THAILAND: Sukothai - Bangkok (05/01/09 - 12/01/09)

Sukothai

(No pics over dit stukje blog, want die zijn ondertussen al met Bert mee naar huis)

Na een paar uur op de bus, rond middernacht de receptionist van de guesthouse moeten wakkermaken, maar dan doodop in bed gekropen, gekneusd en geschaafd langs alle kanten van het mountainbiken.

Sukothai is een oude hoofdstad van het vroeger Myanmar en is gekend om zijn tempelruines. Deze keer huren we 2 -gewone- fietsen en gaan we het enorme ruinecomplex gaan verkennen. Eerst bezoeken we het museum om wat achtergrondinfo te hebben.

Met een kaartje in de hand fietsen we van de ene ruine naar de andere, in een heel mooi verzorgd park. Prachtig weer, ruines die getuigen van een rijkelijk verleden en een gezellig fietstochtje, wat wil je nog meer..

Dag 2 kiezen we opnieuw voor de motorbike, nu richting 'Si Satchanalai' historical park (ruinecomplex die bij dezelfde periode hoort als die in Sukothai). De weg ernaartoe was op zich al de motorrit waard!
Helemaal verkeerd gereden (tja, blijkbaar bestond er een 'Si Satchanalai National Park' en een 'Si Satchanalai Historical park', als je afwisselend beide pijlen volgt ;-). Onderweg wel een mooi landschap doorgereden: tabaksplantages, rijstvelden, traditionele huizen,.. We rijden een stukje off road om de activiteiten van de landbouwers van dichtbij te zien.
Maar het park zelf was heel gelijkaardig aan dat van Sukothai, we hebben onze dosis tempelruines wel gehad!

Die avond terug de bus op, back to Bangkok. Nu wel ferme misrekening: we kiezen opzettelijk de laatste bus om mooi smorgens toe te komen. Doet die bus er wel 2 uur minder lang over, aankomst Bangkok om 4u smorgens!

Bangkok

We lezen/slapen nog wat op het busstation om op een doenbaar uur terug aan te kloppen aan het appartement van Aksel en Debo (cfr. begin reis Thailand).

Op Berts' laatste dagje Thailand werken we ons 'to-do' lijstje af:
*nog wat shoppen: oa wat T-sjirts die Bert goed kan gebruiken,
*een echte thaise massage in een serieus 'health center': 2u knijpen, duwen en trekken..
Een thaise massage mag niet ontbreken op deze reis, maar als ik mag kiezen ga ik in het vervolg toch wel voor een 'olie-ontspannende-westerse-massage',
*een bezoekje aan de 'Banyan Tree': bovenop dit hyper de luxe hotel is er een restaurant-cocktailbar waar je op het 59ste verdiep een zicht hebt op modern Bangkok. De perperdure Havana-club was zijn prijs verre van waard, het zicht des te meer!
*Nog een laatste Thaise maaltijd voor mijn schat en dan gaan de laatste uurtjes samen in.. met de volgende morgen een ik-zie-je-terug-in-3-maanden-afscheid aan de luchthaven.

Mijn vlieger richting Myanmar vertrekt over 3 daagjes. Ik besluit om het even op het gemak te doen en niet teveel te plannen voor het weekend. Enkel nog het visum van Myanmar in orde krijgen..

Na Berts vertrek eerst eens goed uitgeslapen om in de namiddag mijn visum te gaan ophalen op de ambassade. Dat is op zich geen probleem, alleen dat ik daar van andere toeristen te horen krijg dat je in Myanmar geen geld uit de muur kan halen maar je volledige reiskosten
cash in dollars moet meenemen! En het is vrijdagnamiddag.. snel naar een 5tal banken om dollars. Was op zich nog een verhaal maar uiteindelijk wel de dollars te pakken gekregen. Dat beloofd in Myanmar!

