Up to Chang Rai
In Mae Sariang besluit ik meteen door te steken naar Chang Rai, en zo meteen een sprong oostwaarts richting Laos. Moet eerlijk zeggen dat het 'westerse' Thailand nu wel een beetje tegenvalt na de 'ontdekkingen' in Myanmar. Het land is echt veel rijker dus minder verassingen (qua gewoontes van mensen/woningen/verkeer/gsm-televisie etc..), het contact met de lokalen is ook totaal anders, je bent meer de 'echte toerist' die ze al goed kennen, en hier is alles ook picobello georganiseerd dus veel meer comfort, maar tergelijkertijd ook minder avontuur. Neemt niet weg dat de Thaien veeeeeeeeel beter afzijn dan de Myanmarezen natuurlijk!
Geen directe verbinding dus ik overnacht nog een nachtje in Chang Mae, waar een goedkope guesthouse deze keer moeilijk te vinden valt want het krioelt hier van de jonge backpackers/uitgaanders.
Wanneer ik de volgende dag in Chang Rai toekom geeft me dit het gevoel van 'klein Chang Mae'.
Ook een gezellige nightmarket (zei het wel kleiner), vele shops, restaurants, guesthouses, oude westerse mannen met knappe jonge thaise vrouwen..
s'Avonds op de nightmarket nog eens heerlijke sushi gegeten aan een van de vele stalletjes. Het valt op dat hier veel Thaien op vakantie komen. Op het centraal podium geniet ik een paar thaise dansjes. De muziek is hier eigenlijk zo belachelijk dat het bijna grappig is: melig, melodramatisch, soft voice met weinig pit.. muziek?
Vanuit Chang Rai zou je ook goeie treks naar 'hill tribe' villages moeten kunnen doen, maar dat heb ik ondertussen opgegeven in Thailand. Die package-trips die je overal ziet brengen je naar de traditionele bergdorpen waar dus al duizenden toeristen zijn gepasseerd en waar er maar weinig autenthiceit overblijft. Het lijkt een beetje 'naar aapjes' gaan kijken..
Chang Rai ligt niet ver van de zogenaamde 'golden triangle' = drielandenpunt van Thailand-Laos-Cambodja. En hoewel ik gewaarschuwd was door andere toeristen en door de reisgids die allen zeiden dat het een 'toerist trap' is, besluit ik om toch een toer in het uiterste noorden naar dat drielandenpunt te doen. Misschien eerder kwestie 'van het gezien te hebben', ik geef toe.
Dus voor een keer mee met een 'organized package tour', de 'golden triangle loop':
bezoek aan 'hill tribe villages' - naar Chiang Sae voor bezoek aan bekende stupa - doorrijden naar het drielandenpunt - en dan naar Mae Sai, het meest noordelijke punt van Thailand.
Is eigenlijk totaal mijn ding niet om by time-plan met een taxi mee te rijden van het een naar het ander, maar eerlijk gezegd wou ik naar Laos maar tergelijkertijd de streek toch gezien hebben.
Een oudere Deense man (72 jaar!) ging voor hetzelfde programma. (en ja 72 en nog steeds maakt hij alle jaren een grote reis, houdt zich fit met 2 keer gym in de week.. zo wil ik ook oud worden!!).
Eerst naar de 'local villages'. De taxi stopt aan een 'Akha' village. De Akha is een van de stammen die uit China naar het zuiden gevlucht zijn tijdens het communisme en nu in noord Thailand/Myanmar/Laos als bergvolk in minderheid leven (in ook veel mindere condities). Hun primitieve/aparte levenstijl, gewoonten en ook hun traditionele klederdracht trekt vele geinteresseerden.
In het dorp aangekomen staan er verschillende toeristenbusjes in een rij met daarnaast straatstalletjes die de traditionele kledij verkopen, je wordt hier bijna de huizen ingetrokken door de vrouwen in traditionele klederdracht. Een foto binnenin (na aanvraag - zie onder) resulteert in het vragen naar geld. Nee, that's it, voelt echt niet aangenaam.
