Saigon (Ho Chi Minh)
Op de -locale- bus van My Tho naar Saigon raak ik aan de praat met aan ouder Frans koppel dat reeds vele keren in Vietnam geweest is en die niet liever doen dan vertellen,vertellen en vertellen (en Fransen kunnen daar in het algemeen al goed weg mee). Niet veel naar buiten kunnnen kijken dus, maar wel heel wat tips gekregen voor bezoekjes.
De bus stopt ergens uit de stad en de taxi is veel te duur voor het ritje naar het centrum. Nu dat Frans koppel 'is hier wat thuis na zoveel bezoekjes' en stelt voor om de locale stadsbus naar het centrum te nemen (ik ging eigenlijk een mototaxi nemen maar die mensen bedoelden het zo goed en waren zo blij om wat uitleg te geven). Dus mee op de locale bus... nu wel op de verkeerde (had de Fransman misschien teveel vertrouwd op het feit dat ie 'op gekend terrein' was). Dus 2-3 uur in een locale bus gezeten in de outskirts van Saigon om dan uiteindelijk in hartje centrum toe te komen.. tja, niet druk maken zeker..
Op zoek naar een guesthouse blijkt weer eens dat grootsteden toch wel een pak duurder zijn. Ik heb mezelf een maximum van 6 dollar per nacht gegeven. Na wat zoeken krijg ik de hulp van een doofstomme dame die me meeneemt naar kleine kamertjes waar ik kan slapen. Nu haar eerste voorstel was echt wel te claustrofobisch, maar in het tweede kan ik me wel vinden: een kamer bij een Vietnamees gezin thuis, in een van de supersmalle steegjes van het centrum. Was echt wel de moeite, ik kon bijna niet naar boven met de rugzak op de smalle trap. En moest daarenboven altijd via hun 'living' (lees slaap/eet/kook/televisie/stapel ruimte van misschien 3 meter op 3). Maar was best wel sympathiek (de mama en de baby lagen dan ook bijna altijd te slapen in de 'benedenruimte'), helaas.. communicatie nihil.
De rest van mijn eerste dag in Saigon ben ik de stad gaan verkennen zonder ergens expliciet binnen te gaan/iets te kopen.. puur de sfeer opsnuiven van de hyperdrukke stad.
Stad van de motorbikes, hallucinant gewoon!!
Die motorbikes zijn echt wel de redding van het transport in Ho Chi Minh. Stel je voor dat al deze mensen een auto hadden! De motos kleuren gewoon continue het straatbeeld van de stad. En aangezien ze met zodanig veel zijn, en dus wat trager moeten rijden, is oversteken eigenlijk geen probleem.. Hoe dat hier niet meer botsingen gebeuren is onbegrijpelijk!
Saigon is misschien wel de drukste stad die ik al gezien heb (op Bangkok na). Overal winkeltjes, markten, straatstalletjes en volk, volk, volk!
Wanneer het begint te regenen besluit ik me eens te gaan verwennen.. met de beste chocomelk die ik al in maaaaanden gedronken heb!!! In 'tout les jours', een deftige franse bakkerij, een chocomelk van 3 dollar.. maar smaken!
Het doet deugd om terug in een grootstad te zijn en gewoonweg alles te kunnen doen.
s'Avonds besluit ik de cinema op te zoeken die ik op mijn wandeling toevallig was tegengekomen. Een Amerikaanse film waarvan ik de titel kwijt ben, in een oude cinemazaal die nogal stofferig rook en waar ik de enigste klant was samen met een ander koppel.. een gruwelfilm over een meisje die waanbeelden ziet en beetje per beetje haar familie uitmoord.. voelde me toch wel absoluut niet op mijn gemak in de filmzaal.
En dan buitenkomen.. nog niet bekomen van een film en dan opeens sta je weer in drukke straten van Saigon, een heel raar, onrealistisch gevoel..
s'Avonds besluit ik de cinema op te zoeken die ik op mijn wandeling toevallig was tegengekomen. Een Amerikaanse film waarvan ik de titel kwijt ben, in een oude cinemazaal die nogal stofferig rook en waar ik de enigste klant was samen met een ander koppel.. een gruwelfilm over een meisje die waanbeelden ziet en beetje per beetje haar familie uitmoord.. voelde me toch wel absoluut niet op mijn gemak in de filmzaal.
En dan buitenkomen.. nog niet bekomen van een film en dan opeens sta je weer in drukke straten van Saigon, een heel raar, onrealistisch gevoel..
