dinsdag 28 april 2009

CAMBODJA: North/North East (22/03/09 - 28/03/09)

Over de grens Laos - Cambodja

In een minibusje worden we (10 tal toeristen) naar we vanuit Don Khong (eiland in Zuid Laos) naar de grens gebracht. Daar de nodige administratie en wachttijd (wat zou de wereld mooi zijn moest iedereen kunnen gaan en staan waar ie wil.. utopie, I know). Aan de grens kruipen we in een volgend busje richting Stung Treng.
Vandaag willen we verder, dus opnieuw wachten.. op de bus richting Banlung. Tijd genoeg om even de 'Cambodjaanse sfeer' op te snuiven op de markt (met immens veel afval overal -!!). En welkom de 'hangmat'!!! De hele markt hangt er vol van! Die zou ons de rest van de reis in Cambodja achtervolgen.


Vreemd genoeg ook 'geld' (duidelijk fake) te koop op de markt! Rare kwiebels die Cambodjanen.. later werd duidelijk dat men fake geld verbrandt bij het herdenken van de doden, vandaar!

Banlung (noord-oosten van Cambodja)

Na een paar uren op een echt stofferige weg in een echte rammelbak bus, aangekomen in Banlung (hoofdstad van Ratanakiri provincie). Eens aangekomen worden we aangeklompd door wel 15 gastjes die ons naar een hotel willen leiden (very clean, very cheap, not far, etc etc). Elk gastje spreekt met elkeen van ons (Jacopo, de Italiaan die we in Laos ontmoetten reist een stukje mee met Stefanie en ik), en dan onderhandelen.. bleek uiteindelijk goeie keuze te zijn!

Het stadje is 1 grote zandhoop. Overal brede stofferige zandwegen, precies uit de far west. Op wandel na ons bezoek aan een lokaal restaurantje worden we prompt uitgenodigd op een trouw!!! Een danspasje (ik in mijn lompe tevaschoenen, jawel), wat fotootjes en pinten in de hand geduwd, we zijn hier meer dan welkom!

Rijke tafels en ambiance!

De princesjes op de dansvloer..

Ons plan van Banlung: 250 cc motos huren en de 'onmogelijke weg' tussen Ratanakiri en Mondulkiri afleggen, een weg zuidwaarts die als de 'impossible road' wordt bestempeld (Lonely Planet - locals). Dat maakt ons alleen maar nieuwsgieriger natuurlijk!!

Jacopo kan goed weg met 250cc maar na wat oefenen bij een motorbikeverhuurde blijkt het toch niet zo simpel te zijn om het in 123 van hem aangeleerd te krijgen. Versnellingen moet je echt een beetje aanvoelen, en vallen met zo een moto is niet zomaar vallen met een Hondaatje. Met dag of 2 oefenen zou het lukken, maar om nu de 'impossible road' te gaan doen is het wat problemen zoeken... en met gewone motorbikes is die weg niet te doen (na veel navraag). Dus daar gaat het masterplan :-(

We besluiten er een 'motorbike' dagje in de omgeving van te maken, samen met een gids.

Langs de villages omheen banlung, vrouwen aan het werk in de velden. Die hadden duidelijk plezier in ons bezoekje!

Op de zandigere wegen komt de helm met klep deze keer echt van pas!

De gids brengt ons naar de '7-steps-waterfall'. Was prachtig!!!!! Niet zomaar de zoveelste watervallen!
Een hele bende jongelui komt net uit de velden terug voor een verfrissende douche aan de watervallen. Mannen en vrouwen met bodies.. amai, duidelijk terug van harde labeur!

Geen tijd om zelf onder de douche te kruipen want onze gids heeft nog vanalles op het programma en moeten voor donker thuis zijn..

Zijn 'programma': oa een verstopte waterval in het midden van de jungle! Dankzij de grot eronder is dit echt wel een 'echte' douche!