We vragen de taximan om de andere villages te skippen en rijden meteen naar het drielandenpunt.
Onderweg nog een stop bij een impressionante stupa, met net daarachter de woonsten van de monnikken (foto). Is toch wat meer luxe dan de matjes in de monasteria in Myanmar!
Het drielandenpunt bevindt zich eigenlijk in een 'dorp', Sop Ruak, dat bestaat uit restaurants en winkels. Vroeger was dit DE streek van de Opium, vandaar 'Golden' triangle, maar ondertussen is die uit Thailand gebannen (in tegenstelling tot Mynamar en Laos). In Thailand zijn verschillende alternatieve projecten uit de grond zijn gestampt om de opium-bussiness te vervangen:theeplantages etc.
Hieronder drie landen op de foto, begrensd door enerzijds de Mekong rivier en de (kleinere) Ruak rivier.
Laatste stop is 'Mae Sai', het handelsstadje aan de grens. Shops en shops en shops.. Myanmar, Thai en Chinese goederen. Een immense markt maar eigenlijk wordt er wel veel hetzelfde verkocht (ondermeer cheap chinese stuff). Samen met de oude man dus 'rondgeshopt' en dan back to Chiang Rai.
De dag erop wil ik nog een dagje de streek op mezelf verkennen. Ik huur een mountainbike (een echt goeie deze keer, met zacht zadel!) en on the road. Het kaartje dat ik meekreeg richting 'waterfalls' laat ik na 2 straten voor wat het is. t'Gaat meer prutsen worden dan fietsen als je de kaart ziet. Dus gewoon de stad uit op goed gevoel. Ik beland in een golfcomplex en na wat doorrijden zelfs in een militair kamp waar ik blijkbaar zonder problemen mag rondfietsen. Ik passeer een mooie bloemenwinkel die echt een streling voor het oog is (de bloemen natuurlijk)!
Het drielandenpunt bevindt zich eigenlijk in een 'dorp', Sop Ruak, dat bestaat uit restaurants en winkels. Vroeger was dit DE streek van de Opium, vandaar 'Golden' triangle, maar ondertussen is die uit Thailand gebannen (in tegenstelling tot Mynamar en Laos). In Thailand zijn verschillende alternatieve projecten uit de grond zijn gestampt om de opium-bussiness te vervangen:theeplantages etc.
Hieronder drie landen op de foto, begrensd door enerzijds de Mekong rivier en de (kleinere) Ruak rivier.
Laatste stop is 'Mae Sai', het handelsstadje aan de grens. Shops en shops en shops.. Myanmar, Thai en Chinese goederen. Een immense markt maar eigenlijk wordt er wel veel hetzelfde verkocht (ondermeer cheap chinese stuff). Samen met de oude man dus 'rondgeshopt' en dan back to Chiang Rai.
De dag erop wil ik nog een dagje de streek op mezelf verkennen. Ik huur een mountainbike (een echt goeie deze keer, met zacht zadel!) en on the road. Het kaartje dat ik meekreeg richting 'waterfalls' laat ik na 2 straten voor wat het is. t'Gaat meer prutsen worden dan fietsen als je de kaart ziet. Dus gewoon de stad uit op goed gevoel. Ik beland in een golfcomplex en na wat doorrijden zelfs in een militair kamp waar ik blijkbaar zonder problemen mag rondfietsen. Ik passeer een mooie bloemenwinkel die echt een streling voor het oog is (de bloemen natuurlijk)!
Maar de veelbelovende trip wordt al vlug een 'afzien' trip. Het is veeeeeeeeeeel te warm!
Na een paar uur geef ik het afzien op, en bezoek in terugkeer de markt van Chang Rai.
