Muy Ne
Het stadje Muy Ne staat bekend als hét surfoord van Vietnam. Dit konden we dus niet missen ;-). Na een paar uurtjes buszitten komen we toe in een straat met ene resort na het andere. Prijzige dan nog, gelukkig is er eentje bij dat ons budget toeliet, zij het met tl-lampen en nul afwerking. Maar toch, t'lag aan de zee :-)
En zoals gevreesd... geen wind deze week. Bij aankomst in het stadje boekten we dan maar meteen een dagtrip met een jeep naar de zandduinen. En dat maakte het bezoek aan deze regio meer dan waard!
Samen met een een ander koppel huurden we een jeep met chauffeur die ons op onder meer naar de nabijgelegen zandduinen bracht. Een soort landschap dat ik nog nooit eerder gezien heb. Zand, zand en zand, met hier en daar kleine oases (waar paarden zaten te grazen). Aan de andere kant van onderstaande foto, een zicht op zee.
Sliding of the sand-dunes stond ook op het programma van onze gids/chauffeur
Na de zandduinen nog een visserstadje bezocht, en de 'red canyon'..
En zo brachten we nog bezoekjes aan een mooie rivier, aan de yellow canyon en aan een plaats waar fishsauce in grote aarden kommen werd 'gerijpt' (eigenlijk 'verrot'). En stinken!
Geen windsurf dus, maar wel echt mooie landschappen gezien, met de jeep in het zand, de wind in het haar..
Geen windsurf dus, maar wel echt mooie landschappen gezien, met de jeep in het zand, de wind in het haar..
Hoi An
s'Morgens vroeg aangekomen in Hoi An na een busrit waar we quasi geen oog dichtddeden. Gelukkig snel een toffe guesthouse gevonden en eerst wat geslapen.. gewoon te moe om wat dan ook te doen.
Dit blijkt een super gezellig stadje te zijn! Overal oude huisjes die in dezelfde trant zijn gebouwd, lichtgeel buitenaan, warm hout binnenin. We bezochten enkele van deze oude huizen met hun typische architectuur. De stad was vroeger een heel grote bekende haven in ZuidOostAzie en hier is dan ook veel handel gedreven, oa een keramiek museum getuigt.
Dit blijkt een super gezellig stadje te zijn! Overal oude huisjes die in dezelfde trant zijn gebouwd, lichtgeel buitenaan, warm hout binnenin. We bezochten enkele van deze oude huizen met hun typische architectuur. De stad was vroeger een heel grote bekende haven in ZuidOostAzie en hier is dan ook veel handel gedreven, oa een keramiek museum getuigt.
En tempels! Veel rood en geel, veel Chinese invloeden, (te)veel wierook!! (onder: rode wierookstokken, met op het geel kaartje de naam van een schenker). Dit is toch iets nieuw voor me.
Hoi An is een heeeeel toeristisch stadje, maar daarom niet minder gezellig. Met overal restaurantjes, winkeltjes waaronder opvallend veel kleding- en schoenenmakers! En Bert had nog geen sandalen, dus langs bij een schoenmaker die op maat 2 sandalen aflevert, diezelfde dag konden we ze nog afhalen!
We pikken nog een optredentje mee van muzikanten met wel heel aparte instrumenten (echt 'mooi' vind ik het wel niet, beetje saai daarentegen)
En bij gelukkig toeval: het is net volle maan de eerste avond dat we toekomen! En bij volle maan viert het hele stadje een 'lichtfeest'! Iedereen maar dan ook iedereen doet op een gegeven moment de lichten uit. Ook ons tafeltje aan de rand van het water kreeg een kaarsje in de plaats. Zelfs de lantaarnpalen branden op kaarsen!
Iedereen zet vandaag een stapje buiten (opeens daalt het percentage toeristen in het straatbeeld drastisch). Er worden kaarsjes verkocht en dan op het water neergelaten in papieren bloemen. Jong en oud doet er aan mee! Ook wij kopen een kaarsje en laten het meedrijven tussen die andere honderden lichtjes op het water.