Het weekend wordt ingezet met een feestje op Aksels' appartement waar verschillende van zijn Tele Atlas Thailand collegas op uitgenodigd zijn. Verder nog wat geravot met de gastjes, mijn blog upgedate, een avondje uit met een Thailand-TeleAtlasser, een bezoekje gebracht aan de Carrefour (waar echt alles te vinden is -zij het westers, chinees, japans..-) en de avond voor vertrek de Myanmar reisboeken open geslaan, richting avontuur als ik het zo lees!

THAILAND: Chang Mae (02/01/09 - 04/01/09)

Chiang Mae

Een stad die niet mag ontbreken bij een bezoek aan Thailand! De culture stad van het land en door quasi elke bezoeker waarschijnlijk wel bezocht. Een must dus.
Chang Mae een stad die vroeger op verschillend handelsoutes lag (China-Myanmar-Laos-Cambodja) en heeft dus een groot cultureel erfgoed, met-natuurlijk- verscheidene oude tempels. Daarenboven is er vanalles te beleven en te bezoeken voor toeristen.

Na de lange treinrit komen we rond de middag aan. Rijstvelden, rijstvelden en rijstvelden, dat was -opnieuw- het voornaamste element in het landschap richting het Noorden. Thailand is niet voor niets een van de grootste rijstexportateurs ter wereld!

Eens in Chang Mae kiezen we een guesthouse uit de zovele. De opbrengsten in de stad komen voornamelijk van het toerisme, dus dat zegt veel, ook over de keuze. De rest van de dag bezoeken we het stadje en zijn bekendste tempels.
Opnieuw offergaven troef..

We zien mensen in een rijtje wachten.. achter een toestel om heilig water aan de tempel te

offeren!!! Ongelooflijk maar waar (zie 'kabelbaan naar tempel op foto hieronder)!!!

Chang Mae is een heel gezellig stadje met alle mogelijke faciliteiten en overheerlijk eten! Na een lange wandeling bezoeken we s'avonds de avondmarkt: de 'night bazar'. En kraampjes, kraampjes, kraampjes.. straten vol. Zo'n grote markt zijn we tot hiertoe nog niet tegengekomen. Sjaaltjes, kleren, zeepjes (in vorm van bloemen: zie foto), juwelen, schilderijen, speeltjes, prullaria.. wat een overvloed!

Dikwijls zie je wel kraampjes die net hetzelfde verkopen, blijkbaar slaat een bepaald gamma aan spullen hier enorm aan, zowel bij toeristen als lokalen. Hebben wel uren rondgelopen op de gezellige avondmarkt maar toen werd het Bert toch iets te veel.. je kan hier idd blijven rondlopen. Een lekkere maaltijd op de markt waar je alle mogelijke keuze had. Voor het eerst hier heerlijke sushi gegeten, zal ik al een reis richting Japan plannen ;-)

De volgende dag huren we een brommertje om naar 'Soi Suthep' te gaan: nog een -must-visit-tempel op top van een berg boven Chang Mae.
Het was weekend en dat hebben we geweten: een grote massa van autos de berg op en eens boven zien we wel honderden thaien opnieuw bidden/chanten/offers brengen aan de tempel. De tempel op zich was wel eens de moeite maar we beginnen het 'tempel bezoeken' wel gezien te hebben. Daarenboven moet ik dringend eens iets beginnen lezen zodat de rituelen die we hier zien een betekenis krijgen!

Nog verder op de berg bezoeken we een van de paleizen van de koning (foto). Niet het gebouw dan wel de mooi verzorgde paleistuin kunnen we bezichtigen. Thaien hebben het wel voor bloemen, en wat voor een..

Bij het afdalen stoppen we nog een paar keer om van het uitzicht over Chang Mae te genieten..

.. dan opnieuw de brommer op, richting een van de vele orchideeenboerderijen in de streek.
Nog net op tijd om de bloemenpracht te gaan bewonderen (alles sluit hier om 5u, dus vroeg opstaan is de boodschap). En wat een streling voor het oog!

Hoewel het binnen 2 uurtjes donker is maken we toch de lus door het 'scenic landscape' in de omgeving van Chang Mae. En scenic, jawel Lonely Planet! Net bij het avondvallen staan we op een prachtige viewpoint..