En dit is mijn laatste dag Thailand dus ik ga mezelf eens goed verwennen vooraleer het Laos avontuur tegenaan te gaan.
Mountainbike aan de kant, en richting een 'top end hotel', waar ik voor een paar eurotjes het zwembad in mag! Heerlijk afkoelen en ondertussen plan ik aan de rand van het zwembad ruwweg m'n trip door Laos in de volgende reisgids. Gewoon zaaaaalig ontspannen!!
Goed begonnen.. half gewonnen. Dan richting een goei Italiaans restaurant. Ja, ik kraak. Na 4 maanden leven op quasi alleen aziatische voeding ben ik de rijst/noodles dishes echt echt beu. Had eerlijk gezegd gedacht dat ik de volledig reis wel lokaal zou eten maar nu had ik zo'n ongelooflijke zin in een goeie westerse maaltijd!!
Een frisse salade (met zelfs olijven, goeie olijfolie en balsamico-azijn!), penne pomodori op z'n echt italiaans (met zelfs parmezaanse kaas!) en een chocolade ijsje als dessert!
Wat later op de avondmarkt vul ik, tijdens een dansoptredentje, het laatste gaatje met wat aardbeien en suiker.. mm..
Genieten ja, maar toch nog verre van perfect: het water in het zwembad was niet vol genoeg, de penne pomodori miste de basilicumblaadjes, en dan de ontbrekend wijn natuurlijk (die far- out-of-budget was). En het nestle cremig melkchocolade ijsje.. verre van de pure chocoladebolletjes van Cote d'Or met stukjes echte knapperige chocolade en een bijhorend aardbijen sorbet bolletje uit Gent.. Daar kijk ik nu es echt naar uit!!
Voor het slapengaan waag ik het er me nog 1 keer op: in een westerse shop (7/11) ga ik voor een flesje 'Johny-walker-soda-wisky'. Het bier is hier niet te drinken, de wijn peperduur, de bacardi breezers te zoet.. maar dit brouwsel, is het drinken nog minder waard: een flauw mengsel van spuitwater en wisky, die ik uiteindelijk aan de vuilbak geef (mannen in de straat wouden het niet aannemen - je ziet me daar al lopen met wisky in de hand weg te geven ;-)).
De volgende dag up to Laos. In de bus leer ik onder meer een Duitser kennen die ook wel een aparte levensstijl heeft: hij leeft reeds 7 jaar in Thailand en heeft een ebay-business in zilverartikelen opgestart. Hijzelf designt juwelen en heeft 5 vaklui die ze voor hem maken. Via een ebay bussiness krijgt hij zijn waar echt goed verkocht (aan de bedragen te horen)! Hij legt me in detail uit hoe het werkt. In het begin is het niet simpel, moet je een klantenbestand opbouwen/retailers leren kennen/producten leren kennen/marketing methoden gebruiken etc. maar na een paar jaar verdiend hij dus geld 'al reizend'. Enige wat altijd in de buurt moet zijn is internet om met zijn klanten te communiceren en het designen van de juwelen is hem meer een hobby. Hij kende oorspronkelijk niets van de zilversmid kunst maar heeft alles uitgekiend en uit de grond gestampt, met de bijhorend portie Duits organisatietalent natuurlijk!
'Everything is possible' zoals ze zeggen..
In het grensdorp Chiangkong steken we de Mekong (=de grens) per bootje over. Laos, here we come!
Visas te regelen, geld te wisselen en dan op zoek naar een eerste Laotiaanse guesthouse. Het dorpje telt heel wat toeristen/backpackers dus dat vormt geen enkel probleem.
Met de Duitser en een Zweed een eerste diner in een restaurantje aan de Mekong, en een eerste bier 'Lao'. En jawel! Lekker Aziatisch bier bestaat dus wel!!! Beer Lao!! Wie had dat gedacht!