Het werd een ongelooflijk gezellig avond. Heel veel volk bij elkaar (er worden geen motos of zo toegelaten in de stad), hier en daar een optredentje.. als je van een 'feerieke stad' spreekt, dit is er wel een!
De volgende dag huren we een fiets en fietsen via kleine wegeltjes, tussen de rijstvelden richting zee. Onderweg passeren we vele palmsoorten, huisjes, ingenieuze visnetten, bootjes,...
Eenmaal aan de zee is er wind! En is er windsurfmateriaal te huur! Tja, rara wie direct op het water te vinden was?!!
Op het strand ontmoetten we een sympathieke hollander die ook wel wil leren surfen. Ik let -met mijn wonde- ondertussen op het gerief, met een goed boekje onder de parasol. Puur relaxen :-). s'Avonds spreken we dan opnieuw af met de hollander in een van de vele gezellige restaurantjes van Hoi An.
Hué
Lang getwijfeld om uit Hoi An te vertrekken, het is er zo gezellig -en niet zo drukkend gezien de motorbikes uit het centrum moeten blijven. Maar er wacht ons nog vanalles op op de reisroute naar het noorden. Dus dan toch de bus op richting Hué, een der culturele stadjes van Vietnam.
Maar met al dat buszitten, geen zin in musea/bezoekjes, wel in een beetje puur 'buiten' zijn. Dus in plaats van eerst de stad zelf te bezoeken huren we een motorbike richting Bach Ma National Park. Hadden zin in een goeie trek dus smorgens vroeg vertrokken. En een goeie trek is het geworden! Maar eigenlijk niet echt veel te zien, gewandeld op een mooi aangelegd pad temidden de bomen. Maar eens in de natuur wandelen zonder motorbikes/mensen in de buurt is al zo zalig. De regen deed ons helaas rechtsomkeer maken..
Lang getwijfeld om uit Hoi An te vertrekken, het is er zo gezellig -en niet zo drukkend gezien de motorbikes uit het centrum moeten blijven. Maar er wacht ons nog vanalles op op de reisroute naar het noorden. Dus dan toch de bus op richting Hué, een der culturele stadjes van Vietnam.
Maar met al dat buszitten, geen zin in musea/bezoekjes, wel in een beetje puur 'buiten' zijn. Dus in plaats van eerst de stad zelf te bezoeken huren we een motorbike richting Bach Ma National Park. Hadden zin in een goeie trek dus smorgens vroeg vertrokken. En een goeie trek is het geworden! Maar eigenlijk niet echt veel te zien, gewandeld op een mooi aangelegd pad temidden de bomen. Maar eens in de natuur wandelen zonder motorbikes/mensen in de buurt is al zo zalig. De regen deed ons helaas rechtsomkeer maken..
Op terugkeer brengen we een bezoekje aan de 'Thien Mu Pagoda'. Deze bhoedhistische toren is zowat het symbool van de stad geworden en is zeker een bezoekje waard.
Achterin ligt -weer eens- een tempelcomplex.. en vanuit die tuin krijg je opnieuw zicht op massa's graven die onderaan de heuvel liggen.
Die avond sluiten we af in een Indisch restaurant. En dat was gewoonweg het AAAALLERLEKKERSTE ETEN dat ik toe hiertoe op reis gegeten. Ook Bert vond het overheerlijk. Indische currys met naan (Indisch brood). Voeg daarbij een lekker wijntje en smaken!!!! Dit businesskaartje wordt bijgehouden..
De volgende dag bezoeken we eerst en vooral de citadel: een complex van gebouwen/tempels rondom een kilometerslange omwalling. Het is hier dat de emperors van de Nguyen dynastie verbleven (die het land regeerden gedurende een paar eeuwen tot 1945).
Bij het binnenkomen hangt een gigantische Vietnamese vlag op, ja, eigenlijk mogen de Vietnamezen best wel fier zijn: de Chinezen buiten gehouden, de Fransen huiswaarts gestuurd, de Amerikanen hun lesje geleerd, de Khmer Rouge overwonnen..