Maar dan moeten we nog aan de andere helft van de lus beginnen. In volle speed, met een poep die het motorbike-zitten wel begint te voelen en een koude wind rijden we dan nog 2 uurtjes in het donker terug naar de guesthouse.

Nog niet genoeg van de motorbike beslissen we op ook de volgende dag een motorbike te huren om richting 'Doi Suthep' te gaan: nog een berg.. en nog een tempel ;-), maar dan wel op de hoogste berg van Noord-Thailand.
Helaas kun je die niet zelf beklimmen: er is enkel een autoweg naartoe en geen wandelpad omdat ze de berg willen beschermen. Opnieuw een 2tal uurtjes genieten van het landschap vanop de motorbike en dan de almaar koudere rit naar de top van de berg.

We genieten van het uitzicht en van een wandeling door het bloemenpark (met dat we zo hoog zitten zijn de bloemen van een heel ander type -ook veel kleiner- dan die we hier anders al gezien hebben).

Op de heenrit naar de top snel doorgereden om op het warmste moment van de dag boven te zijn. Daarna nemen we alle tijd om..

te stoppen bij een marktje waar we de traditionele kledij te zien krijgen,

een bezoekje te brengen aan een van de 'traditional villages'
(helaas geen woord engels hier.. maar eindelijk krijgen we een stukje 'inner Thailand' te zien),

de resem impressionante watervallen te bewonderen (!!!)

Eens terug in Chang Mae terug de markt op:
In Chang Mae bestaat er een 'Sunday Walking Street' waar elke zondagavond/nacht, een grote markt wordt gehouden. De 'Sunday Walking Street' is ondertussen wel ferm uitgebreidt naar de omliggende straten. De markt is wel anders aan diegene die we eerder zagen. De mensen komen op zondag naar de stad om hun 'artisanats' te verkopen, waar er echt wel mooie spulletjes tussen liggen (muziekinstrumenten, houtbewerkingen, speciale kunstwerkjes,..). Daarnaast fleuren verschillende artiesten de sfeerieke markt nog meer op..

Op onze laatste dag in Chang Mae gaan we voor een 'georganiseerde activiteit'. Nee, niet het olifantrijden (geef mij maar een olifant in het wild), en nee, niet het bezoek aan de traditional village' (die zit hier in alle toeristen-packages, dus heel 'traditional' zal die niet meer zijn.) We laten dus 'de top 2 Chang Mae activiteiten' links liggen maar gaan de sportieve toer op: downhill mountainbiken!

Een Amerikaan baat hier een supergeorganiseerd bedrijfje uit dat verschillende mountainbike trips organiseert, voor elk niveau.. wij vonden onszelf 'sportief' en dat hebben we geweten..

s'Morgens in de 'shop' staan nog een 20 tal mountainbikers klaar, een bloeiende zaak dus! We worden allemaal een helm, scheen-kniebeschermers, handschoenen, eventueel zelf borstbescherming in de handen toegestopt en rijden in 3 busjes de berg boven Chang Mae
weer op (dezelfde als die van de Suthep tempel, de mountainbike rit is echter aan de achterkant van de berg, in volle bush). Aan de top worden we in groepen verdeeld (per niveau) en krijgen we nog serieus wat mountainbikeles over 'downhill'-mountainbiken van de amerikaan (die het zeer goed, to the point en ludiek kon overbrengen.. dat na 5 jaar in de business).

