LAOS: Southern Laos - lower part (13/03/09 - 21/03/09)

Pakse

Met de bus van Thathek naar Pakse. De meeste toeristen nemen hiervoor een nachtbus maar na het 'avontuur' in Sumbawa (Indonesia) daar toch niet teveel vertrouwen meer in. En daarenboven zie je niets, en ik en overgangen..
s'Avonds toevallig Taylor ontmoet, een Amerikaans round-the-world reiziger die we in Thathek waren tegengekomen . En we deelden dezelfde plannen: Per motorbike het Bolaven plateau verkennen! Dus samen op stap!

Motorbike avontuur in het Bolaven plateau

Het Bolaven plateau ligt in Zuid-Laos tussen de Mekong aan de westzijde en het grensgebergte met Vietnam aan de oostzijde. En van reizigers meermaals gehoord dat het prachtig is.. dus die raad wordt niet in de wind geslaan!

Op zoek naar een motorbike in Pakse, en dit voor 6 dagen huur, maal 3 personen, dus we krijgen een goed prijsje. En dan on the road met een ruw kaartje, watervallen als landmarks..

En dan nog wel watervallen gevonden die niet eens op de kaart stonden (zoals deze hieronder)!

En overal koffie koffie koffie plantages, de hoogte en klimaat maken dit de bron van oa de Arabica koffie. (tussen haakjes: al in geen 6 maanden koffie gedronken, geen nood aan en geen zin in, houden we dat vol in Belgie?!)

s'Middags zoals gewoonte een noodle/rijst lunch bij een klein stalletje waar voor de zoveelste keer dezelfde affiche hangt. Ik kan het niet laten om deze populaire dame in Belgie ook wat roem te geven!

Na een zalige zwem aan een prachtige waterval weer verder. De donkere wolken in de verte hadden gewaarschuwd.. mijn eerste vlaag sinds maanden! ZAAAAAALIG, de geur van regen!!! Had nooit gedacht dat ik zo kon genieten van een regenbui! Eerst even geschuild maar bleef maar duren dus met de motorbikes de felle regen in, op zoek naar een slaapplaats. Doorweekt en koud koud koud (ook dat lang geleden!).

En, slaapplaats, wel, het bord 'Karaoke' was groter dan het bord 'guesthouse'. s'Avonds op aanvraag van een paar lokale jongens ons Vlaams zang/danstalent getoont (hum).

Was het nu het bier of niet? Mijn fototas kreeg opeens een hoog kikkergehalte..

s'Morgens vroeg wordt duidelijk dat we al heel wat hoger zitten.. eerste stop wordt een lokaal marktje waar we ons alledrie een spotgoedkope polar kopen, voetbalkousen en zo ingedummeld weer de motorbike opkunnen.

En het avontuur was nog niet begonnen.. met de motorbikes passeren we verschillende dorpjes: arm en vraag me altijd af waar de mensen hier mee bezig zijn. Het is geen zaai/oogstseizoen maar dan nog moet er toch iets te doen zijn?

Kindjes hebben hier niet veel nodig,
wat plastiekjes aan een koortje en ze hebben het beste speeltje

Motorbikedriven langs prachtige landschappen..

Helemaal van de kaart gereden besluiten we toch door te rijden en wel te zien in welk dorpje we s'avonds belanden. De motorbikes zijn voor een tijdje gehuurd en de mensen zijn hier super vriendelijk, so no worries.

Een oversteek over een riviertje.. wisten toen niet wat ons nog allemaal tewachten ging staan!

Aan de rand van de rivier een kamion met (?) houtkappers (?),



Hun uitklap-keukentje aan de onderkant van de kamion was wel erg practisch gezien!

Tegen valavond dan bij een dorpje gestopt en met lichaamgebaren verstaanbaar gemaakt dat we overnachting zochten. Met heel wat aankijks (!) worden we de weg gewezen naar een van de houten huizen. Eens op het 'terras' ontvangen stonden er wel 100 kindjes naar ons te kijken! Niet overdreven!!!!!! We zijn echt in de middle of nowhere beland!
Die avond verkennen we het dorp -met de 100 kindjes achter ons aan-, spelen we volleybal, zwieren met de kleinsten en Taylor maakt er nog een verstoppertje van. Was fantastisch!

