Sapa
Sapa is zowat de trekpleister van Noord Vietnam (samen met Halong Bay). Een stad temidden de bergen waarrond vele bergvolkeren leven die je kan bezoeken. We zagen een trekking in de bergen al helemaal zitten.
Helaas, dag dat we toekomen is het barslecht weer. En je zou hier prachtige vistas moeten zien, de wolken verstoppen ze voor ons..
Dus bezoeken we het stadje zelf. Op zich is daar eigenlijk niet zoveel te beleven. Wel restaurantjes en cafeetjes en zo en een mooi aangelegd park op top van de berg. In de straten zie je meisjes en vrouwen in traditionele kledij vanalles verkopen (juwelen, tasjes, kledij,..) . Ze komen van de bergdorpen in de buurt en proberen hier een centje bij te verdienen.
Een buffalo die het beu is op de rijstvelden?
En neen, deze vrouwen verkleden zich niet enkel voor de toeristen. Blij verrast is de regio toch nog authentiek is (ondanks het opkomende toerisme).
Op de markt speelt een man een wel heel apart instrument, heel simpel gemaakt uit bamboo.
Op de markt speelt een man een wel heel apart instrument, heel simpel gemaakt uit bamboo.
Met dit slecht weer dus niet veel te doen. Iets gaan drinken, gaan tafelen, boekje lezen.. en.. ons laten verwennen met een massage en hot bath.. zaaaaaaaalig! (de Vietnamese massage vind ik persoonlijk veel aangenamer dan de Thaise, maar dat hangt misschien voornamelijk van de masseuse af)
En ondanks het echt slecht weer besluiten we toch een wandeltocht te boeken bij een van de vele touroperators. Goed bewapend tegen de regen vertrekken we de volgende dag de vallei in samen met een paar toeristen en een jong meisje als gids, die zelf uit een van de Black Hmong dorpen afkomstig is.
4 black Hmong meisjes vergezellen onze groep, ook om een centje bij te verdienen of iets te verkopen. Maar eigenlijk maakt dat niet uit. Het is best wel plezant dat ze meewandelen. Een van de meisjes wou me duidelijk persoonlijk begeleiden.. steuntjes over de rivier, steun bij glibberige wegen.. heel lief. Ze maakt zelf een mooi bloemwerkje voor me. Natuurlijk weet ik wel hoe de vork aan de steel zit, maar het blijft lief. Deze meisjes hebben eigenlijk niets, en zo'n bloemetje is dan eigenlijk heel goed gezien!
We wandelen op kleine modderige paadjes op de rijstterassen, de vallei in. Het werd een der mooiste wandelingen ooit!!!!!!!!!!Ik kon blijven fotos trekken!!!!
De eendjes profiteren mee van de rijstterrassen,
Buffalo van dienst om het land voor te bewerken,
Man en vrouw verplanten de rijst,
En overal waar je kan kijken: rijstterrassen..
Een middagstop voor een noodlesoepje, met onze 'begeleidsters' present!
In de dorpjes zelf valt echt op dat de mensen hier leven van de rijst. Geen gsm, geen tv, nee, ver van beschaving. Velen zullen waarschijnlijk nooit een moderne stad leren kennen (op Sapa na dan). Alles staat in teken van de rijst (die ze trouwens niet verkopen maar die puur voor eigen consumptie bedoelt is). Een nieuwe bijverdienste is het toerisme. Zo kan je als je wil bij gezinnen blijven slapen. In het dorp passeren we onder andere beeldhouwer die kleine beeldjes maakt voor toeristen die op wandeling zijn.
En de zon kwam erdoor. Zo een ongelooflijk mooi landschap!
Die wandeling ga ik niet rap vergeten. Hadden we geweten dat het ging opklaren, we zouden meteen voor dagen vertrokken zijn. Maar, hier kan het van dag op dag volledig omslaan..
Hier wil ik nog een tijdje blijven!
De volgende dag gaan we voor de 'Fansipan mountain': de hoogste berg van zuidoost-azie (3134m). Normaal wordt deze op een 2daagse beklommen, maar 'het is mogelijk op 1 dag'. En met mogelijks opnieuw slecht weer hadden we geen zin in een koude, natte overnachting op de berg. Eigenlijk raadde de touroperator het af (zelfs al konden ze er veel geld aan verdienen). Zo te horen had maar 1 vrouw dit ooit op 1 dag gedaan..