Samen met 2 gidsen en 4 andere toeristen beginnen we aan de afdaling. En van het soort dat we nog nooit eerder gedaan hebben! Was eigenlijk echt nog gevaarlijk.. die gidsen (die dit elke dag doen met toeristen) razen naar beneden . In de bush fietsen we op routes die vroeger gebruikt werden door de 'hilltribe bevolking' en waar we nu sporadisch nog iemand tegenkwamen. Maar stijl! Verschillende keren moeten afstappen in zowel het dalen als stijgen.. beetje frustrerend ;-). Moesten zo goed opletten op het pad dat je eigenlijk enkel bij de stops van het landschap kon genieten.
En opletten of niet.. iedereen is wel wat tegengekomen, zowel Bert als ik zijn tegen de grond gegaan (nog niet gesproken van een andere gast die recht in een bergrivier is
gereden). Dit gaan we niet snel vergeten! Allemaal wel ergens toegetakeld brengt het 'ophaal-busje' ons naar een mooi meer waar we goed vermoeid in een zalig zonnetje lunchen. Dit tripje heeft wel wat geld gekost maar het was meer dan de moeite! En de mountainbike tips van 'den Amerikaan' bleken achteraf toch niet zo triviaal als eerst gedacht.

Fototoestel -gelukkig- thuisgelaten!

Diezelfde avond nemen we afscheid van ons mede-mountainbike-gezelschap (een paar sympathieke denen en een Hollandse), om de avondbus te nemen richting Sukothai.

THAILAND: Bangkok New Year (30/12/08 - 01/01/09)

Map:
http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&t=p&msa=0&msid=114188684956392396517.00045a5143a7f888a75d3&ll=16.804541,105.249023&spn=20.635347,39.550781&z=5

Na heel wat twijfelen besluiten we uiteindelijk toch om de nachtbus Krabi – Bangkok te nemen. Heel wat twijfel (van mij dan wel, Bert die twijfelt..mmm) want gehoord dat er ongelooflijk veel gestolen wordt op toeristbussen van het zuiden naar Bangkok en van mensen die er op verschillende manieren zijn opgelegd. Maar het is de 30^ste, dus als we vanavond niet vertrekken missen we oudejaar in Bangkok. Dus we nemen die toeristenbus dan toch.. zonder problemen (maar met geld goed verstopt, in m’n onderbroek jawel ;-).

Eens in Bangkok aangekomen zoeken we vlug een slaping en boeken onze treinrit naar het noorden (Chiang Mae) voor de volgende dag. Blijkbaar is de trein hier ook heel populair want er bleef maar weinig keuze meer over dan de 1^ste s’avonds te vertrekken (ipv onze roes uit te slapen in een dagtrein).

De laatste dag van het jaar bezoeken we de ‘must-see-tempelcomplex-number-one’ van Bangkok: ‘Wat Pra Kaew’ en de ‘Golden Palace’. Heel wat rijkdom bij elkaar hier. Tempels, boeddhas, de oude residentie van de koningen, oude muurschilderingen..

..en veel thaien, op gebed bij de boeddha. Het is ongelooflijk hoe gelovig mensen hier nog zijn: oud, jong.. allen knielen ze voor de Boeddhabeelden, geven offers meestal in vorm van bloemen (soms ook geld of zelfs heilig water), branden ze kaarsen, vragen ze om raad bij monniken.

De boeddhisten hebben niet 1 speciale dag in de week om naar de kerk/moskee te gaan zoals de katholieken/moslims. Daarentegen gaan ze op gebed/bezinning/offergave op gelijk welk moment hun het uitkomt. Ook de tempels aan de vele huizen/hotels/winkels getuigen van een boeddhisme dat sterk leeft. En nog niet gesproken van de monniken die je hier dikwijls in het straatbeeld zien. Normaal gezien zou elke jonge man rond zijn 20 jaar een periode als monnik moeten doorbrengen om na te denken, les te krijgen in boedhisme, eventueel les te geven, stil te staan bij de dingen zoals de boeddha himself zoveel jaar geleden deed. Het verhaal van de monnikken is een verhaal op zich: zo moeten ze s’morgens vroeg door de straten lopen met een ‘bol’ om aalmoezen (rijst) van de mensen, ze mogen niet meer eten na 12 uur, moeten ‘monnik-kledij’ dragen: meestal geel-oranje-bruin, hun wenkbrauwen en haar afscheren en een tijdje als ‘asceet’ leven. En je ziet ze in alle gebieden van Thailand! In de Lonely Planet staat oa dat je als vrouw geen monnik mag aanraken.. dus in drukke bussen/boten is het soms een beetje opletten geblazen ;-).

