De eerste avond rondgewandeld in het drukke stadje en me opnieuw laten verwonderen door wat ze hier allemaal op de marktjes verkopen, door de mensen die er toch weer heel anders zijn, door de Vietnamese hoeden die het straatbeeld kleuren, door de enorme drukte van kopen en verkopen, door het verkeer (zowel op als naast het water), door de duidelijk hogere levensstandaard dan in Cambodja. Ja, een grens is echt wel een grens op vele vlakken.
Diezelfde avond aan de praat geraakt met een oude Cambodjaanse man 'Djong' die zijn sigaar aan het roken was in een klein open cafeetje.. bleek een zeer boeiend persoon te zijn! Hij heeft de Khmer Rouge periode meegemaakt, is dan naar Vietnam gekomen om er te leven en werken, probeerde zich zo goed mogelijk aan de Vietnamese levensstijl aan te passen.. een man met verhalen!
En hij sprak echt goed Frans (heeft ook de franse kolonisatie meegemaakt). Na heel wat gepraat wordt me duidelijk dat hij af en toe toeristen rondgidst in de streek, en ik zou niet liever hebben dan nog veel meer verhalen te horen. Maar ja, persoonlijke gids zou wat kosten.
Zijn voorstel: 'tu peux me payer ce que tu veux, je t'amenerai sur ma moto et on visite les villages, les marches flottants, les piscicultures etc.'
Super voorstel natuurlijk, maar niet gemakkelijk.. hoeveel zou ik hem geven?? Twijfel twijfel twijfel. Mijn voorstel was gelukkig ok (heb hem achteraf wel stuk meer gegeven).
De volgende dag dus met Djong op stap!
Naar de 'floating markets': hier wordt handel gedreven op het water! In de Mekong Delta draait alles rond water. Niet alleen de rijstcultuur, het transport, zelf de markten! Grote boten komen van andere steden in de buurt (of zelfs van Saigon) en verkopen in het stadje aan tussenhandelaars op kleinere boten, die dan op hun beurt verkopen in de stad. Er worden voornamelijk groenten en fruit verkocht, ook rijst en rijstproducten. Handig eigenlijk! De meeste 'verkoopsboten' hebben een lange stok aan de boot hangen waar hun 'koopwaar' hangt, een beetje als een herkenningsvlag.
Van groot naar kleinhandel,
Tijdens de boottocht brengt Djong me ook naar een van de vele viskwekerijen. Dit zijn huizen die op het water drijven en onder de huizen worden de vissen gekweekt in grote netten. Slim gezien! Wanneer Djong de vissen voedert in een 'gat in de vloer', blijkt het er te krioelen van de vissen!
Wat verder, op weg naar een islamitisch dorpje, kom je wel de rasechte vissers tegen. Amai! Die mannen zwemmen gewoon onder water met harpoen in de hand (in de nabijheid van de viskwekerijen, want wilde vissen willen meeprofiteren van de voeding die de vissen in de netten krijgen). Echt ongelooflijk. De mannen moesten ermee lachen dat ik er maar niet genoeg van kreeg om hen te zien vissen!
Een bloemenveld aan de rand van het water,
Mooie eenden op de markt (die hier helaas dikwijls op het menu staan..)
Daarna neemt Djong me mee voor een mototrip in de rijstvelden. En op zich was de mototrip de moeite, maar de verhalen en uitleg die hij gaf was dat nog veel meer! Iemand die zelf nog jaren in de rijst heeft gewerkt, die kan het dan ook maar al te goed uitleggen hoe het juist zit (en alles draait hier rond rijst, het is DE rijstkom van zuid-oost-azie). Zo wordt bijvoorbeeld op sommige velden 1, 2 tot 3 keer per jaar rijst geoogst, afhankelijk van de waterhuishouding. Overal liggen dijken om het water voor de rijst vast te houden, maar dan zijn er ook weer pompsystemen die in het regenseizoen het teveel aan water wegpompen.
Het was trouwens maandenlang geleden dat ik nog groene rijstvelden gezien had, aangezien ze hier in de Mekongdelta, dankzij de overvloed aan water, in deze periode van het jaar ook kunnen rijst telen (in tegenstelling tot Cambodja, Thailand etc maar dikwijls maar 1 of max 2 oogsten per jaar mogelijk zijn). En dan heb je nog de vele soorten rijst... dit is weer een verhaal op zich..