Maar we zouden ervoor gaan! Deze berg stond al lang op onze planning!
Afspraak om 5u smorgens met de gids. Een chauffeur kwam ons afhalen, samen met een andere Duitse toerist. Na een halfuurtje rijden en goed ontbijten beginnen we aan de stevige klim.
Onze gids was een Black Hmong jongeman en hield er echt een rap tempo in. Die Duitser was een jongeman, qua fysiek wel te vergelijken met Bert. Dus het werd tanden bijten.
De Duitser was een piloot-in-spe en heeft al veel gereisd. Heel sympathieke gast, uren aan een stuk gebabbeld (dat maakt de tocht ook wat lichter). En ondertussen vanalles teweten gekomen over verkeer in de lucht, over vliegtuigongevallen, over de pilootopleiding,.. een wereld die me quasi ongekend is. En jawel, zijn pa is piloot, en zijn ma.. was airhostess. Dus die cliché klopt ;-).
De top!
Volledig in de wolken, maar doel bereikt!!
en amai die sandwich heeft nog nooit zo goed gesmaakt!
De volgende dag gaan we voor de 'Fansipan mountain': de hoogste berg van zuidoost-azie (3134m). Normaal wordt deze op een 2daagse beklommen, maar 'het is mogelijk op 1 dag'. En met mogelijks opnieuw slecht weer hadden we geen zin in een koude, natte overnachting op de berg. Eigenlijk raadde de touroperator het af (zelfs al konden ze er veel geld aan verdienen). Zo te horen had maar 1 vrouw dit ooit op 1 dag gedaan..
Maar we zouden ervoor gaan! Deze berg stond al lang op onze planning!
Afspraak om 5u smorgens met de gids. Een chauffeur kwam ons afhalen, samen met een andere Duitse toerist. Na een halfuurtje rijden en goed ontbijten beginnen we aan de stevige klim.
Onze gids was een Black Hmong jongeman en hield er echt een rap tempo in. Die Duitser was een jongeman, qua fysiek wel te vergelijken met Bert. Dus het werd tanden bijten.
De Duitser was een piloot-in-spe en heeft al veel gereisd. Heel sympathieke gast, uren aan een stuk gebabbeld (dat maakt de tocht ook wat lichter). En ondertussen vanalles teweten gekomen over verkeer in de lucht, over vliegtuigongevallen, over de pilootopleiding,.. een wereld die me quasi ongekend is. En jawel, zijn pa is piloot, en zijn ma.. was airhostess. Dus die cliché klopt ;-).
De top!
Volledig in de wolken, maar doel bereikt!!
en amai die sandwich heeft nog nooit zo goed gesmaakt!
In de afdaling toch wat tijd gemaakt voor fotootjes
Onze gids verzamelde naarmate we dichter bij het vertrekpunt waren alsmaar meer jonge bambooscheuten. Duur op de markt naar het schijnt..
De beklimming was goed doorbijten, maar best te doen eigenlijk. Rond 6u waren we terug in Sapa. En met een gids die zelf uit de bergdorpen komt, en die engels kan, vanalles teweten gekomen over het leven hier.
Dit is een prachtige streek. Eigenlijk zouden we hier veel langer moeten blijven. Maar binnen een paar daagjes wacht de vlieger en eigenlijk willen we graag Halong Bay, de andere trekpleister, ook wel eens een bezoekje brengen.
Dus de lange weg terug. Deze keer met de nachtbus.. goedkoper dan de trein, ja, maar we hebben er ons toch weer een beetje laten opleggen ('avondeten inclusief' etc. noppes..)
Dit is een prachtige streek. Eigenlijk zouden we hier veel langer moeten blijven. Maar binnen een paar daagjes wacht de vlieger en eigenlijk willen we graag Halong Bay, de andere trekpleister, ook wel eens een bezoekje brengen.
Dus de lange weg terug. Deze keer met de nachtbus.. goedkoper dan de trein, ja, maar we hebben er ons toch weer een beetje laten opleggen ('avondeten inclusief' etc. noppes..)
En hoe ze in Sapa varkens vervoeren, je moet het maar doen!