Nu, na zoveel boeddhasfeer zin in een lekker maaltijd en drank dus richting Khao San, de ‘backpacker’ road van Bangkok waar alles te vinden is. En het is oudejaar, dus zou je denken, een speciale diner. Wel, nee. Het is streetfood geworden! Oudejaarsavond werd een avondje zonder camera.. want/maar.. met veel bacardis en pintjes ;-).

Tegen 22u trekken we naar ‘Central Plaza’, het modern centrum waar wordt afgeteld tot het nieuwe jaar. Volk, volk, volk, volk. Je kon over de koppen lopen. Vreemd genoeg weinig alcohol verkocht in de straatstalletjes (dan wel in de ‘7-Elevens ’: westersers shops die je hier overal in Thailand vind –een fenomeen op zich). En het mag dan wel streetfood geweest zijn, we laten ons volledig verleiden voor een ooooooooooooooooverheerlijk ijsje van ‘Haagen-Das’. 4 euro per bolletje.. maar het is oudejaar..en heeft echt gesmaakt!

Dan aftellen geblazen op een groot scherm tussen duizenden mensen, met een mooi vuurwerk als antwoord. Moet eerlijk zeggen dat ik meer van het vuurwerk verwacht had (in Azie maken ze toch veel vuurwerk? China in de buurt?), maar het bleef ‘beperkt’.

Uit het centrum geraken naar de hostel was weer een ander verhaal maar na een stevige avondwandeling de rit dan toch afgesloten de tuk-tuk. Terug in de backpacker area nog een klein concertje meegepikt en doodmoe gaan slapen. (Achteraf hoorden we dat er diezelfde avond een serieuze brand plaatsvond in Bangkok waar maar liefst 60 mensen zijn gestorven, dan toch best geen dansavondje geworden ;-).

1 Januari werd voornamelijk lang uitslapen, wat rondwandelen in backpacker-regio-bangkok en een bezoek aan ‘Jim Thompsons huis’: een mooi huis van een Amerikaanse architect die de zijdehandel heeft aangezwengelt/kunst verzamelde van verscheidene gebieden in Azie. Heel stijlvol huis, met binnenin alles in warm donker teakwoud.

S’Avonds dan de trein op voor 15 uurtjes, bestemming Chang Mae (Noordelijker Thailand).

THAILAND: Krabi, Ko Phi Phi (24/12/08 - 29/12/08)

map:
http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&msa=0&msid=114188684956392396517.00045a5143a7f888a75d3&z=4

Na 3 daagjes op zee, s’avonds terug aangekomen in Khao Lak waar we een goedkoop hostelletje vinden om s’morgens vroeg dan de bus te nemen richting Krabi.Phuket laten we onderweg links liggen. Ik heb geen zin in ‘Kuta (Bali) toestanden’ en Bert wil ook liever de nationale parken in.

Krabi

Na een paar uur op de bus komen we aan in het gezellig stadje. Via de ‘pick’ van de Lonely Planet belanden we in een supergezellige guesthouse. Heel eenvoudig, maar heel rustgevend met overal kunstwerkjes (fotos-schilderijtjes) van de eigenares sereen aan de muur (‘Chan Cha Lay’ guesthouse). Deze guesthouse wordt de uitvalsbasis om de verschillende nationale parken en bezienswaardigheden in de buurt de bezoeken.

Dag 1 houden we het bij een lange wandeling langs de pier en door het stadje, na al dat boot zitten doet een goeie wandeling ook wel eens deugd! Op het kleine strand nabij de vissersboten krioelt het van de krabben. En wat voor een: met 1 grote opvallende grote 'grijper' ipv van 2 (foto).

We gaan wat goedkoop shoppen, een broek voor Bert (in spotgoedkope klerenwinkels) en een prulbril voor mezelf.. de goeie zonnebril is gebroken, maar hier kan je echt niet zonder.