Een der vele kanalen,
Djong op de moto, tussen de rijstvelden.. een man die ik zeker niet rap ga vergeten!
We gingen dan op theebezoek bij familie van hem. En dan cruisen we over vele dijkjes naar Chau Puc, een dorpje dichtbij de Cambodjaanse grens dat door de Khmer Rouge bijna helemaal uitgemoord is (de Khmer Rouge wou de Mekong Delta immers terug bij Cambodja net als dat eeuwen geleden het geval was - die vele moorden zijn een van de hoofdredenen waarom de Vietnamezen een eind hebben gemaakt aan het Khmer Rouge tijdperk). 3000 mensen zijn hier vermoord op brutale wijze, een gruwelmonument van schedels getuigd..
Onderweg echter passerenn we wel een heel speciale plant: de dragonfruit. We stoppen aan het huisje en Djong vraagt wat uitleg aan de boer. Blijkbaar hebben we geluk, want veel staat de plant niet in bloei.
De boer, een taaie pezige man, in zijn ogen lees je gewoon dat deze man al vanalles heeft meegemaakt. Hij wil met me op de foto (die ik nog steeds naar hem moet opsturen - via mijn gids dan)
Een der vele aquaducten,
Een 'rijsttrilleur' (of hoe noem je dit),
mijn gids maakt een praatje met de boer en al vlug krijg ik de hele uitleg van hoe dit beestje werkt,
mijn gids maakt een praatje met de boer en al vlug krijg ik de hele uitleg van hoe dit beestje werkt,
Jaja, het kaf en het koren..
Na een mooie mototocht en heel wat gesprekjes achterop de moto van Djong, rijden we naar de 'Sam mountain'. Een van de weinige bergen in de streek (met wat dacht je, een bijhorende tempel natuurlijk). Vanop de berg krijgen we een mooi uitzicht over de vele kanalen, de rijstvelden, van de stroken huizen die langsheen de kanalen zijn aangelegd.
Na wat aandringen krijg ik Djong toch overhaald om een pintje te drinken. En samen genieten we van de onderstaande zon.
En nee, de 'gidsdag' was nog niet om! Hij brengt me naar een van de grootste tempels van de streek. Een heel andere stijl van wat ik al gezien heb. Maar opnieuw een drukte van jewelste van gelovigen die komen wierook aansteken, lotussen geven aan de beelden, gehurkt bidden voor alle mogelijke beelden..
Onderweg vertelde Djong me dat zijn vrouw 'paranoia' is. Dat ze eigenlijk volledig gek geworden is en dat hij continu voor haar moet zorgen, dat ze nooit naar buiten gaat, naar de markt gaat.. Hij heeft een zoon en dochter maar die wonen in Saigon dus de mama moet daar hele dagen alleen zitten. Ik vraag hem of ik haar mag bezoeken. Naar het schijnt krijgt ze niet zo graag bezoek maar hij wilt het haar wel eens vragen. De telefoon wordt naar me doorgegeven en ik vraag of ik eens een bezoekje mag brengen. Meteen neemt Djong de telefoon terug en het is ok, ze is blij dat we langskomen! (blijkbaar niet omwille van wat ik gezegd heb -want later blijkt dat ze geen frans/engels kan, maar blijkbaar stelde mijn stem haar gerust).
Dus s'avonds laat rijden we naar het miniscule huisje van Djong. En dit vergeet ik nooit: dit huisje (1 kamer) was helemaal leeg: in de hoek stonden een paar kartonnen dozen met gerief. Het enige dat was uitgestald waren een rijstkoker en wat voedingsdozen... Djong slaapt blijkbaar gewoon op de vloer (en zijn vrouw op het matje). En dan komt de uitleg:
'gezien mijn vrouw 'paranoia' is en af en toe aanvallen krijgt -wild beginnen roepen en zo- zijn we al zoveel keer moeten verhuizen omwille van de buren, dat ik het nu niet meer de moeite vind om alles uit te laden..' dit acht je niet voor mogelijk.
En die vrouw, die zag er eigenlijk heel normaal uit, ik weet nog steeds niet goed wat je onder die 'paranoia' zou moeten verstaan.
