zo hun thais visum te 'verlengen'. De stad is echt wel de moeite: op de immens grote markt zie je alle mogelijke mensen. Thai, Chinezen, Myanmarezen, verschillende etnieen uit de grensstreek ('Karen'/'Shan'). En de koopwaar komt van alle mogelijke regios! Het stadje is een echte mengelmoes en dat maakt het ook zo interessant/gezellig rondwandelen.
Aan de huizen te zien weet je wie er in woont (onder: Chinezen)
Helaas ook terug bedelaars, komende van Myanmar claro. In de buurt van de stad zijn er een paar vluchtelingekampen voor Myanmarezen maar daar mag je als toerist niet binnen. Internationale hulp is hier gelukkig aanwezig - hospitalen/scholen die werken met vrijwilligers enz.
De dag erop wordt een dagje transport in een volgestouwde pick-up truck in noordelijke richting, bestemming Mae Sariang. De rit op zich was weer eens de moeite:
Mijn medepassagiers kwamen duidelijk van verschillende streken (Thai, maar ook Myanmarezen met gele wangetjes, en Karen met baarden, moslims ook). Er wordt continue gestopt, op en af gestapt, lading afgezet. Elk plaastje wordt benut!
De dag erop wordt een dagje transport in een volgestouwde pick-up truck in noordelijke richting, bestemming Mae Sariang. De rit op zich was weer eens de moeite:
Mijn medepassagiers kwamen duidelijk van verschillende streken (Thai, maar ook Myanmarezen met gele wangetjes, en Karen met baarden, moslims ook). Er wordt continue gestopt, op en af gestapt, lading afgezet. Elk plaastje wordt benut!
De weg ligt net naast de grens en onderweg passeren we duidelijk armere dorpjes (niet te vergelijken met wat ik al gezien heb van Thailand). De rivier en de bergen vormen de grensovergang.
Mae Sariang
Onderweg wordt het klimmen en klimmen door een mooi landschap gepasseerd om uiteindelijk Mae Sariang te vinden in de vallei. Ik besluit hier een paar daagjes te blijven en de streek te verkennen.
De eerste dag te voet door het stadje (en primero naar de lokale markt natuurlijk).
Later op de dag huur ik een mountainbike en ga ik op verkenning uit in de vallei. Na een paar uurtjes moet ik echt opgeven, het is hier veel te warm in de namiddag!
In het stadje geniet ik van de toeristische faciliteiten (heel toffe guesthouse, internet, warme douche,..). Alleen de 'mede-toeristen' vallen wat tegen. Naast een paar 'travellers' zijn de meerderheid van de toeristen hier eerder 'relaxers': een paar hollanders die duidelijk zin hebben om te keuvelen over koetjes en kalfjes, amerikanen die s'avonds graag wel wat veel pintjes ophebben, ale, niet meteen 'mijn gezelschap' gevonden. (Dit is eigenlijk de eerste keer niet de 'juiste' mensen tegenkom om compagnie te hebben.)
De dag erop, poging 2 met de mountainbike. Deze keer vertrek ik smorgens dus wel te doen. De omgeving is echt mooi!
In de namiddag schakel ik over op de motorbike want 1. te warm, 2. ik wil naar een grensdorp op een uurtje rijden.
Tot hiertoe nog nooit een motorbike gehuurd maar hier is echt geen verkeer dus ik ga ervoor. Eerst wat testen (was automatiek dus niets moeilijk aan), dan aan 30 per uur, maar al vlug in versnelling.. (eigenlijk bijna saai zo'n motorbike, geen koppeling of niets)
Het grensdorp op paalwoningen langs de rivier (=grens) was mooi, maar de mensen niet echt 'warm'. Waarschijnlijk komen hier dikwijls 'pottenkijkers', ik weet het niet, maar besluit hier toch niet al te lang te blijven.