Eens terug in de 'hut' zitten wel 20 familie(?)leden rond de olielamp. We betalen een paar pinten voor eenieder die uit de dorpswinkel gehaald worden en het wordt een gezellig avondje 'kletsen met gebaren'. Voeg daarbij wat sticky rice en 'vleessoep' en ook de magen worden 'gevuld'.. Wat een gastvrijheid!

Nog niet goed wakker van een ijskoude nacht op bambouhout en de volgende morgen zit de helft van het dorp ons aan te staren bij opstaan.. JEEEZES!!!!

We betalen onze gastheer een klein sommetje en trekken de volgende dag weer verder. Dit anoniem dorpje met aaaaaaal die kindjes achter ons latend. Bye bye!

Dag 3 was de pechdag: in the middle of nowhere een platte band. Stefanie gaat Taylor halen die voorop rijdt en die komt na een kwartiertje terug met een pomp van de dichtbijzijnde hut. Eens aan die hut geraakt hebben ze wonder bij wonder herstelgerief en krijg ik er een nieuwe band ingestoken. Ok, brommers zijn hier het vervoersmiddel, maar dat ze zelf binnen het halfuur er een nieuwe band konden opleggen had ik nooit verwacht!

Helaas.. klein uurtje nadien, weer van dat. Een goeie les, controleer altijd zelf de band! Er zat nog een tweede spijker in. Dus opnieuw een stop bij de dichtsbijzijnde hutten waar ook daar niet ver gezocht moet worden naar een nieuwe band. De mensen zijn hier zooo hulpvaardig, dit zou je in Belgie niet moeten vragen!! Ondertussen zagen we scheel van de honger en dorst want gedacht dat we wel vlug in een dorpje zouden belanden, maar geloof die 'kilometers' van de Laotianen niet!

-het mooie dochtertje van de 'fietsenmaker'-

Na lang lang lang rijden (met quasi lege tank) bij valavond toegekomen in een groot dorp (Xekong). Oeffff dachten dat we er nooit gingen geraken! Ons verwend met een ijsje na het avondmaal en dan een zalig bedje.

Dag 4, de 'watervallen dag'. Nu we ons terug konden vinden op het kaartje, opnieuw op verkenning naar de watervallen rond de regio van Xekong.

Aan deze waterval waren wel honderd kindjes aan het springen van de rotsen, een duik te nemen in het verkwikkende water. Wij kunnen het natuurlijk ook niet laten. Die kinderen hebben hier gewoon een fantastisch aqualibi aan de rand van het dorp. Zaaaaligg!

Na uren op, rond en van de watervallen, wordt de watermeloen bovengehaald die we smorgens op de markt kochten. Perfect tussendoortje om een 50 tal kindjes een stukje te geven..

Maar dan. Na uren te spelen met de kindjes, samen van de rotsen te springen, watermeloen te delen zoeken we stilaan ons gerief bij elkaar om door te gaan. Ondertussen zijn al heel wat kindjes naar huis. Merken we niet dat zowel mijn mes als Taylors camera foetsie zijn.. Wat een ontchoogeling! We hadden zo een plezier met de kindjes, dat ze ons nu moeten bestelen.

En dit werd een laaaaang verhaal. Mijn mes ok, maar Taylors camera die moest echt teruggevonden worden. Dus op zoek naar de dorpschef. Of eerst iemand die Engels spreekt. Het hele watervallengebeuren uitgelegd en uiteindelijk is de 'dorpspolitie' bij elkaar gekomen. Na een dik uurtje komen we teweten dat een jongetje uit het dorp weet wie de camera gevonden heeft. Maar dat 'diefje' is niet te vinden en komt daarenboven uit het naastliggende dorp. Dus ook daar moeten de 'ordehandhavers' (wie dat ook mogen zijn) bijeen komen. Na lang lang wachten en uitleggen worden we gevraagd om de volgende dag terug te komen want dat het jongetje savonds zeker naar huis zal komen.
Die namiddag dan toch doorgereden, Taylor keert morgen even terug om hopelijk zijn camera op te halen..

Een zoveelste mooie rit! De weg is eigenlijk veel te 'nieuw' voor bijhorende huizen. Het klopt precies niet, de rit op de motorbike op de asvaltweg langs arme huizen/dorpen geeft een 'uit het autovenster kijken' gevoel. De weg is duidelijk de eerste stap richting ontwikkeling hier..