Op zoek naar wat badkamerspulletjes vallen de 'huidcremes' wel op. In plaats van de 'bruinmiddeltjes bij ons' zie je hier net het omgekeerde: whitening lotions. Een zoveelste bewijs dat de mensen er hier graag 'witter' (westerser) uitzien. Soms zie je zelf meisjes die hele dagen door met zitte creme op hun hoofd rondlopen om niet donkerder te worden. (Als je hier op sommige plaatsen buitenlanders ziet bakken in de zon met zo'n meisjes onder de schaduw van de palmboom.. de wereld zit grappig in elkaar)

We eten -zoals meestal smiddags- streetfood met heerlijke ananas als dessert (die zijn hier overheerlijk!!). En hoe de thaien die in 123 kunnen klaarmaken, met bijna geen verlies.. daar kunnen we nog wat van leren (foto).

We bezoeken de toeristoffice en verzamelen met foldertjes over wat er allemaal in de buurt te zien/te beleven valt. Wat net uit die foldertjes kun je gemakkelijk je eigen programma opstellen.. zonder voor de aangeboden 'packages' te moeten gaan.

De volgende dag huren we een motorbike richting ‘Bencha National Park’. We waren eerder op reis een Duits koppel tegengekomen die ons dit ‘rainforest’ park had aangeraden. De motorbike is daarenboven het perfecte vervoersmiddel om de streek te verkennen: helemaal onafhankelijk, je kan toch deftige afstanden afleggen en daarenboven spotgoedkoop (+- 4 euro/dag) (en Bert doet niet liever dan rijden).

Op de weg naar het park kan je onmogelijk naast 2 zaken kijken: palmolieplantages en rubberplantages. Op de 2 uur rijden wisselen deze zich continue af. Andere landbouwdoeleinden zie hier echt niet! (En als je weet dat de prijs van zowel de rubber als de palmolie ongelooflijk gezakt is beloofd dat niets goeds voor de lokale bevolking).

Ook op de huisjes langs de kant van de weg merk je een paar constanten: een antenne (voor televisie), een huistempeltje, en een auto of brommer voor de deur..

Eens aangekomen aan het nationaal park maken we een wandeling naar de watervallen (die het park gekend maken). De wandeling op zich was eigenlijk heel gelijkaardig aan de voorbije ‘rainforest-walks’ maar de watervallen waren echt wel mooi. Maar misschien hadden die Duitsers toch een beetje overdreven dat dit echt een must-must is.

Bij de lunch kan ik m'n nieuwe lens uittesten op een pauw die fier pauseert.

Vervolgens cruisen we naar de tempel ‘Wat Tham Seua’ (Tiger Cave Temple) een boeddhatempel in een grot gebouwd en meteen 1 van de sights van de regio. Een mega tempel vol met gouden Boeddha beeldjes.. ze kunnen er hier goed weg mee. Een paar monnikken geven tempels aan de Boeddha en ‘bidden’. Is toch wel een religie apart hoor, ik versta het nog allemaal niet goed hoe die in elkaar zit (later meer hierover). (detail: zie de vrouw op onderstaande foto, some basic respect for culture?)

Net naast de tempel is er een heel lange trap die naar de top van de ‘berg’ leidt (eigenlijk is dit een karstlandschap), 1239 steps.. en Bert maar tellen ;-). Boven worden we beloond met, jawel nog een gouden boeddha beeld, maar vooral een prachtig landschap onder ons: aan de ene kant een karstlandschap, aan de andere een lappendeken van palmolie-rubber plantages. In de verte zien we de rook van een palmoliefabriek en ware het niet bijna donker waren we daar zeker es een kijkje gaan nemen (want Bert en machines..).

Op de terugweg nog een grote markt bezocht met zowel planten,eten, meubels.. en kermismolentjes voor de kindjes. Thaise gezelligheid troef.