De volgende dag is het opnieuw slecht weer. Ik bezoek binnenmarktjes die me keer op keer verrassen. Je acht het niet voor mogelijk wat ze hier allemaal verkopen (alles gewoo, you name it). s'Middags bezoek ik een heerlijk springroll restaurantje in de deftige buurt van Saigon. Simpel maar lekker! s'Namiddags staan een paar musea op het programma, oa het 'Ho Chi Minh museum'. Bij het bezoeken van de tentoonstellingen besef ik dat het hoog tijd wordt dat ik me wat meer verdiep in de geschiedenis van Vietnam. De Lonely Planet is van dienst.
Hartje Saigon aan de bekende Ben Thanh indoor markt,
Het postgebouw van Saigon, een impressionant bouwwerk
(opnieuw van de Franse kolonisatie maar mooi bewaard!)
s'Avonds ga ik wandelen in het stadspark. Ouders die met hun kindjes spelen, vrienden die een soort van 'pluimvoetbal' spelen, 'sportievelingen' die er snelwandelen, oude dametjes die op het bankje keuvelen, en onder 2 kioskjes zijn een aantal mensen aan het dansen!
Ik blijf een tijdje kijken maar wordt er al snel bijgeroepen voor een paar danspasjes in open lucht. Waarom niet eigenlijk. De Macarena, de lambada, de universelen.. was eigenlijk echt wel grappig!
Nog niet gesproken van de dansleraar een oudere man die wel ferm met zijn gat kon zwieren!
Ik blijf een tijdje kijken maar wordt er al snel bijgeroepen voor een paar danspasjes in open lucht. Waarom niet eigenlijk. De Macarena, de lambada, de universelen.. was eigenlijk echt wel grappig!
Nog niet gesproken van de dansleraar een oudere man die wel ferm met zijn gat kon zwieren!
Met de danspasjes heb ik mijn afspraak met een Amerikaans filmmaker gemist die ik eerder die dag ontmoet had, tja..
s'Morgens, heel vroeg gewekt door luide muziek bij de buren (de huisjes plakken hier gewoon echt aan elkaar, de smalle steegjes van 1 a 2 meter vormen de 'oversteek'). Nog doodop en echt nood aan een rustig plekje om op het gemak wakker te worden. In een stad zoals Saigon niet makkelijk te vinden natuurlijk. Ik besluit om de bakkerij terug op te zoeken van de chocomelk.. en ga voor een heerlijk ontbijt: vers frans brood met vijgenconfituur en natuurlijk, een lekkere warme choco! Helaas staat ook de hier de muziek veel te luid.. is hier dan nergens een plekje waar het even rustig kan zijn?
De rest van de dag wat gaan shoppen (mijn kledij is eigenlijk echt voor de vuilbak), geinternet, rondgewandeld.
In het centrum centrum van de stad staan 2 rijen bruidmeisjes opgesteld. Dit moet heel rijk volk zijn dat hier kan trouwen. Ik blijf een tijdje wachten om de bruid, bruidegom en genodigden te zien binnenkomen via een gang van knap opgeklede meisjes..
s'Morgens, heel vroeg gewekt door luide muziek bij de buren (de huisjes plakken hier gewoon echt aan elkaar, de smalle steegjes van 1 a 2 meter vormen de 'oversteek'). Nog doodop en echt nood aan een rustig plekje om op het gemak wakker te worden. In een stad zoals Saigon niet makkelijk te vinden natuurlijk. Ik besluit om de bakkerij terug op te zoeken van de chocomelk.. en ga voor een heerlijk ontbijt: vers frans brood met vijgenconfituur en natuurlijk, een lekkere warme choco! Helaas staat ook de hier de muziek veel te luid.. is hier dan nergens een plekje waar het even rustig kan zijn?
De rest van de dag wat gaan shoppen (mijn kledij is eigenlijk echt voor de vuilbak), geinternet, rondgewandeld.
In het centrum centrum van de stad staan 2 rijen bruidmeisjes opgesteld. Dit moet heel rijk volk zijn dat hier kan trouwen. Ik blijf een tijdje wachten om de bruid, bruidegom en genodigden te zien binnenkomen via een gang van knap opgeklede meisjes..
Tijdens mijn gestaar komt ook een Australische man een kijkje nemen naar het trouwgebeuren. En al vlug slaan we aan de praat. Dit is een ontmoeting geweest die ik niet rap ga vergeten.
Deze man (in de 30 schat ik), die zijn eigen motorbike bij hem had, werkt hier een paar maanden per jaar (hij reist eigenlijk de wereld rond en werkt een paar maand in verschillende werelddelen). Na wat kletsen nodigt hij me uit om samen iets te gaan eten in een van de beste restaurantjes van de stad! Ik vertel hem meteen dat ik een 'budgettraveller' ben maar dat maakt niet uit. Wel zin in een toffe babbel kruip ik achterop zijn moto.