De volgende dag besluit ik verder te trekken, dieper de delta in, naar Rach Gia. De bus was een optie, maar Djong stelde me voor om met de motorbike te gaan. Voor een belachelijk bedrag reden we een 3tal uurtjes langs de rijstvelden, langs kanalen, over vele bruggetjes, langs smalle wegeltjes waar geen auto tussen geraakt..
We stoppen even bij pottenbakkers, en na het bezoekje krijg ik prompt 2 potten cadeau van een lachend oud vrouwtje!
s'Avonds trakteer ik Djong op een klein restaurantje. 'Vegetarisch', dat vond ie heel raar.. Het was ondertussen al 11 u s'aovonds en Djong moest nog terug. Ik stelde voor om hem een overnachting in de guesthouse te betalen zodat ie de volgende morgen bij daglicht huiswaarts kon. Eerst een duidelijke nee nee, maar uiteindelijk hem overhaald (en over 3 dollar per overnachting kan je niet vallen).
In Rach Gia de marktjes bezocht, een soort van kerms, de haven, maar eigenlijk valt hier niet veel te beleven. Opnieuw trouwens geen enkele toerist te vinden, maar dan ook geen 'to dos of to sees'. Oorspronkelijk zou ik de boot de volgende dag nemen maar ik wou verder, dus -na een lang verhaal van zoeken- de bus op, richting Camau!
Camau
In Camau blijk ik in nog een grote stad aangekomen te zijn, maar deze keer vind ik echt niemand maar dan ook niemand die Engels/Frans spreekt. Jeezes. En ik koos dan nog expres de guesthouse die als nummer 1 in de Lonely Planet staat (meestal een garantie dat je andere toeristen tegenkomt). Opnieuw naar de markt waar weer vanalles raar te koop staat en ik kom heel lieve mensen tegen (helaas moet alles hier met lichaamstaal). Ik krijg opeens zelfs een mango cadeau van een van de marktkramers, dit ben ik nog nooit tegengekomen! En zo'n heerlijke zoete mango.. mmmm..
Een aantal kindjes op de markt, het foto-apparaat trekt aan,
Ik besluit om naar de 'toerist office' te gaan en daar eens te luisteren. Blijkt dat het gesloten is, maar een man op een terrasje nabij het toerist office roept me bij hem. En hij spreekt Engels!!!
Een man in sjieke zwarte broek en hemd, ja dit is een businessman. Hij vertelt dat hij mee-verantwoordelijke is voor de bouw van een resort in het stad maar dat ze nog wachten op toestemming van de regering. Dus heeft ie alle tijd zegt hij, om me rond te leiden. Dit kon niet beter uitkomen! Achterop zijn brommer bezoeken we eerst de locatie waar het complex moet komen (hier komt een zoo, een zwembad, bungalows.. ben eens benieuwd). Hij haalt zijn pc boven en hij toont me de plannen. Dit wordt zo'n typisch Aziatisch vakantie-oord, maar dit zal zeker welgekomen zijn hier!
Vu (mijn kameraad) is lid van een 'English Speaking club' en hij vind het super dat hij zijn engels met me kan oefenen. Hij doet een aantal telefoontjes en een kwartier later zit ik met 4 Vietnamezen van de 'Engelse Club' aan een tafeltje. Ook zij willen hun engels eens oefenen. Duidelijk 4 vietnamezen van een hogere standing. Het wordt praatje over toerisme, over engels, over mijn reis.. en over hun jobs (als zakenman, als lerares, als accountant etc). Je moet mij hier eigenlijk eens zien zitten ;-)
En dan moet iedereen terug aan het werk en neemt Vu me achterop de brommer mee voor een tocht naar het 'U-Minh Forest': dit is een immens mangrovebos op een klein uurtje rijden van de stad. (2e grootste mangrovebos ter wereld, op het Amazonegebied na).
Als je dit via de klassieke weg zou willen bezoeken, kost je dit heel veel geld. Maar mijne kameraad kent blijkbaar een van de verantwoordelijken van het bos en na een bezoekje bij hem kunnen we er zo in.
We maken een tochtje in een kano doorheen het dichte bos. Maar eerlijk gezegd, zoveel zie je niet buiten bomen en bomen en bomen. Wanneer we even uitstappen voor 'een wandeling' door het bos, komen we niet verder dan een paar meter. Dit is gewoon zo dichtgegroeid dat je er met deze kledij niet doorkan!