En s'avonds, in een groot dorp (Atapeu) volledig van de hoofdweg in Laos, kom ik toch wel Pauline en Jean-Baptiste tegen! Een Mexicaans-Frans koppel dat ik ook in Myanmar volledig offroad had ontmoet en ook in Laos op de meest onmogelijke plaats ben tegengekomen. Wat een ongelooflijk toeval!

Dag 5, de dag waarvan we dachten dat het avontuur nu over was. Niets minder waar!
Taylor heeft -na lang verhaal- zijn camera terug van het diefje (en ik mijn mes) en terug on the road. Volgens het kaartje 'a very difficult' stuk. Daar verstonden we ons niet aan, die eerst uurtjes was perfect mooi wegdek..

Maar na een plons in de rivier (in het idee dat we er bijna waren) komen we opeens op de meest ongebaanbare paden dat je je kan inbeelden. We passeren dorpen in the middle of nowhere en belanden op een gegeven moment op een weg dat zeker niet voor brommers bedoeld is. De meest helse rit die je je kan voorstellen!! Meermaals met de brommer door de rivier (amai die brommer heeft afgezien), op rotsen, door dichte jungle, volledig verloren. En telkens als we iemand tegengekomen wordt geknikt, ja dit is de weg naar 'Paksong'. Wij wouden naar 'Pakse' en dachten dat ze hetzelfde bedoelden maar het anders uitspraken...

5.30u, op een rotsig pad, in the middle of the jungle, geen kat te zien, geen huis tegengekomen, en binnen een halfuur wordt het donker. En doorrijden doorrijden (voor zover dat kon op een echt moeilijk begaanbaar pad). Wordt dit een nacht in de jungle? Deze trip vergeet ik van mijn leven niet meer!

Net bij het avondvallen komen we dan toch een paar hutten tegen, waar we horen dat 'Paksong' niet zover meer is. Uiteindelijk nog een uurtje in de donker doorgereden op een al meer ' begaanbare weg', de lamp volgend van de brommer voorop en stof bijten. En dan eindelijk de verlossing, een asfaltweg, Paksong!!
Blijkt achteraf dat we volledig de jungle hebben doorkruist en helemaal niet in Pakse dan wel in het dorp Paksong zijn toegekomen.. Nu wordt alles duidelijk!! Pakse is niet gelijk aan Paksong!!
In the guesthouse ontmoeten we daarenboven nog een tof Belgisch koppel (op reis met de fiets) dat ons verhaal in geuren en kleuren te horen krijgt. Dit was echt een dagje..

Laatste dag, dag 6, van Paksong naar Pakse, perfecte asfaltweg. En een lekker broodje op de markt, dit hebben we verdiend!!

We hebben nog even de motorbike in bezit dus bezoeken de 'Wat Pu' tempel ten zuiden van Pakse. Dit is een van de main toeristische attracties in Laos en willen we dan ook niet links laten liggen.

De weg ernaartoe houdt oa een oversteek per bootje in,

De Wat Pu tempel zelf was ook zijn bezoekje waard. Het is eigenlijk een voorproefje voor Ankor Wat in Cambodja: deze tempel was door een van de vele koningen van het Khmer rijk gebouwd (inclusief waterbekkens die het Khmer rijk zo succesvol maakte - zie later)

Een prachtige zonsopgang als afsluiter van het 6-daags-motorbike avontuur!

Pakse

In Pakse ook een afspraak met een van de collega's van papa: Siegfried Gross. Deze Duits man is verantwoordelijk voor een van de BTC onderwijsprojecten waar papa oa de formulatie/evaluatie van gedaan heeft (BTC = Belgische Technische Cooperatie = ontwikkelingssamenwerking van Belgie).
We worden met de projectjeep afgehaald aan ons hotel en krijgen een uitgebreid bezoek aan de school die met Belgisch belastingsgeld gefinancierd worden. En moet eerlijk zeggen, chapeau voor dit project!

Het was een school voor technisch onderwijs (2000 tal studenten), dus houtbewerking, metaalbewerking, horeca, autoreparatie etc. De man (ingenieur en pedagoog) heeft een school die volledig vervallen was terug heropgebouwd -samen met de lokalen natuurlijk- op een heel impressionante manier: de leerlingen zelf hebben hun school heropgebouwd: de lassers hebben de bedden gelast voor het internaat, de metselaars hebben de hangars gebouwd voor de werkplaatsen, iedereen werd ingeschakeld. En voor de horeca-opleiding heeft de school een eigen restaurant en guesthouse waar de leerlingen in 'oefenen'. De opbrengst gaat naar de verdere uitbouw van de school. (Hoewel extreem kritisch op ontwikkelingssamenwerking, dit is dus verre van geven en nemen van geld.)