Het noordoosten van Cambodja is DE streek voor rubberplantages en cashewplantages, maar ook voor edelstenen (vnl. zirkoon). Op aanvraag brengen we een bezoekje aan 1 van de mijnen.. begin maar eens te zoeken in zo'n zandhoop!

De rit terug huiswaarts was ook een avontuur! In het donker, op smalle wegeltjes tussen het stof, met het licht van de motorbike van de gids continue in het vizier!!

De dag erop werd opnieuw een motorbike dagje, maar dan noordwaarts naar de 'etnische dorpen'. Deze dorpjes worden duidelijk veel bezocht door toeristen, geen warme verwelkoming..
Hieronder een van de curieuze staketsels die in het midden van de dorpen staan. Blijkbaar de slaapplaats van de man/vrouw voor het trouwen (maar echt goed hebben we het niet verstaan).

Na een ferme motorbike tocht komen we aan een groot vulkanisch meer. Zaaaaaalig voor een plons!! En weg al het stof! We ontmoetten er nog een paar reizigers en s'avonds gezellige diner ensemble, in gezelschap van een wel heel mooie kever!


Kratie

Aangezien we de 'impossible road' zuidwaarts niet aankunnen zonder 205 cc motos keren we via de 'gewone weg' terug zuidwaarts. Kratie als bestemming, de stad bekent om de 'Irwaddy dolfijnen'.

Na een dagje 'transport': bussen en een helse taxi, s'avonds aangekomen in het gezellig stadje Kratie. Nog net op tijd voor de zonsondergang op de Mekong!

Dit keer een guesthouse met een groot terras dat uitkijkt op de markt. De perfecte plaats om het gebeuren onder ons gade te slaan: motorbikes die aan en af rijden, vrouwtjes die elk met hun marktwaar wachten op kopers, keuvelen van markramersvrouwen, hier en daar een eetstalletje (het ene duidelijk populairder dan het andere), en dan de geur van vis op de barbecue tot in onze guesthouse!

De eetkraampjes werden natuurlijk uitgeprobeerd, en lekker bevonden!!
Op expeditie in het stadje proberen we ook een typische lekkernij uit: sticky rijst met kokos en bonen, gewikkeld in bamboovel. Echt echt wel lekker! Ideetje voor thuis!

Op bezoek bij de apotheek. Die doet blijkbaar tergelijkertijd dienst als garage! Van multifunctionaliteit gesproken!

In de namiddag nemen Stef en ik de fiets (Jacopo houdt het bij de motorbike). Genoeg van het motorbike/bus zitten, hoog tijd om nog es de benen te strekken (zelfs in de hitte). We maken een prachtige fietstocht op een eilandje dat net voor Kratie ligt. De oversteek: met de fiets op een bamboobootje!

Het eiland zelf was zoooo vredevol! Zalig om hier rond te fietsen tussen de huizen, met een continue 'hello' - 'hello' - 'hello' van zowel de kindjes, de vrouwen als mannen, oud en jong! Zo erg zelf dat we besloten elk op toer eens te antwoorden! Vreemd maar waar, net naast het eiland een floating village. Zou dit zijn omdat het land te duur is? Omdat het een andere etnie is? Omdat het vissers zijn? Het bleef een vraagteken.

En dan een dagje in het teken van de 'Irwaddy dolfijn'. Dit gecombineerd met een heuse fietstocht (!). Na een goeie 10 km (?) aangekomen aan de boten vanwaar we de Mekong op kunnen om de dolfijnen te gaan spotten. Deze keer op minder dan 5m!!!!! Veel dichter dan toen we ze gezien hebben in Laos, maar voor de trage zoom van de camera veel te snel weer onder. De dolfijnen zijn echt wel heel rustig, af en toe komen ze boven, alleen of in groep, maar zonder veel uit het water te komen. Moesten we er nu nog tussen kunnen zwemmen..
De rest van de dag hebben we fel wat kilometertjes gefietst langs de Mekong, vele dorpjes doorkruisd. En opnieuw.. een 'hello'-recorder was hier van pas gekomen, wat een warme bevolking!