Vu stelt voor om de nog heel wat te bezoeken maar eerlijk gezegd begint hij wat op mijn zenuwen te werken (en stelt nogal veel 'vrouw-man-gerelateerde vragen'). Na onze rit (waar ik toch wel dicht tegen hem aan moest zittten omdat dat gemakkelijker was in de bochten), besluit ik die avond zelf nog de bus verder te nemen. Hier zou ik misschien wel een dagje langer gebleven zijn, maar had geen zin in histories.. dus back on the road! In een minibusje bij valavond naar Can Tho!
Can Tho
Can tho wordt even uitblazen. Ik ben terug in een toeristischer stadje beland dus ga eerst eens lekker Italiaans gaan eten :-). Hier zie je opnieuw wat toeristen in het straatbeeld en dat verandert zoveel! Veel meer engels sprekenden, alles georganiseerd, terug op adem komen dus.
Ik besluit een dagje eens 'niets' te gaan doen. Rustig gekuierd in het stadje, op naar de vismarkt, en langs de 'dijk' gewandeld waar een heel gemoedelijke sfeer heerst, internetten.
De volgende dag om 5u op want er staat een boottochtje op het programma. Samen met een Duits koppel en een Vietnamese (die perfect engels spreekt) hebben we een heel dagje op de boot doorgebracht!
Naar verschillende floating markets (gemotoriseerde en niet gemotoriseerde)
(hier kan je blijven fotos trekken),
(hier kan je blijven fotos trekken),
Doorheen vele kleine kanaaltjes,
Een bezoekje aan de omliggende velden, aan de fruitbomen, aan de smalle straatjes waar de boeren leven. Onderweg probeert de Vietnamese me een beetje Vietnamees.. maar dit is echt onbegonnen werk. Zo zijn er bvb. 5 woorden die je hetzelfde schrijft maar die een andere betekenis krijgen als je anders accentueert... en ja, de basiswoordjes kende ik al dacht ik. Maar als ik 'hallo' uitspreek op mijn manier, betekent dat eigenlijk 'ik wil soep'!! Dus ik loop zo in de straten naar soep te vragen :-)!
Op de terugweg passeren we nog een 'terrasje'. Ale, een rustplaatsje voor toeristenboten. Een heerlijk verfrissende lemonjuice was wel welkom! En we kregen een paar slangen en schidpadden te zien. Deze dienen duidelijk als 'attractie', anders waren ze hier al lang opgegeten!
Bij thuiskomst bekijkt de Duitse man (dokter) mijn been en verzekert me er toch wel van dat dit een litteken blijft :-(. Ik ga nog eens lekker eten en besluit de volgende morgen verder te trekken naar My Tho, meer en meer direction Saigon.
My Tho
In My Tho ga ik niet snel mijn guesthouse vergeten: naast een superdrukke baan en met gebroken ruiten. Die oordopjes (en een beetje rum bij een boekje) redden de nachtrust!
Meer en meer toeristen, dus reizen wordt makkelijker en makkelijker. Ik kies voor een 'package tour' van een dag die mijn guesthouse me voorstelt. De 'package 4 islands' is the thing to do hier.
In een klein bootje, samen met een Vietnamees-Philipijns koppel terup 'op stap'. Eerst naar het 'honey-island', waar je honing kan proeven met een koekje en bananenwijn (de bijenkorven zelf kreeg ik wel niet te zien), een kanotochtje door de mangroven (eigenlijk stelt dit niets voor vergelijken met wat ik voordien heb gezien), naar 'coconut-island', waar je coconut snoepjes kan proeven en zien hoe die heel simpelweg gemaakt worden, en dan naar het 'zoo-eiland', jawel dit spreekt voor zich. En overal vakantiegangers, voornamelijk Vietnamezen die op weekend zijn en dit al klassieke uitstap zien. Best wel grappig eigenlijk.
Eens donker brengt de bootmadam me naar de 'vuurvliegjes plaats'. Ze was er speciaal vuurvliegjes aan het vangen voor me.. dat was nu ook niet de bedoeling..
Dit was me een echte klassieke 'visit-day', van 'attractie naar attractie', maar eigenlijk waren geen van de 'attracties' waaw.. (ik wordt teveel gewend waarschijnlijk)
Volgende dag up to Saigon, waar Bert 2 dagen later land (en waar ik eerst de bezoekjes wil brengen die hem waarschijnlijk niet zo aanspreken)