Tot hiertoe nog nooit een motorbike gehuurd maar hier is echt geen verkeer dus ik ga ervoor. Eerst wat testen (was automatiek dus niets moeilijk aan), dan aan 30 per uur, maar al vlug in versnelling.. (eigenlijk bijna saai zo'n motorbike, geen koppeling of niets)
Het grensdorp op paalwoningen langs de rivier (=grens) was mooi, maar de mensen niet echt 'warm'. Waarschijnlijk komen hier dikwijls 'pottenkijkers', ik weet het niet, maar besluit hier toch niet al te lang te blijven.
Mae Hong Son
Ik blijf de Birmese grens in noordelijke richting (meer en meer in de bergen) volgen en neem de bus tot in 'Mae Hong Son'.
Eerst natuurlijk op verkenning in de stad zelf, en naar een hilltop (met tempel natuurlijk) vanwaar je een mooi zicht krijgt op het stadje.
Ik blijf de Birmese grens in noordelijke richting (meer en meer in de bergen) volgen en neem de bus tot in 'Mae Hong Son'.
Eerst natuurlijk op verkenning in de stad zelf, en naar een hilltop (met tempel natuurlijk) vanwaar je een mooi zicht krijgt op het stadje.
Van hieruit zou je mooie trekkings moeten kunnen door naar omliggende hill tribe dorpen.
Net zoals in Myanmar zou ik graag een paar dagen op stap gaan in de bergen en de dorpjes bezoeken.
Helaas.. na wat rondvragen, geen geluk deze keer. Er zijn hier niet zoveel toeristen en diegene die er zijn zijn eerder op doorreis/of mensen waarvan ik voel dat het toch niet mijn gezelschap is. En als ik vraag naar prijzen bij de touristoffices zijn die way-over-my-budget.
Wat een verschil met Myanmar (ik mag niet vergelijken, ik weet het, maar toch..). De 'beste' gids volgens de Lonely Planet begint zijn uitleg met getalletjes: zoveel pagodas in de stap, zoveel etnieen, zoveel dit, zoveel dat.. en het enthousiasme druipt er ook niet echt af.
Dus nee, dan toch geen trek :-(.
In de plaats huur ik een motorbike. Bestemming: Mae Aw, een dorpje helemaal aan de grens met China. De rit ernaartoe, wel, zie maar op de fotos!
Net zoals in Myanmar zou ik graag een paar dagen op stap gaan in de bergen en de dorpjes bezoeken.
Helaas.. na wat rondvragen, geen geluk deze keer. Er zijn hier niet zoveel toeristen en diegene die er zijn zijn eerder op doorreis/of mensen waarvan ik voel dat het toch niet mijn gezelschap is. En als ik vraag naar prijzen bij de touristoffices zijn die way-over-my-budget.
Wat een verschil met Myanmar (ik mag niet vergelijken, ik weet het, maar toch..). De 'beste' gids volgens de Lonely Planet begint zijn uitleg met getalletjes: zoveel pagodas in de stap, zoveel etnieen, zoveel dit, zoveel dat.. en het enthousiasme druipt er ook niet echt af.
Dus nee, dan toch geen trek :-(.
In de plaats huur ik een motorbike. Bestemming: Mae Aw, een dorpje helemaal aan de grens met China. De rit ernaartoe, wel, zie maar op de fotos!
Onderweg stop ik een paar keer, bij watervallen, bij een botanische tuin van de koningin (dit is nog steeds Thailand..), allemaal heel mooi aangegeven in thai en engels!
En Mae Aw nabij de chinese grens? Dit is gewoon een chinees dorp! De mensen zijn chinees, de woningen met overal chinese tekens, de shops, de koopwaar (chinese theepotten, thee, geconfijt fruit, noten, fruitwijn -> niet meteen om naar huis te schrijven dat laaste). Dit dorp is duidelijk een uithoek van het land, want verder met de motorbike lukt niet.. de asvaltweg gaat over in zandige wegeltjes.
mm.. China lonkt.. wordt dat de volgende trip? ;-) (of wordt het eerst chinees leren?)