Totaal niet op mijn gemak, dat wel. De man had een serieus 'rambo-gehalte' -maar heel vriendelijke blik-, en ik had geen helm op, in dit verkeer! Not done eigenlijk. Als ik hem om een helm vraag wil hij meteen stoppen om een te kopen, maar dat was nu ook weer niet nodig voor dit een ritje. Met de gps op zijn moto geinstalleerd en met een grappig hoedje rondom zijn helm, op naar het restaurant: een buitenterras met overal 'ingebouwde vuurstellen' in de tafels! Echt wel gezellig. Hij bestelt vanalles en nog wat en de tafel komt vol te staan van de scampis, langoustines, allerlei vlees, okras, groentjes. En dan wordt het zelf kokkerelen op het midden van de tafel. Met een paar pinten erbij natuurlijk. Deze man is duidelijk een groot bon vivant!
Maar dat is niet alles. Hij blijkt ex-soldaat te zijn en heeft nu een eigen handeltje in wapens en ander legermateriaal. Met wie ben ik nu op schok?? Als ik over mijn 'bio'-achtergrond spreek en dat ik bvb liever niet teveel vlees eet etc blijkt duidelijk dat wij van een andere aardbol komen. En dan de discussies over wapenhandel, over oorlogen, over legers. Ik die daar nogal een extreem standpunt over inneem.
Maar eigenlijk is het misschien niet allemaal zo zwart-wit. Hij laat zijn wapens en zo bvb maken in Vietnam en verkoopt die in de VS, in Duitsland, in Thailand etc. En volgens hem draait het allemaal rond defense/controle... hij weet -zegt hij- perfect naar waar zijn wapens gaan (niet naar Myanmar bvb).
Ik moet bijna gaan geloven dat er een ook een positieve zijde aan de wapenhandel bestaat! Een paar uur gediscussieerd, maar beide heel open voor elkeens opvattingen. Zo zie je maar dat je alles van veel kanten kunt bekijken!
Na wat pinten brengt hij me -op aanvraag- terug naar mijn guesthouse, met de motorbike jawel (dus: ramboman, moto in Saigon, geen helm, pinten op.. hoe dom kan je zijn Leen). Dit was toch een heel lieve man, duidelijk met de 2 voeten op de aarde. En hoewel ik wel zin had in nog een pint te gaan drinken, wijselijk besloten om in bed te kruipen om Bert de volgende morgen te kunnen opwachten..
Die volgende dag vroeg op en verhuis van guesthouse. Ja, Bert in dat kleine kamertje op zijn eerste vakantiedag? Nee..
Dan de bus op naar de luchthaven waar ik een 3tal uur heb mogen wachten.. problemen met zijn visum aan de douane. Was ondertussen een 3tal maand geleden sinds zijn vorig bezoek aan Thailand, dus heel veel te vertellen. Lekker gaan tafelen en gaan wandelen.
Deze man (in de 30 schat ik), die zijn eigen motorbike bij hem had, werkt hier een paar maanden per jaar (hij reist eigenlijk de wereld rond en werkt een paar maand in verschillende werelddelen). Na wat kletsen nodigt hij me uit om samen iets te gaan eten in een van de beste restaurantjes van de stad! Ik vertel hem meteen dat ik een 'budgettraveller' ben maar dat maakt niet uit. Wel zin in een toffe babbel kruip ik achterop zijn moto.
Totaal niet op mijn gemak, dat wel. De man had een serieus 'rambo-gehalte' -maar heel vriendelijke blik-, en ik had geen helm op, in dit verkeer! Not done eigenlijk. Als ik hem om een helm vraag wil hij meteen stoppen om een te kopen, maar dat was nu ook weer niet nodig voor dit een ritje. Met de gps op zijn moto geinstalleerd en met een grappig hoedje rondom zijn helm, op naar het restaurant: een buitenterras met overal 'ingebouwde vuurstellen' in de tafels! Echt wel gezellig. Hij bestelt vanalles en nog wat en de tafel komt vol te staan van de scampis, langoustines, allerlei vlees, okras, groentjes. En dan wordt het zelf kokkerelen op het midden van de tafel. Met een paar pinten erbij natuurlijk. Deze man is duidelijk een groot bon vivant!
Maar dat is niet alles. Hij blijkt ex-soldaat te zijn en heeft nu een eigen handeltje in wapens en ander legermateriaal. Met wie ben ik nu op schok?? Als ik over mijn 'bio'-achtergrond spreek en dat ik bvb liever niet teveel vlees eet etc blijkt duidelijk dat wij van een andere aardbol komen. En dan de discussies over wapenhandel, over oorlogen, over legers. Ik die daar nogal een extreem standpunt over inneem.