Bij het binnenkomen hangt een gigantische Vietnamese vlag op, ja, eigenlijk mogen de Vietnamezen best wel fier zijn: de Chinezen buiten gehouden, de Fransen huiswaarts gestuurd, de Amerikanen hun lesje geleerd, de Khmer Rouge overwonnen..
De citadel zelf bestaat uit een geheel van tempels, ceremoniezalen, huizen-paleizen van de (vader/moeder) emperors, een theaterzaal, grote tuinen met vijvers. Een stad binnen een stad bijna. Mooie staaltjes architectuur, in een heel aparte stijl!
We kochten een klein boekje waarin beschreven stond hoe het leven van de mandarijnen er aan toe ging. Wat hun alledaagse bezigheden waren (ceremonien, ondertekenen van documenten, het hof managen), hoe de verschillende relaties waren tussen de mensen die binnen de omwalling woonden (bvb. over de jaloezie tussen de concubines -'gezelschapsdames van de mandarijn'), over de hobbys van de emperors (jagen, theater,..) etc. Eigenlijk maakte het lezen van dit boekje het zoveeel interessanter. Maar het blijft toch moeilijk om je voor te stellen hoe het er hier echt aan toe ging..
Met de motorbike dan het strand gaan opzoeken. Aan de duinen ligt het er vol maar dan ook vol van de graven. Allemaal van die mastodonte gevallen.. of hoe je de duinvegetatie ook om zeep kan helpen. (btw: heel Vietnam ligt gewoon vol van de graven, kan ook bijna niet anders, het kende tot een paar decennia terug enkel oorlog)
Een korte wandeling op het strand, tussen de vakantiegaande Vietnamezen.. bij ondergaande zon.
Onderweg, busrit Hoi An - Ha Noi
Ha Noi wordt de volgende stop, op zo'n 800 km (!) van Hué. Immense afstanden af te leggen -en veel te missen onderweg-, maar dat is keuzes maken zeker.
Maar dan de keuze tussen dag- of nachtbus, amai! Na lang twijfelen dan toch voor een dagbus gekozen kwestie van iets te kunnen zien van het landschap onderweg (maar inderdaad een dagje te 'verliezen' - hoewel, als je toch niet kan slapen in een nachtbus). Blijkbaar reden voor toeristen enkel nachtbussen. Na heel wat rondvragen dan toch een dagbus kunnen bestellen.
En wat voor een!! Het bleek een 'slaper' te zijn die overdag reed, niet handig dus.. en daarenboven had ie veel weg van een 'ziekenhuisbus': geel/witte stapelbedden, en dan volledig gesloten -met airco- zodat alle mensen uren en uren in elkaars adem ademen. Nee, toch dat niet.
Het landschap vanuit het busraam was daarentegen echt de moeite. Overal rijst, rijst, rijst en nog eens rijst! De volgende keren wil ik dit per moto afleggen.. en het echt 'voelen'.. hieronder enkele fotootjes vanuit het busraam op hartje ruraal Vietnam.
Maar dan de keuze tussen dag- of nachtbus, amai! Na lang twijfelen dan toch voor een dagbus gekozen kwestie van iets te kunnen zien van het landschap onderweg (maar inderdaad een dagje te 'verliezen' - hoewel, als je toch niet kan slapen in een nachtbus). Blijkbaar reden voor toeristen enkel nachtbussen. Na heel wat rondvragen dan toch een dagbus kunnen bestellen.
En wat voor een!! Het bleek een 'slaper' te zijn die overdag reed, niet handig dus.. en daarenboven had ie veel weg van een 'ziekenhuisbus': geel/witte stapelbedden, en dan volledig gesloten -met airco- zodat alle mensen uren en uren in elkaars adem ademen. Nee, toch dat niet.
Het landschap vanuit het busraam was daarentegen echt de moeite. Overal rijst, rijst, rijst en nog eens rijst! De volgende keren wil ik dit per moto afleggen.. en het echt 'voelen'.. hieronder enkele fotootjes vanuit het busraam op hartje ruraal Vietnam.