De hele voormiddag kregen we een interessante rondleiding van een rot in het vak, zoveel was wel duidelijk! Hieronder bvb een nieuwe methode om bakstenen te maken: als legoblokjes op elkaar!

s'Middags gaan lunchen met Siegfried en nog interessante gesprek gehad. Zo gemakkelijk gaat het hier echt niet op de werkvloer. Als het op geldzaken aankomt is niemand hier echt te vertrouwen, en daarenboven heerst er in Laos een enorme corruptie (waar je als reiziger niets van merkt)."Je moet je doelen hier anders bekijken" "kijk niet naar de 90 procent dat niet lukt maar wel naar de10 procent dat slaagt". Een man met doorzettingsvermogen!
ERgens reizen is toch nog heel iets anders dan ergens werken..

En toeval boven toeval, we ontmoeten Jason en Marjan (van het boerekot) op een tafeltje naast ons! Wat een ongelooflijk kleine wereld!!!!! Zij zijn blijkbaar ook voor een tijdje de wereld in! s'Avonds een gezellig Vlaams onderonsje!

Si Phan Don

Nog maar net afscheid genomen van Taylor, komen we Jacopo tegen. Een Italiaan die een 3tal maandjes door Azie reist. Samen op dezelfde minivan richting Si Phan Don: 4000 eilandjes in het uiterste zuiden van Laos.

Si Phan Don is een geheel van eilandjes op de Mekong aan de grens met Cambodja. Een kiekje van het prachtig gebied met de wide-angle van Jacopo.

We verblijven op het meest noordelijk gelegen eiland (Don Kong) en met de fiets op verkenning van het prachtig en o-zo-rustgevende eiland! Wat een vredige plaats op aarde..

De wolken de volgende morgen zien er minder vredig uit..

Wonder boven wonder valt geen druppeltje uit de lucht en gaat onze 'tour' samen met Jaco door! Jacopo had het geregeld dat we voor een prikje een hele georganiseerde dag kregen:

Bestemming 1: de Irwaddy dolfijnen. Deze dolfijnen komen enkel nog voor op heel specifieke plaatsten op de Mekong en een paar in Myanmar. Ze zijn sterk met uitsterven bedreigt, ze zijn nog met een 70tal. Ecologische projecten sensibiliseren en zijn in actie geschoten..

t'Zijn Laotiaanse dolfijnen hoor, de rust zelfe, weinig actie.. dus fotos van jumpende dolfijnen kan je hier niet trekken.

Typisch aan de Irwaddy dolfijn: zijn ronde hoofd. Geen foto van een echte, dan wel van een standbeeldje op Cambodjaans grondgebied.

Bestemming 2: Naar de watervallen.
De zoveelste watervallen, dachten we. Maar dit waren gewoon de Niagara falls in het klein!!! AMAI!! Waren echt verrast! En wat een stroming! Deze waterval is er voornamelijk verantwoordelijk voor het feit dat geen grote zeevaart mogelijk is over heel de Mekong.

Volgende bestemming: Don Det. Dit eilandje is zowat het 'toeristisch hangmat paradijs' van Laos. Met de fiets snuiven we de sfeer op van het mooie eiland met inderdaad overal guesthouses met bijhorende hangmatten.

En dan de mooiste boottocht!!! Terug van Don Det naar Don Kong (eiland van onze slaapplaats).

Zalig genieten,

Wijl de vissers 'druk' (hum) in de weer,

de avond die valt over de Mekong,

Normaal wordt er in het donker niet meer op de Mekong gevaren omdat het te moeilijk/te gevaarlijk is. Stroomversnellingen, ondiepe stukken. Maar omdat we nogal ferm over 'schema' zaten hebben we het onze jonge bootman ferm moeilijk gemaakt.
Maar een nachtelijke trip op de Mekong, met duizend sterren boven je, is gewoon het einde!

Na een 3-4 uur zien we in de verte de lichtjes van Don Kong..