Kerstavond: Het thuisfront onze kerstgroetjes gedaan en dan gezellig gaan tafelen, te beginnen met een cocktail. De pintjes zijn hier niet echt te drinken, wijn komt uit Europa.. en echt goeie locale drank nog niet echt gezien. Het bestellen van de cocktail was daarentegen een goeie les: veel geld voor een beetje vruchtensap met een druppeltje alcohol. Volgend keer geven we onze thaise baths dus beter uit aan shots. Het kerstmaal was eenvoudig thais maar lekker, zij het met wat minder gangen waar ze thuis van zullen genieten.

De volgende dag wordt opnieuw een motorbike tochtje. Eerst nog wat practische problemen moeten regelen voor m'n vlucht.. die is verlegd naar 13 mei ipv 15 april. Het mooie leven kan niet blijven duren, dat is zeker, maar de tijd vliegt hier zo snel! Bert komt die laatste maand terug, met bestemming wordt Vietnam. Na al het geregel dan de brommer op voor een paar uur, richting bekende warmwaterbronnen. (Bestemming gekozenoOpnieuw op aanraden van andere reizigers en de 'package-toer-info'). De warmwaterbronnen op zich waren niet zo impressionant, maar een natuurlijk kristalhelder meertje gevoed door watervalletjes in de buurt was prachtig. Dit is 'Aqualibi' in het 'echt'! Meteen ook een favoriete weekenduitstap voor Thai zo te zien.

Dag vier in Krabi gaan we kayakken.ebben we een kayakochtje . Met de ‘Sawngtaew’ (letterlijk ‘2 rijen’ = een soort busje met 2 achterbanken) rijden we naar ‘Ao Leuk’ , een klein stadje dat eigenlijk niet wordt bezocht door de package tours. Na wat bargaining dan met de motorbike (alledrie op 1, bargainen is dan toch niet zo goed gelukt ;-)) richting een kleine pier in ‘Ban Bho Tho’. Dit dorpje ligt midden in een mangrovegebied en aan de pier die uitgeeft op de rivier liggen heel wat kayaks op bezoekers te wachten. De ‘thing to do’ hier, is grotten per kayak te gaan bezoeken en er de 2000-3000 jaar oude grottekeningen te bezichtigen. So we do.. Samen met een jong meisje die amper engels kan en haar klein broertje worden we gegidst naar de grotten. Blijkbaar is dit een populaire activiteit want onderweg komen we verschillende groepen kayakkers tegen met gids. De grotten waren wel mooi maar vooral het kayaktochtje in de mangroves was de moeite. Op zich zeiden die grottekeningen ons niet veel: heel eenvoudige rode tekeningen van handen en voeten en een lichaam van een persoon. (Stel je voor dat iemand er net met een rode steen een tekening heeft gemaakt, dan worden we hier allemaal mooi voor de gek gehouden ;-). Na het grottenbezoek krijgen we een ferme regenvlaag over ons wat de gidsjes snel terug naar de pier doet kayakken. Toch al druipnat besluiten we om er nog alleen op uit te trekken door de mangroven met de kayaks.

Op zich een heel apart ecosysteem: bomen/struiken die in zoute grond /brak water leven en luchtwortels hebben om in zuurstof uit de lucht te halen. Een paar mooie vogels gezien waarbij de fotocamera bijna altijd net iets te laat uit de waterdichte tas kwam. Onderweg ook een paar vissers tegengekomen en oesterfarms. Moesten die mannen weten met hoeveel geld we op stap zijn.. Druipnat dan terug op de moto, maar gelukkig dat het zonnetje hier quasi altijd schijnt .

Na een paar daagjes Krabi en vasteland besluiten we om toch nog een laatste keer te gaan duiken: Ko Phi Phi wordt de bestemming (op aanraden van de Lonely Planet)

Ko Phi Phi

Op de boot richting Ko Phi Phi komen we hetzelfde ‘type’ toeristen tegen als op Ko Tao. Waar we al een beetje schrik voor hadden bleek ook waar te zijn: opnieuw een ‘resort eiland’.. met horde toeristen die hier oudejaar komen vieren. Aan de pier op Ton Sai een ongelooflijke drukte. De eerste keer op deze trip dat er zo een concentratie aan toeristen is, en duikshops, en restos, en tattoo-zet-winkeltjes (de helft van de toeristen loopt hier met een tattoo rond, niet overdreven!), massage-huisjes (another thing to do in Thailand), hotels. En 'duik-boten' (ale, boten om te gaan duiken) in overvloed!