Maar eigenlijk is het misschien niet allemaal zo zwart-wit. Hij laat zijn wapens en zo bvb maken in Vietnam en verkoopt die in de VS, in Duitsland, in Thailand etc. En volgens hem draait het allemaal rond defense/controle... hij weet -zegt hij- perfect naar waar zijn wapens gaan (niet naar Myanmar bvb).
Ik moet bijna gaan geloven dat er een ook een positieve zijde aan de wapenhandel bestaat! Een paar uur gediscussieerd, maar beide heel open voor elkeens opvattingen. Zo zie je maar dat je alles van veel kanten kunt bekijken!
Na wat pinten brengt hij me -op aanvraag- terug naar mijn guesthouse, met de motorbike jawel (dus: ramboman, moto in Saigon, geen helm, pinten op.. hoe dom kan je zijn Leen). Dit was toch een heel lieve man, duidelijk met de 2 voeten op de aarde. En hoewel ik wel zin had in nog een pint te gaan drinken, wijselijk besloten om in bed te kruipen om Bert de volgende morgen te kunnen opwachten..
Die volgende dag vroeg op en verhuis van guesthouse. Ja, Bert in dat kleine kamertje op zijn eerste vakantiedag? Nee..
Dan de bus op naar de luchthaven waar ik een 3tal uur heb mogen wachten.. problemen met zijn visum aan de douane. Was ondertussen een 3tal maand geleden sinds zijn vorig bezoek aan Thailand, dus heel veel te vertellen. Lekker gaan tafelen en gaan wandelen.
De highlights van Saigon had ik overgehouden om samen met Bert te bezoeken. Onder andere het War Remnants Museum.. een groot museum vol 'herinneringen' aan de gruwelijke oorlog tussen de Amerikanen en de Vietcong. De Khmer Rouge waren onmenselijk, maar de Amerikanen die hier de oorlog gevoerd hebben evenzeer. De beelden die je ziet zijn onbeschrijflijk, je acht een mens gewoon niet in staat tot zo'n gruweldaden. Moorden, folteringen, verkrachtingen, agent orange.. De Amerikanen die zomaar eventjes komen vechten om toch maar dat communisme onder controle te kunnen krijgen, Amerikanen die eigenlijk niets te maken hebben met dit stukje van de wereld.. (nu wij moeten eigenlijk niet veel anders zeggen met wat er in Congo gebeurd is).
Ook het Reunification Palace staat bij de top-bezoeken van de stad. In dit paleis is een groot stuk Vietnamese geschiedenis geschreven. Paleis van de Franse gouverneur, van de zuid Vietnamese presidenten, het is hier dat de tanks van de communisten zijn binnengestormd en de 'rode overwinning' is uitgeroepen.
Het paleis zelf is een mooi staaltje architectuur met een ook wel stylisch interieur! En in de kelders was een heel communication centre uitgebouwd! Een oude mercedes getuigt van oude glorie.
Het paleis zelf is een mooi staaltje architectuur met een ook wel stylisch interieur! En in de kelders was een heel communication centre uitgebouwd! Een oude mercedes getuigt van oude glorie.
De avond doorgebracht met een pintje en popcorn aan de fontein in een parkje hartje Saigon..
Cu Chi Tunnels
Om deze sight te bezoeken besloten we ons bij een daytour aan te sluiten. Aan toeristoffices geen gebrek in Saigon! Met een volle bus en sympathieke gids op weg naar de Cu Chi Tunnels (30 tal km uit Saigon). Dit tunnelnetwerk is een staaltje oorlogsstrategie gebruikt door de Vietcong om controle te krijgen over de regio gedurende de Amerikaans-Vietnamese oorlog. Meer dan 250 km ondergrondse tunnels, met leefruimten, keukens, vergaderzalen,.. (hieronder een doorsnede).
Enorm smalle gangen met allerlei 'speciaalkes' (bvb om de geur van de keuken te verspreiden werden speciale 'uitlaatgaten' voorzien). Voor toeristen zijn de gangen een beetje verbreed, je kon er nog net in met een beetje wriemelen!
Dit alles in een echt bush-omgeving. Ik probeer me in te beelden hoe het hier moet geweest zijn.. met al die die traps, de ondergrondse tunnels, met gecamoufleerde soldaten, met spionnen aan beide zijden, in de gietende regen, in de hitte,..
En de Vietnamezen vonden overal iets op: opdat hun voetsporen hun niet zouden verraden, deden ze schoenen aan waarvan een van de 2 in de omgekeerde richting wees. Enige bijkomstig probleem bij de VC-schoen: de Amerikanen konden de Vietcong wel nog onderscheiden van de andere Vietnamezen door het verschil in gebruinde oppervlakte..
En Bert moest natuurlijk ook even soldaatje spelen. Hoewel spelen, met een oorverdovende M-x.. die ex-soldaten moeten nu gewoon allemaal doof zijn!