De Duitser kent het dorp maar al te goed (na al die visaruns in 7 jaar) en neemt ons mee naar een Laotiaanse disco buiten het dorp: entre los Laotianos.. allen met een beer Lao in de nabijheid, en nog best goeie dansmuziek! Nu nog af van de backpacker-sandalen ;-)
En dit is mijn laatste dag Thailand dus ik ga mezelf eens goed verwennen vooraleer het Laos avontuur tegenaan te gaan.
Mountainbike aan de kant, en richting een 'top end hotel', waar ik voor een paar eurotjes het zwembad in mag! Heerlijk afkoelen en ondertussen plan ik aan de rand van het zwembad ruwweg m'n trip door Laos in de volgende reisgids. Gewoon zaaaaalig ontspannen!!
Goed begonnen.. half gewonnen. Dan richting een goei Italiaans restaurant. Ja, ik kraak. Na 4 maanden leven op quasi alleen aziatische voeding ben ik de rijst/noodles dishes echt echt beu. Had eerlijk gezegd gedacht dat ik de volledig reis wel lokaal zou eten maar nu had ik zo'n ongelooflijke zin in een goeie westerse maaltijd!!
Een frisse salade (met zelfs olijven, goeie olijfolie en balsamico-azijn!), penne pomodori op z'n echt italiaans (met zelfs parmezaanse kaas!) en een chocolade ijsje als dessert!
Wat later op de avondmarkt vul ik, tijdens een dansoptredentje, het laatste gaatje met wat aardbeien en suiker.. mm..
Voor het slapengaan waag ik het er me nog 1 keer op: in een westerse shop (7/11) ga ik voor een flesje 'Johny-walker-soda-wisky'. Het bier is hier niet te drinken, de wijn peperduur, de bacardi breezers te zoet.. maar dit brouwsel, is het drinken nog minder waard: een flauw mengsel van spuitwater en wisky, die ik uiteindelijk aan de vuilbak geef (mannen in de straat wouden het niet aannemen - je ziet me daar al lopen met wisky in de hand weg te geven ;-)).
De volgende dag up to Laos. In de bus leer ik onder meer een Duitser kennen die ook wel een aparte levensstijl heeft: hij leeft reeds 7 jaar in Thailand en heeft een ebay-business in zilverartikelen opgestart. Hijzelf designt juwelen en heeft 5 vaklui die ze voor hem maken. Via een ebay bussiness krijgt hij zijn waar echt goed verkocht (aan de bedragen te horen)! Hij legt me in detail uit hoe het werkt. In het begin is het niet simpel, moet je een klantenbestand opbouwen/retailers leren kennen/producten leren kennen/marketing methoden gebruiken etc. maar na een paar jaar verdiend hij dus geld 'al reizend'. Enige wat altijd in de buurt moet zijn is internet om met zijn klanten te communiceren en het designen van de juwelen is hem meer een hobby. Hij kende oorspronkelijk niets van de zilversmid kunst maar heeft alles uitgekiend en uit de grond gestampt, met de bijhorend portie Duits organisatietalent natuurlijk!
'Everything is possible' zoals ze zeggen..
In het grensdorp Chiangkong steken we de Mekong (=de grens) per bootje over. Laos, here we come!
Visas te regelen, geld te wisselen en dan op zoek naar een eerste Laotiaanse guesthouse. Het dorpje telt heel wat toeristen/backpackers dus dat vormt geen enkel probleem.
Met de Duitser en een Zweed een eerste diner in een restaurantje aan de Mekong, en een eerste bier 'Lao'. En jawel! Lekker Aziatisch bier bestaat dus wel!!! Beer Lao!! Wie had dat gedacht!
De Duitser kent het dorp maar al te goed (na al die visaruns in 7 jaar) en neemt ons mee naar een Laotiaanse disco buiten het dorp: entre los Laotianos.. allen met een beer Lao in de nabijheid, en nog best goeie dansmuziek! Nu nog af van de backpacker-sandalen ;-)