Het stadje heeft 4 jaar geleden een enorme tsunami over hem gekregen, honderden mensen zijn hier toen gestorven. Je mag bijna zeker zijn dat elke thai hier een familielid heeft dat toen is gestorven. Nu heeft de regering een noodplan uitgedokterd om zo'n ramp in de toekomst te voorkomen (met oa 'tsnunami-uitweg-bordjes) . Het stadje is al heel wat heropgebouwd, oa dankzij hulp van veel buitenlanders. Maar nog steeds is de heropbouw aan de gang.

We zoeken een goedkope slaapplaats (het goedkoopste dat we vonden was uiteindelijk het duurste dat ik tot hiertoe al betaald heb: +- 12 euro), bezoeken het drukke stadje Ton Sai. Gemotoriseerde voertuigen zijn niet toegelaten maar dat zou ook niet mogelijk zijn door de drukte. We plannen onze duiktrip voor de volgende dag en relaxen wat aan het goudgele strand. . de poging to snorkelen was niet echt ‘ontspannend’: in plaats van kayaks te huren om te gaan snorkelen (zoals de gewoonte hier is) wilden we van op het strand stappen naar de diepere gedeelten (bij laag tij).. maar de zee-egels maakten het meer een ‘zoek-een-bewandelbaar pad’ dan een aangenaam stapje. Bij de foto van de beach hoeft niet veel uitleg..

De volgende dag vroeg op richting de duikshop bij wie we 2 duiken gepland hebben, een wrackduik en een reefduik. Opnieuw overtreden we de PADI-duikregels: het wrack ligt op 30 meter diep, maar met de diepere duiken in de Similans doen ze wel een oogje dicht. Samen met een paar andere duikers de boot op, 2 uurtjes richting het wrack. De eerste duik is uiteindelijk een korte duik geworden: geloof het of niet, onze divemaster, die verplicht moet begeleiden en het wrack ook kent, kon haar oren niet ‘equalizen’ bij het dalen (oren doen suizen bij het dalen om het wennen aan de diepte) . Dus we hebben daar allemaal zitten wachten tot wanneer de ‘experte van de groep’ naar beneden kon. De wrackduik zelf was zeker es de moeite, deed me een beetje denken aan de onderzoekers van de ‘titanic’ en zo.. Een beetje spookee ook. De toiletten volledig verroest, donkere stukken onder water, en een weelde van vissen tussen de verschillende vertrekken. Helaas waren er op dat ogenblik nog verschillende groepen aan het rondduiken op hetzelfde wrak.. file onder water, jawel!

De tweede duik (aan de shark point) was dubbel zo lang en opnieuw heel mooie vissen/koralen gezien. Hoewel de locatie niet echt aan de Similans kon tippen, hebben we wel 2 haaien gezien en verschillende zeeslangen en opnieuw middenin een aquarium gezwommen! Op terugweg met de boot passeren we de bekende ‘beach’ van de film ‘The beach’ , weliswaar niet zoals het maagdelijk eiland van de film dan wel vol met boten voor de kust.

S’Avonds besluiten we om het duiken hierbij te houden. Het was heel mooi maar het begint hier op ‘massa-duiken’ te lijken en op Ko Phi Phi zelf valt weinig te bezoeken/beleven (afgezien van de vele bars etc.). De volgende ochtend maken we nog een mooie wandeling naar de viewpoint van het eiland, als dit geen ‘exotisch’ uitzicht is!

We komen nog een oude bekende tegen (toeriste dan), nemen na heel wat geklets afscheid en nemen de boot terug richting vasteland. Plan: oudejaar vieren in centrum Bangkok!